Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Ένα άρθρο εξαιρετικής σημασίας - Αρθρογράφος κοντά στον Ερντογάν, εξηγεί γιατί συγκρούεται η Τουρκία με τις ΗΠΑ

Τίτλος άρθρου: Δημιουργείται ένα νέο στρατηγείο σαν το όρος Κανδήλι, για το ΡΚΚ
Του Αμπντουλκαντίρ Σελβί
Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης
Όταν ήλθε ο Πούτιν στην Αττάλεια για τη Σύνοδο των G-20, ο Πρόεδρος Ερντογάν τον ενημέρωσε επί του χάρτη για την επικείμενη τότε "Μεγάλη Επιχείρηση Τζαραμπλούζ".
 Όταν ο Πούτιν είδε το χάρτη που του έδειξε ο Ερντογάν, είπε ότι "Η Αμερική σχεδιάζει να δώσει την περιοχή αυτή στους Κούρδους".

Μετά τη Συρία, τη Ρωσία, το Ιράκ, το Κουρδιστάν η Άγκυρα ανοίγει μέτωπο στο Αιγαίο;

Μετά τη Συρία, τη Ρωσία, το Ιράκ, το Κουρδιστάν η Άγκυρα ανοίγει μέτωπο στο Αιγαίο;
Το παρανοϊκό καθεστώς της Άγκυρας προσπαθεί να προκαλέσει θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο μετά την πτώση του ελληνικού στρατιωτικού ελικοπτέρου.
Οι τζιχαντιστές της κυβέρνησης Ερντογάν προκαλούν ευθέως την Ελλάδα απαγορεύοντας με NOTAM στη χώρα μας να ξεκινήσει επιχειρήσεις διάσωσης για την ανεύρεση των τριών χειριστών του πολεμικού μας ελικοπτέρου.

ΦΡΙΚΗ!!!!Οι Τούρκοι σκότωσαν και έγδυσαν Κούρδισσα στην Τσίζρε (φωτο).

Οι Τούρκοι σκότωσαν και έγδυσαν Κούρδισσα στην Τσίζρε (φωτο)
Ένα νέο φριχτό έγκλημα του τουρκικού στρατού στην κυρίως κουρδική πόλη Τσίζρε, στη νοτιοανατολική Τουρκία – τουρκοκρατούμενο βόρειο Κουρδιστάν, κάνει τον γύρο του Twitter.
Πρόκειται για τη φωτογραφία μιας σκοτωμένης νεαρής Κούρδισσας, δεν ξεκαθαρίζεται εάν ήταν άμαχη ή αντάρτισσα, που οι Τούρκοι αφού φόνευσαν την έγδυσαν.

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ. ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΓΟΥ ΦΡΑΓΟΥ Φ.


 Στην κατάμεστη αίθουσα του εντευκτηρίου της Αθηναϊκής Λέσχης, την Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2016 ο Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ Στρατηγός ε.α. Φραγκούλης Φράγκος παρουσίασε στο πολυπληθές κοινό ομιλία με θέμα το ΠΑΡΕΛΘΟΝ, το ΠΑΡΟΝ και το ΜΕΛΛΟΝ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ. Μεταξύ των παρευρισκομένων αξίζει να αναφερθούν οι παρουσίες του πρώην Πρωθυπουργού Παναγιώτη Πικραμένου και πολλών στελεχών της υπηρεσιακής του κυβέρνησης, μέλη του κοινοβουλίου από τη ΝΔ και τους ΑΝΕΛ, πρώην βουλευτές και γενικοί γραμματείς

Μεντβέντεφ: “Χερσαία επέμβαση στην Συρία θα πυροδοτούσε παγκόσμιο πόλεμο”



Ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Φωτογραφία Ekaterina Shtukina, EPA, Sputnik

Ο Ρώσος πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ κάλεσε όλες τις δυνάμεις να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να βρουν μια λύση στον πόλεμο στη Συρία, προειδοποιώντας ότι μια χερσαία επιχείρηση ξένων δυνάμεων στη χώρα αυτή θα μπορούσε να πυροδοτήσει “έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο”.

Στο Αιγαίο "χωρίς καμία καθυστέρηση" πλοία του ΝΑΤΟ

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Aνακοινώθηκε προ ολίγου από τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Jens Stoltenberg, η εμπλοκή της Συμμαχίας στο Αιγαίο για την αντιμετώπιση της προσφυγικής/μεταναστευτικής κρίσης, όπως μεταδίδει το πρακτορείο France24.

Ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ έδωσε εντολή στον στρατιωτικό διοικητή Breedlove να αποστείλει στο Αιγαίο "χωρίς καμία καθυστέρηση" την Μόνιμη Ναυτική Μονάδα 2 της Συμμαχίας.

Μεξικό: Πάνω από 50 οι νεκροί εξέγερσης στις φυλακές του Μοντερέι

Relatives of prisoners demand information about the fire and riot, outside the prison of Topo Chico, in Monterrey, Nuevo Leon, Mexico, 11 February 2016. Scores of people died in a prison fire and riot. The riot reportedly was triggered by an attempted prison break by inmates belonging to the Los Zetas drug cartel, as one group of prisoners set a fire to distract the guards while other inmates tried to flee. EPA/MIGUEL SIERRA
Τουλάχιστον 52 άνθρωποι σκοτώθηκαν και άλλοι 12 τραυματίστηκαν σήμερα στην εξέγερση που σημειώθηκε σε μια φυλακή του Μοντερέι, στο βορειοανατολικό Μεξικό, τις παραμονές της προγραμματισμένης επίσκεψης του πάπα Φραγκίσκου στη χώρα.
“Είμαστε αντιμέτωποι με μια τραγωδία”, δήλωσε ο κυβερνήτης της Πολιτείας Νουέβο Λεόν, ο Χάιμε Ροντρίγκες, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε.

Η ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΚΡΙΣΗΣ . ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ-ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ/ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ ΥΛΙΚΩΝ/2015



 Αποτέλεσμα εικόνας για πυρηνικά

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.Ε.ΔΡΟΥΓΟΣ


ΒΙΒΛΙΟ(TΡΙΤΗ ΕΚΔΟΣΗ) ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΙΔΙΚΟ ΑΝΑΛΥΤΗ ΣΟΚΟΛΣΚΙ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΚΡΑΤΩΝ  ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΚΙΣΤΑΝΙΚΩΝ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ ΚΑΙ ΥΛΙΚΩΝ.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ 370 ΣΕΛΙΔΕΣ ΚΑΙ

 ΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΕΞΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΑ:

*ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΠΥΡΗΝΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΛΓΕΡΙΑ
.ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΣΕ ΔΕΚΑΕΤΙΑ 60. ΠΥΡΗΝΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΕΣ ΣΤΟ ΝΟΤΙΟ ΕΙΡΗΝΙΚΟ.

*Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΚΙΝΕΖΙΚΩΝ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ ΚΑΙ ΥΛΙΚΩΝ. ΑΠΟ ΤΟ 1964 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ.

*Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΥ/ΡΩΣΙΚΟΥ ΠΥΡΗΝΙΚΟΥ ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΟΥ ΣΕ ΕΠΟΧΗ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ/ΔΕΚΑΕΤΙΑ 90.ΑΠΟΠΥΡΗΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ-ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΖΑΚΣΤΑΝ.

*ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΠΤΩΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΚΙΣΤΑΝΙΚΩΝ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ.

*LESSONS LEARNED ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥΤΙΝ.

*ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΚΡΙΣΗΣ.

*Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΕΝΤΟΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗΣ.

*ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΚΥΡΩΣΕΩΝ. Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ ΕΛΕΓΧΩΝ.

*ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.

ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΧΩΡΩΝ.

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

Hospitals Under Constant Attack in Syria

ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΕΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΣΑΝΤ ΚΑΙ ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΣΤΟΝ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ.

Hospitals across the country are becoming increasingly common targets. Air strikes hit 112 Syrian medical facilities in 2015 and have already hit at least 13 so far this year, adding up to what some experts have deemed to be a "systematic destruction" of Syria's healthcare system
The deadly airstrike attack that shattered a Doctors Without Borders-supported hospital in southern Syria on Friday night – killing three and wounding at least six – is not an isolated incident, The World Post reports.

ΟΙ ΔΙΕΥΡΥΜΕΝΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝΕ ΠΟΛΥΔΙΑΣΤΑΤΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.Ε.ΔΡΟΥΓΟΣ


Παρά την κάθετη μείωση των οπλοστασίων των πυρηνικών δυνάμεων και ειδικότερα των ΗΠΑ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, στον πλανήτη εξακολουθούν να υπάρχουν χιλιάδες πυρηνικά όπλα που εκ των πραγμάτων δεν έχουν εξαλείψει τον πυρηνικό όλεθρο. Μπορεί οι Αμερικανό-Ρωσικές Συμφωνίες START(I-II-III),να έχουν κατεβάσει τον πήχη των πυρηνικών όπλων αριθμητικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ελαχιστοποιήθηκε ή εξαλείφθηκε ο κίνδυνος πυρηνικής αντιπαράθεσης. Ασφαλώς οι ΗΠΑ και η Ρωσία δεν βρίσκονται πλέον κοντά σε πυρηνικά σενάρια αντιπαράθεσης (του Ψυχρού Πολέμου), αλλά υπάρχουν περιπτώσεις όπου δεν αποκλείεται η εμπλοκή πυρηνικών όπλων(ειδικά λόγω της έμφασης της Μόσχας τα τελευταία χρόνια στο πυρηνικό της δόγμα). Και οι περιπτώσεις ενδεχόμενης πυρηνικής αντιπαράθεσης δεν μπορούν να αποκλειστούν σε σημεία αιχμής (από τον Αρκτικό μέχρι την Μαύρη Θάλασσα) καθώς και σε περιφερειακές γωνιές του πλανήτη, όπου βρίθουν οι ασύμμετρες απειλές, ο εξτρεμισμός, ο φανατισμός, οι χρόνιες συγκρούσεις και η κάθε λογής παρανομία. Στα θετικά σε ότι αφορά την μείωση των πυρηνικών οπλοστασίων στον παγκόσμιο χάρτη είναι οι ποσοτικές μειώσεις των ανεξάρτητων δυνάμεων πυρηνικής αποτροπής της Μ. Βρετανίας και της Γαλλίας, με ανοικτό το ενδεχόμενο κάποια στιγμή να συγχωνευτούν.
Όμως από την άλλη πλευρά υπάρχουν πολλές και υπολογίσιμες πυρηνικές απειλές όπως:

1)Το Νέο Διεθνές Σύστημα
Στο νέο διεθνές σύστημα υπάρχουν δύο καταστάσεις αποτροπής. Στην πρώτη η ηγεμονεύουσα υπερδύναμη απολαμβάνει έναντι όλων των υπολοίπων κρατών των προνομίων μιας ετεροβαρούς σχέσης, η οποία φυσικά απορρέει από την υπέρτερη ισχύ της. Στη δεύτερη κατάσταση αποτροπής εντάσσεται η περίπτωση των δυαδικών σχέσεων ανταγωνισμού μεταξύ περιφερειακών δυνάμεων. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων ο ανταγωνισμός κινείται στο επίπεδο των συμβατικών όπλων, δε λείπουν όμως ούτε τα μεικτά (πυρηνικό με μη πυρηνικό κράτος) ούτε και τα πυρηνικά δίδυμα. Σε αυτή τη δεύτερη κατάσταση αποτροπής εντάσσεται και η ανταγωνιστική σχέση Ελλάδας και Τουρκίας που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα. (Κουσκουβέλης Ηλίας 2000)
2)Το Πακιστανικό Πυρηνικό Πρόγραμμα

Υπάρχουν περίπου 100 πυρηνικές βόμβες και διάσπαρτες πυρηνικές βάσεις σε πολλά σημεία μιας εκ των πλέων ασταθών περιοχών του πλανήτη. Ας μην λησμονούμε την παρουσία ποικιλόμορφων εξτρεμιστικών και άλλων ομάδων και τρομοκρατικών δικτύων στην χώρα. Οι πυρηνικές δοκιμές χωρών όπως η Ινδία και το Πακιστάν – απόρροια της οριζόντιας πυρηνικής διασποράς – ήρθαν να μας θυμίσουν το 1998 και το 1999 ότι τα πυρηνικά παραμένουν ένας σημαντικός συντελεστής ισχύος στη διεθνή σκηνή, ότι ο αριθμός των κατεχόντων ή των εν δυνάμει κατεχόντων πυρηνικά αυξάνεται και συνεπώς ότι το πρόβλημα των πυρηνικών και της διάδοσης τους θα έπρεπε να εξετασθεί πολιτικά και επιστημονικά κάτω από ένα νέο πρίσμα, στα πλαίσια δηλαδή του μονοπολικού συστήματος και των σχέσεων και όχι πλέον μόνο των υπερδυνάμεων αλλά και των περιφερειακών και συχνά γειτονικών δυνάμεων. (Κουσκουβέλης Ηλίας 2000)
3)Το Ινδικό Πυρηνικό Πρόγραμμα

Όπως και το Πακιστάν, έτσι και η Ινδία δεν έχει υπογράψει καμία από τις Συνθήκες κατά της πυρηνικής διασποράς. Ινδία και Πακιστάν εμπλέκονται σε περιφερειακό ανταγωνισμό εξοπλισμών σε όλα τα επίπεδα, συμπεριλαμβανομένου και του πυρηνικού. Απλά υπάρχει καλύτερος πολιτικός έλεγχος των πυρηνικών όπλων από το Νέο Δελχί συγκριτικά με το Iσλαμαμπάντ.
4)Το Ιρανικό Πυρηνικό Πρόγραμμα

Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν αποτελεί για την Δύση, το Ισραήλ και σειρά Αραβικών κρατών καθοριστικής σημασίας απειλή. . Παρά την βελτίωση των επαφών και την πρόσφατη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα ως και των διπλωματικών προσεγγίσεων το θέμα είναι και θα είναι ανοικτό. Υπάρχουν έντονες καχυποψίες για την στάση του Ιράν από πλευράςΑραβικών κρατών και Ισραήλ.
5)Το Κινέζικο Πυρηνικό Πρόγραμμα
Στον Ειρηνικό η Κίνα έχει τα τελευταία χρόνια προχωρήσει σε πολυδιάστατη μετεξέλιξη των Ενόπλων της Δυνάμεων, σε όλους τους τομείς μεταξύ των όποιων και στον πυρηνικό. Ειδικότερα στον χώρο των πυρηνικών υποβρυχίων. Αυτό την καθιστά λίαν υπολογίσιμη στην όλη σταθερότητα ή μη στις περιοχές του Ινδικού και Ειρηνικού Ωκεανού. Και επειδή η κατάσταση δεν είναι καθόλου σταθερή στην Κορεατική Χερσόνησο, και στη Νότια Κινεζική Θάλασσα, όλα είναι πιθανό να συμβούν, τη χρονική στιγμή μάλιστα που η Κίνα αρκετά επιθετικά προσπαθεί να υποστηρίξει τις θέσεις της σε βάρος κάποιων κρατών της ευρύτερης περιοχής της ΝΑ Ασίας.
6). Το Ρωσικό Στρατιωτικό Δόγμα

Το νέο Ρωσικό στρατιωτικό δόγμα προσδίδει μεγάλη βαρύτητα στα πυρηνικά όπλα. Η δημογραφική κρίση στην χώρα, οι μειώσεις στους συμβατικούς εξοπλισμούς, η αποφυγή στράτευσης πολλών Ρώσων, οι μειώσεις των συμβατικών δυνάμεων σε συνδυασμό με το υψηλό κόστος κατασκευής έχουν ωθήσει την Μόσχα στο να επιδεικνύει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα πυρηνικά όπλα, ενώ κατασκευάζει σειρά νέων σε ξηρά-θάλασσα και αέρα. Επιπλέον η Ρωσία δεν έχει αποδεχθεί καθεστώς αφοπλισμού ή περιορισμού των τακτικών πυρηνικών της όπλων, ορισμένα εκ των όποιων δεν έχουν και την πλέον επαρκή φύλαξη στον αχανή γεωγραφικά Ρωσικό χώρο, με το σενάριο της πυρηνικής τρομοκρατίας ή και εκείνο της πυρηνικής κλοπής να εμφανίζεται απειλητικό. Ανησυχία έχουν προκαλέσει στην Δύση οι κινήσεις Πούτιν στις οποίες έχει κάνει μνεία (ειδικά στην περίπτωση της Κριμαίας) για πυρηνικούς συναγερμούς.
7) Το Έργο του ΟΗΕ

Ο ΟΗΕ έχει παρουσιάσει σημαντικό έργο στην πρόληψη της πυρηνικής τρομοκρατίας, αλλά και μέσω της απόφασης 1540 του ΣΑ η οποία απαιτεί από τα κράτη που την έχουν υπογράψει να παραδίνουν κάθε χρόνο λεπτομερείς αναφορές σχετικά με τις ενέργειες τους στον χώρο των Όπλων Μαζικής Καταστροφής (ΟΜΚ).Το θέμα δεν είναι μόνο στα πυρηνικά υλικά, αλλά και μέσω άλλων πρωτοβουλιών και αποφάσεων αναφορικά με τα χημικά, βιολογικά και ραδιολογικά, τα όποια είναι πιο προσβάσιμα για τους τρομοκράτες, συγκριτικά με πυρηνικές εγκαταστάσεις και υλικά.
8) Πυρηνικά Ατυχήματα – Φυσικές Καταστροφές

Υπάρχει επίσης το τεράστιο θέμα της πυρηνικής ενέργειας στο φως του πρόσφατου πυρηνικού ατυχήματος στην Φουκουσίμα, μετά τον καταστροφικό σεισμό και το παλιρροϊκό κύμα (τσουνάμι) του 2011 στην Ιαπωνία. Η πυρηνική ασφάλεια είναι ένα από τα πιο σημαντικά θέματα, λόγω διασποράς στον μετά-μεταψυχροπολεμικό κόσμο.
9)Το Πυρηνικό Οπλοστάσιο του Ισραήλ

Τέλος στην εύφλεκτη Μ. Ανατολή υπάρχει το ζήτημα με το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ. Το τελευταίο δεν έχει υπογράψει της Συνθήκη για την μη-διάδοση των πυρηνικών (NPT), ενώ διατηρεί υπολογίσιμο πυρηνικό οπλοστάσιο (άνω των 100 βομβών).Η στάση του Τελ Αβίβ είναι αρνητική σε ότι αφορά το άνοιγμα και την διαφάνεια των πυρηνικών του εγκαταστάσεων στην διεθνή κοινότητα. Ενώ δεν δέχεται να εντάξει τα πυρηνικά του όπλα και δυνατότητες σε διαδικασίες περιφερειακού πυρηνικού αφοπλισμού ή μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης στην Μέση Ανατολή. Επίσημα έχει υιοθετήσει την επιλογή «ούτε αρνούμαι ούτε αποδέχομαι την ύπαρξη πυρηνικών όπλων».
10)Διεθνής Οικονομική Κρίση

Η διεθνής οικονομική κρίση και οι οικονομικοί πόλεμοι έχουν προκαλέσει σοβαρές επιπτώσεις στα πλείστα κράτη, τα όποια βρίσκονται στη δίνη επικίνδυνων και πολυδιάστατων εξελίξεων, ως και κοινωνικών αναστατώσεων. Οι οικονομικοί πόλεμοι προκαλούν αλυσιδωτές εσωτερικές και εξωτερικές αντιπαραθέσεις, ενώ στο εσωτερικό των χωρών που πλήττονται, η κατάσταση καθίσταται κάθε μέρα και χειρότερη. Εκ των πραγμάτων εγκυμονούν πολλοί ορατοί και αόρατοι κίνδυνοι σε τοπικό-περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, που είναι πιθανό να οδηγήσει σε νέες εσωτερικές και εξωτερικές συρράξεις και αντιπαραθέσεις σε πολλά επίπεδα.
11). Διάδοση Επικίνδυνων Ασθενειών

Η διάδοση επικίνδυνων ασθενειών και ιών απασχολεί πολλούς διεθνείς και άλλους οργανισμούς. Προ χρόνων βιώσαμε τη «νόσο των πουλερικών», το SARS, ΖΙΚΑ κα. Πρόσφατα είχαμε το θανατηφόρο ξέσπασμα του ιού Έμπολα κυρίως σε Αφρικάνικες χώρες. Ακόμα και πολιτικό-στρατιωτικοί οργανισμοί –όπως το ΝΑΤΟ – έχουν ειδικά τμήματα μελετών για τις λεγόμενες μη-στρατιωτικού χαρακτήρα παγκόσμιες απειλές.
12) Μετανάστευση – Λαθρομετανάστευση

Η μετανάστευση και η μετακίνηση πληθυσμών για λόγους οικονομικούς έχει προκαλέσει προβλήματα σε πολλές χώρες με επιπτώσεις για την εσωτερική ασφάλεια, ενώ διάφοροι κύκλοι του οργανωμένου εγκλήματος εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο και την προσπάθεια για μια καλύτερη ζωή, ανάγοντας σε πραγματική πληγή το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. Η μετακίνηση πληθυσμών από περιοχές όπου μαίνονται συγκρούσεις και εμφύλιοι πόλεμοι, σε άλλες σχετικά ασφαλέστερες περιοχές έχει προκαλέσει πολλά και πολυδιάστατα επιμέρους ζητήματα, με ευρύτερη γενίκευση των κοινωνικών αντιδράσεων.
13) Η Πειρατεία

Το φαινόμενο της πειρατείας τα τελευταία χρόνια περιφερειακά της Αφρικής ως και στη Νοτιοανατολική Ασία(στενά της Ινδονησίας) έχει προκαλέσει ανησυχίες και υπολογίσιμα προβλήματα ως και οικονομικές προεκτάσεις σε ναυτιλιακές εταιρίες, εμπορικά συμφέροντα, με αποτέλεσμα ο ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ η ΕΕ ως και άλλοι περιφερειακοί οργανισμοί να έχουν λάβει αποφάσεις και να έχουν υιοθετήσει νομικά, στρατιωτικά και άλλα μέτρα για την καταπολέμηση της σύγχρονης πειρατείας, με αρκετά ικανοποιητικά αποτελέσματα τελευταία.Ειδικά στον θαλάσσιο χώρο ανοικτά της Σομαλίας/Κέρας της Αφρικήςοι πειρατικές επιθέσεις μέσα στο 2012 μειώθηκαν συντριπτικά. Όμως οι πειρατικές επιθέσεις μετατοπίστηκαν ήδη στην ιδιαίτερα προβληματική, και υπό αποσταθεροποίηση λόγω πολλαπλών ανοικτών ζητημάτων περιοχή της Δυτικής Αφρικής (Κόλπος Γουινέα – Δέλτα του Νίγηρα, λιμάνια Νιγηρίας – Καμερούν κλπ).
14)Η Διαχείριση των Υδάτινων Πόρων

Η διαχείριση των υδάτινων πόρων, είναι ένα από τα ζωτικά θέματα με ευρύτερες επιπτώσεις για την διεθνή και περιφερειακή ασφάλεια. Ενδεικτικά αναφέρω τα κράτη τα όποια διασχίζει ο Νείλος στην Ανατολική Αφρική, οι περιπτώσεις των ποταμών Ζαχράνι – Λιτάνι και Αουάλι στο Νότιο Λίβανο, τα ποτάμια Τίγρης και Ευφράτης σε Τουρκία και Μεσοποταμία κα. Το ίδιο θέμα αφορά και λίμνες που είναι χωρισμένες σε 2-3 κράτη, όπου ανά πάσα στιγμή (ειδικά στην Αφρική) μπορούν ξεσπάσουν πόλεμοι με απρόβλεπτες εξελίξεις.
15)Κράτη-Παρίες (Failed States)

Η περίπτωση των λεγόμενων κρατών-παρίες/FAILED STATES,είναι μία από τις πιο δύσκολες περιπτώσεις στο παγκόσμιο σύστημα, αφού κάθε λογής παράνομοι και τρομοκράτες διαβιούν σε αυτά και προετοιμάζουν τις επόμενες κινήσεις τους στην διεθνή και όχι μόνο σκακιέρα. Τέτοιες περιπτώσεις έχουμε τα τελευταία χρόνια αρκετές, όπως μεγάλα τμήματα της Σομαλίας, το τριεθνές Αργεντινής-Βραζιλίας-Παραγουάης, τις περιοχές εκατέρωθεν της Αφγανο-Πακιστανικής μεθορίου(ΓΡΑΜΜΗ DURAND), καθώς και στην Δυτική Αφρική το βόρειο τμήμα του κράτους του Μάλι(AZAWAD), που εδώ και αρκετό καιρό βρίσκονται στο έλεος τρομοκρατικών ομάδων, τζιχαντιών, εμπόρων ναρκωτικών και εγκληματιών που έχουν ειδίκευση στις απαγωγές ξένων υπηκόων και σε μετέπειτα σχετικούς εκβιασμούς για την καταβολή λύτρων τα οποία καλούνται να καταβάλουν οι διάφορες κυβερνήσεις.
16). Το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για Ασία – Ειρηνικός

Η μεταστροφή των ΗΠΑ σε Ασία-Ειρηνικό, δηλαδή η επικέντρωση των Αμερικανών στην Άπω Ανατολή μέσω της ενεργοποίησης πολλών συμμαχιών με κράτη της περιοχής για την άμεση παρακολούθηση των Κινεζικών δραστηριοτήτων και των εκεί δυναμικά κυοφορούμενων οικονομικών και άλλων εξελίξεων. Σε άμεση σχέση με την ανωτέρω εξέλιξη πρέπει να τοποθετηθούν και οι συνεχείς εντάσεις στη Νότια Κινεζική Θάλασσα ανάμεσα στο Πεκίνο και συστάδα χωρών της νοτιοανατολικής Ασίας. Αντίστοιχαπροβλήματα έχουν εμφανιστεί και στις σχέσεις Κίνας – Ιαπωνίας για τα διαφιλονικούμενα νησιά Σενκάκουστην μεταξύ τους θαλάσσια ζώνη. Ο ρόλοςτωνναυτικών δυνάμεων στην Ασία-Ειρηνικό καθίσταται πρωταρχικής σημασίας. Τηνμεταστροφή των ΗΠΑ προς τις περιοχές Ασίας-Ειρηνικού δεν την έχουμε μελετήσει σε βάθος και έχει επιπτώσεις σε όλα τα κράτη της Ευρώπης.
ι17) Η Μετεξέλιξη του ΝΑΤΟ

Τέλος η μετεξέλιξη του ΝΑΤΟ από ένα αποκλειστικά ψυχροπολεμικό οργανισμό σε ένα εντελώς διαφορετικού πλαισίου πολιτικό-στρατιωτικής συμμαχίας με πολυποίκιλα ενδιαφέροντα και εμπλοκές σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη και η διεύρυνση των αποστολών της συμμαχίας τα τελευταία 20 χρόνια είναι κοσμοϊστορική. Είναι αλήθεια ότι πάρα πολλοί δεν αντελήφθησαν τις σαρωτικές αλλαγές της συμμαχίας μεταξύ των οποίων και η χώρα μας, με αποτέλεσμα να μην είναι στο ίδιο μήκος κύματος με άλλα κράτη-μέλη και να μην έχει παρακολουθήσει τις νέες συμμαχικές και όχι μόνο εξελίξεις στον απαραίτητο βαθμό. Αυτό θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη στην εκπόνηση και διαμόρφωση της νέας Εθνικής Στρατηγικής λαμβάνοντας υπόψη και τις τάσεις παγκοσμιοποίησης αλλά και την δραματική χειροτέρευση των σχέσεων της Δύσης με την Μόσχα, μετά την κρίση στην Ουκρανία.

Ποιος νοιάζεται για το τι γίνεται στο Αιγαίο;

Τα γεγονότα: Μόνο τον τελευταίο χρόνο, είχαμε μια σειρά από τουρκικές ειδοποιήσεις (ΝΟΤΑΜ), οι οποίες δέσμευαν θαλάσσιες περιοχές εντός της Ελληνικής ΑΟΖ - ιδιαίτερα στην ευαίσθητη περιοχή των Δωδεκανήσων. Είχαμε επίσης, τον περασμένο Αύγουστο επεισόδιο στις νησίδες των Ιμίων μεταξύ ελληνικής και τουρκικής ακτοφυλακής με αφορμή τη διάσωση λαθρομεταναστών, οι οποίοι είχαν οδηγηθεί εκεί για να

ΣΕΙΡΑ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΥ/ΣΕ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ./ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ 23-1-2016


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.Ε.ΔΡΟΥΓΟΣ



1)Είναι απαραίτητο να βελτιωθεί το σύστημα SCREENING όλων των ατόμων που εισέρχονται στην χώρα μας. Με την χρησιμοποίηση ειδικών αναλυτών που ασχολούνται και επικεντρώνονται στον χαρακτηρισμό και «ακτινοσκόπηση» ατόμων.

Η συρρίκνωση της Ελλάδας

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Είναι πασιφανές ότι η κυβέρνηση έχει πλέον ολοκληρωτικά παρανοήσει.
Μετά τον αρμόδιο υπουργό Μουζάλα, και ο αντιπρόεδρος Δραγασάκης μας εξηγεί, με μίαν απλότητα σα να μας λέει ότι θα οργανωθεί μια σχολική εκδρομή, ότι θα κλείσουν τα σύνορα της χώρας! Έτσι, απλά, σα να μη συμβαίνει τίποτα.

ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΤΟ ΝΑΤΟ

THΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΛΕΤΤΑΣ ΚΑΛΑΜΑΡΑ

Την παγκόσμια απειλή των δικτύων διακινητών ανθρώπων, ναρκωτικών, όπλων, τσιγάρων, χρήματος και άλλων αγαθών έρχεται να αντιμετωπίσει το ΝΑΤΟ μετά την ολιγωρία και την απροθυμία των κυβερνήσεων Τουρκίας και Ελλάδας. Ημέρα που σηματοδοτεί και η εθνική απώλεια των Ελλήνων Αξιωματικών στα νερά του Αιγαίου που πλέον θα ελέγχονται από τις στρατιωτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ.

Γ. Λιλλήκας: Διαπραγματευόμαστε κατάλυση του Κράτους μας!

5
Συγκλόνισε όσους παρευρέθηκαν χθες (10/02/2016) βράδυ στην εκδήλωση «Η Κύπρος που αντιστέκεται», που πραγματοποιήθηκε στην Παλαιά Βουλή, ο πρόεδρος της Συμμαχίας Πολιτών, Γιώργος Λιλλήκας.
Με μια άκρως συγκινητική και ενωτική ομιλία, ο κ. Λιλλήκας ζήτησε να πραγματοποιηθεί κοινή σύσκεψη των Ελλαδικών και Κυπριακών κομμάτων, με στόχο τη διαμόρφωση μιας κοινής στρατηγικής για το Κυπριακό.

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ-2/ΝΑΤΟ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ



ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.Ε.ΔΡΟΥΓΟΣ




1)Ο ΓΓ/ΝΑΤΟ ΗΤΑΝ ΣΑΦΗΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝΕ ΤΑ 3 ΠΛΟΙΑ ΤΗΣ SNMG-2(ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ-ΚΑΝΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΦΡΕΓΑΤΑ) ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ/ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΥ. ΟΜΩΣ ΜΕ 3 ΠΛΟΙΑ, ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΚΤΟΓΡΑΜΜΗ, ΜΕ ΤΟΥ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΟΛΠΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΠΛΙΣΚΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΕΝΑ ΤΩΝ ΔΑΡΔΑΝΕΛΛΙΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΑΚΣΑΖ(ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΕ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΝΑΥΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΥΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΟ ΝΑΥΑΡΧΟ ΕΠΙ ΤΗΣ ΦΡΕΓΑΤΑΣ BONN ).

Στρατηγικής σημασία νίκη των Κούρδων - Απελευθέρωσαν την αεροπορική βάση Minniğ στη Συρία !!

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Μιλλιέτ, επιβεβαιώθηκε ότι οι Δυνάμεις Προστασίας του Λαού (YPG), με την αεροπορική υποστήριξη της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας, απελευθέρωσαν σήμερα την στρατιωτική αεροπορική βάση Minniğ, κοντά στην πόλη Azez, την οποίαν κατείχαν τζιχαντιστές και πράκτορες της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας.

Το προσφυγικό-μεταναστευτικό μετατρέπεται σε βόμβα διασποράς για την Ελλάδα, λόγω ανικανότητας της κυβέρνησης


REUTERS/ALEXANDROS AVRAMIDIS
Η ανάμιξη του ΝΑΤΟ στην αντιμετώπιση του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος, όπως συμφώνησαν η καγκέλαριος  Μέρκελ και το Τούρκος πρωθυπουργός Νταβούτογλου, προχθές στην Άγκυρα, συνιστά  μια δραματική εξέλιξη για τα ζωτικά ελληνικά συμφέροντα.
Του Δ. Η. Χατζηδημητρίου
dhatz@naftemporiki.gr
Το προσφυγικό εξελίσσεται με τρόπο ικανό να βλάψει ανεπανόρθωτα ζωτικά ελληνικά συμφέροντα και να υπονομεύσει τις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας για πολλές δεκαετίες, με προφανείς επιπτώσεις στην οικονομική και ηθική υπόσταση των πολιτών. 

Η Eλλάς ευγνωμονούσα




Αυτός είναι ο τίτλος του πολύ γνωστού πίνακα του Θεοδώρου Βρυζάκη, τον οποίο ζωγράφισε το 1858. Ο πίνακας αυτός, αναπαριστά την Ελλάδα να στεφανώνει Στο έργο αυτό, απεικονίζεται η απελευθερωμένη Ελλάδα ως αρχαία κόρη, πάνω σ’ ένα σύννεφο που την κρατά υπερυψωμένη και κυρίαρχη στο κέντρο του πίνακα. Φορά δάφνινο στεφάνι στα ξέπλεκα μαλλιά

ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΜΟΥ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΣΤΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ SBC ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΣΜΙΛΙΔΟΥ .



ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.Ε.ΔΡΟΥΓΟΣ



1)ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΔΙΑΣΩΣΗ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΣΤΗΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 12 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ICAO, ΟΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΟ 1952 ΕΧΕΙ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ ΟΤΙ Η ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ FIR AΘΗΝΩΝ. ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΝΑΥΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΙΝΟΥΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ.ΠΑΓΙΑ ΘΕΣΗ ΜΑΣ. 

ΗΡΩΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΛΕΤΤΑΣ ΚΑΛΑΜΑΡΑ

Τιμή στους ήρωες νεκρούς. Τιμή σε όσους θυσιάζονται στο όνομα της Ελλάδας. Τιμή στο Αιγαίο μας. Ντροπή σε αυτούς που δουλοπρεπώς κλείνουν τα μάτια στη πραγματικότητα. Ντροπή σε αυτούς που δειλιάζουν στον εχθρό. Ντροπή σε αυτούς που ξεπουλάνε το Αιγαίο μας.

Ο λόγος που ο «σουλτάνος του χάους» τα ‘χει παίξει!!!








Ο Ταγίπ Ερντογάν, ο ημιπαράφρονας «σουλτάνος» της Τουρκίας, απελπισμένος βλέπει να καταρρέουν όλα τα σχέδιά του και είναι ικανός, έως και αποφασισμένος, για το χειρότερο, και αφού δεν δίστασε να προχωρήσει σε πόλεμο κατά των Κούρδων ποιος μπορεί να τον αποτρέψει από το να προχωρήσει σε μία ενέργεια που θα πυροδοτήσει έναν παγκόσμιο πόλεμο…

Αυστριακή μυστική υπηρεσία: «Εταιρείες από τις ΗΠΑ χρηματοδοτούν τα κυκλώματα λαθρομετανάστευσης προς την Ευρώπη»

Σε αποκαλύψεις προχώρησε στέλεχος της αυστριακών υπηρεσιών ασφάλειας του υπουργείου Άμυνας υπηρεσιών αναφορικά με το ποιοι ενορχηστρώνουν, διευθύνουν και χρηματοδοτούν τα κυκλώματα παράνομης μετανάστευσης από την Αφρική και την Μέση ανατολή προς την Ευρώπη.Το στέλεχος του αυστριακού γραφείου άμυνας (Heeresnachrichtenam -ArmyIntelligence Office) το οποίο είναι επιφορτισμένο με την εσωτερική και εξωτερική

ΠΤΩΣΗ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟΥ ΤΟΥ ΠΝ/20 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΩΣΗ ΣΤΑ ΙΜΙΑ /ΧΡΟΝΙΚΑ. ΤΙ ΕΙΠΑ ΣΤΟ EPTANHSA 98.8FM KAI ΣΤΟ STAR 97.1FM ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ


1)ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ ΑΒ 212 ΚΑΤΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ, ΕΝΩ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΣΤΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΣΚΗΣΗ ΑΣΤΡΑΠΗ-2. ΕΙΧΕ ΑΠΟΝΗΘΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΡΕΓΑΤΑ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ.

Υγρός τάφος για 3 το ανθυποβρυχιακό ελικόπτερο που κατέπεσε στο Αιγαίο κατά τη διάρκεια άσκησης

Image
Εντοπίστηκαν πριν τις 8 το πρωί από ελικόπτερο S-70 και Super Puma τα συντρίμια του ελικοπτέρου AB 212 του Πολεμικού Ναυτικού, που κατέπεσε στις 2:45 τα ξημερώματα στην περιοχή του νησιού Κϊναρος. Στην περιοχή έσπευσε για επιβεβαίωση η φρεγάτα ΥΔΡΑ. 
Το αδικοχαμένο πλήρωμα του ελικοπτέρου σύμφωνα με πληροφορίες αποτελούσαν οι:

Στέιτ Ντιπάρτμεντ: Άδειαζε την Τουρκία συνεχώς επί μια ώρα!



Ο Τζον Κέρι με τον Ταγίπ Ερντογάν. Φωτογραφία State Department

Τι κι αν τις τελευταίες ημέρες ο Ταγίπ Ερντογάν, κυρίως, και δευτερευόντως ο Αχμέτ Νταβούτογλου ξιφουλκούν εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτική τους στον συριακό εμφύλιο, με αιχμή την κατηγορηματική άρνηση της Ουάσιγκτον να αναγνωρίσει ως «τρομοκράτες» του Κούρδους της Συρίας του PYD, τους οποίους αντιθέτως αντιμετωπίζουν ως κρίσιμο – και αξιόμαχο – παράγοντα στην προσπάθεια εξουδετέρωσης του ISIS…

Η Ελλάδα έτοιμη να σκάσει στα χέρια της γερμανικής Ευρώπης…

FILE PHOTO: Greek Prime Minister Alexis Tsipras (L) talks with German Chancellor Angela Merkel (R) on the second day of the Valetta Summit on Migration 2015, in Valetta, Malta, 12 November 2015. EPA, ARMANDO BABANI

Του Μάκη Ανδρονόπουλου
Με τις τράπεζες πλήρως απαξιωμένες από την επομένη της ανακεφαλαιοποίησης, με τις καταθέσεις μόλις στα 120 δισ. ευρώ και με μοναδική τραπεζική λειτουργία την μέσω αυτών πληρωμή μισθών και συντάξεων, με τον τραπεζικό δείκτη να χάνει 24%  και τον γενικό στις 464 μονάδες (8.2.2016) καθώς την Παρασκευή αναμένεται η εισβολή των τρακτέρ στο Σύνταγμα και τα

Ηχηρό ρωσικό χαστούκι σε Τουρκία: “Πρεσβεία” ανοίγουν οι Κούρδοι της Συρίας στη Μόσχα

Members of Kurdish People Defence Units (YPG). EPA/SEDAT SUNAMembers of Kurdish People Defence Units (YPG).

Ομάδα Κούρδων της Συρίας εγκαινίασε διπλωματική αποστολή της “Αυτόνομης Περιοχής Ροχάβα” στη Μόσχα, σε μια συμβολική ενέργεια την ώρα που το Κρεμλίνο επιδιώκει να τους συμπεριλάβει στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό της συριακής κρίσης, παρά τις έντονες αντιδράσεις που προβάλλει η Τουρκία.

Γεωπολιτική Ανάλυση Του Εμπορευματικού Θαλάσσιου Διαύλου Δαρδανελίων – Αιγαίου!! ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ -ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ Ι. ΜΑΖΗΙ!!


Επίκαιρο άρθρο του καθηγητή μου στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Ιωάννη Μάζη, που αν και γράφτηκε προ εικοσαετίας περίπου και δη με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, γίνεται επίκαιρο και προφητικό για τις διαμορφούμενες εξελίξεις στο Αιγαίο, με  την τουρκοποίηση του εμπορικού διαύλου Δαρδανελλίων - Αιγαίου και την ουδετεροποίηση -συμμετοχή του ΝΑΤΟ στην αποτελεσματική αντιμετώπιση(;) των προσφύγων. Δυστυχώς η πολιτική ηγεσία μας δεν αντιλαμβάνεται τις επερχόμενες δυσμενείς εξελίξεις για τα εθνικά μας θέματα και χρειάζεται μια εθνική πολιτική συννενόηση (από ποιους τελικά;), για την ματαίωση των καταστροφικών για τα εθνικά μας θέματα σχεδιασμών, από ανίκανες ηγεσίες που δεν έχουν επίγνωση των διαμορούμενων γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή μας. Ι.Α.ΜΠ.
Ιωάννης Θ. Μάζης[ii]
Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας, στο  Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ


Στο παρόν κείμενο εξετάζεται η γεωπολιτική λειτουργία του εμπορευματικού διαύλου Δαρδανελίων – Αιγαίου. Παρατίθενται αναλυτικά όλα τα προβλήματα που δημιουργούν για την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή οι τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο. Επίσης αναλύεται η στρατηγική αλληλεξάρτηση των
δύο τμημάτων του διαύλου και η στάση των Μεγάλων Ναυτικών Δυνάμεων απέναντι σε μια πιθανή λύση διεθνοποιήσεως του Διαύλου αυτού και μετατροπής του σε “Διεθνές Στενό”. Το κείμενο καταλήγει με μια περιγραφή του ρόλου του ΝΑΤΟ στην υλοποίηση αυτού του σεναρίου διεθνοποίησης του προαναφερθέντος διαύλου.

Α. Το Πρόβλημα


1. Γεωπολιτική είναι εκείνη η γεωγραφική, αναλυτική μέθοδος που ασχολείται με τη μελέτη και την καταγραφή της κατανομής ισχύος και του ελέγχου των σφαιρών επιρροής στον πλανήτη. Και πρέπει να τονίσουμε ότι ο ελέγχων τις διεθνείς εμπορικές οδούς ελέγχει και τη διεθνή οικονομία. Ο ελέγχων όμως τη διεθνή οικονομία ελέγχει τον πλανήτη.
Τι σημαίνει όμως η αντίληψη αυτή για την περίπτωση του Αιγαίου; Το Αιγαίο είναι μια θαλάσσια και εναέρια οδός από τη Μεσόγειο και την Ευρώπη προς τα Δαρδανέλια αλλά και τα Τουρκικά λιμάνια της Ανατολής. Πρέπει ακόμη να τονίσουμε ότι το Αιγαίο δεν επηρεάζει γεωπολιτικά μόνον την Ελλάδα και την Τουρκία. Αποτελεί πρακτικώς – και όχι νομικώς – διεθνή θαλάσσια και εναέρια δίοδο που εξυπηρετεί πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες. Όπως η Ουκρανία και η Ρωσία, αλλά συνδέει από απόψεως μεταφορών την εμπορική κίνηση μεταξύ Ευρώπης και Ασίας.

Εάν επάνω σε ένα κοινό μερκατορικό χάρτη συνδέσουμε με μια ευθεία το επίνειο της ελεύθερης αγοράς πετρελαίων του Ρότερνταμ, δηλ. το Άμστερνταμ, με το σημείο διελεύσεως του 40% περίπου του μεσανατολικού πετρελαίου, δηλ. το Πορτ Σαιντ, κατά ένα προκλητικότατο τρόπο, η απολύτως ευθεία (!) αυτή γραμμή θα διέλθει υπεράνω της Γερμανίας, της Αυστρίας, της Σλοβενίας, της Κροατίας, του εύθραυστου κατασκευάσματος της Βοσνίας, του Κοσσόβου, των Σκοπίων, του μεσαίου ποδός της Χαλκιδικής (που οι σκοπιανοί αλυτρωτικού περιεχομένου χάρτες παρουσιάζουν ως τμήμα της “αλύτρωτης Μακεδονίας του Αιγαίου”), των Σποράδων και της Δωδεκανήσου (με πρόσφατο το επεισόδιο των Ιμίων).

Η απόσταση, επί της ευθείας αυτής, μεταξύ Ρότερνταμ-Σκοπίων είναι 1550 χμ. περίπου, η δε απόσταση μεταξύ Σκοπίων-Πορτ Σαιντ πάλι επί της ιδίας ευθείας, είναι 1650 χμ. περίπου. Δηλαδή η πρωτεύουσα του σκοπιανού τετραεθνικού μορφώματος βρίσκεται στο μέσον περίπου του εμπορικού διαδρόμου που συνδέει το σημαντικότερο σημείο εξαγωγής αργού πετρελαίου με το σημαντικότερο σημείο μεταμορφώσεως της ελευθέρας αγοράς του.

Σε ό, τι αφορά την περιοχή των Σποράδων και της Δωδεκανήσου (Ν/Ανατολικό Αιγαίο) ήδη αποτελούν από 20ετίας και πλέον στόχο των τουρκικών προβλέψεων με τα γνωστά παράλογα και αντιβαίνοντα κάθε έννοια διεθνούς δικαίου επιχειρήματα. Οι γνωστές κατά την τουρκική πλευρά αμφισβητήσεις ακόμη και αυτή της Συνθήκης της Λωζάνης, οι περίεργες γκρίζες ζώνες του Αιγαίου κ.τ.λ. αποδεικνύουν σαφώς του λόγου το αληθές.

Πρέπει ακόμη να τονίσουμε ότι οι ανωτέρω χώροι αποτελούν τμήμα ενός εκ των αεροδιαδρόμων που συνδέουν το Ισραήλ με τις Η.Π.Α. και έχουν μεγίστη σημασία για την επιβίωση του κράτους του Ισραήλ. Και πρέπει επίσης να γίνει αντιληπτό ότι το Ισραήλ δε θα μπορούσε ποτέ να συναινέσει στην κατοχή του χώρου αυτού από τις δυνάμεις οι οποίες θα μπορούσαν στο μέλλον να του αποκόψουν αυτήν την ουσιαστική εναέρια δίοδο προς τις δυτικές αγορές και τις Η.Π.Α. άρα η Συμφωνία Τουρκίας-Ισραήλ θα μπορούσε να αναλυθεί και από αυτήν την οπτική γωνία η οποία δεν είναι καθόλου ευοίωνη για τη χώρα μας με δεδομένο ότι η Τουρκία διεκδικεί τη μείωση του εθνικού εναερίου χώρου ουσιαστικά στα έξι μίλια. Αυτό θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαιτέρως τους σχεδιαστές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ιδιαιτέρως μετά το κρούσμα της Γαύδου, ο εναέριος χώρος της οποίας είναι όμορος με αυτόν της Λιβύης, και εφόσον οι σχέσεις Τουρκίας-Λιβύης αλλά και Ισραήλ-Λιβύης είναι λεπτές, η διεκδίκηση από πλευράς Τουρκίας της Γαύδου θα επέλυε το πρόβλημα του εναέριου χώρου της που αυτήν τη στιγμή ως μέρος του ελληνικού εναέριου χώρου αποτελεί εμπόδιο για την ελεύθερη διέλευση των τουρκικών αεροσκαφών προς τη Δυτική Ευρώπη κα τις Η.Π.Α.

Το γεγονός αυτό έγινε άλλωστε αντιληπτό προσφάτως επ’ ευκαιρία της διελεύσεως των τουρκικών Α/Φ F-16 τα οποία αποτελούσαν μέρος της Συμμαχικής Αεροναυτικής Δυνάμεως που μετείχε στις ‘ειρηνευτικές διαδικασίες’ στη Βοσνία. Οι τότε παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου στη ‘δίοδο’ της Γαύδου έδειξαν και τη σημασία της νήσου.

Είναι προφανές λοιπόν ότι η γείτων, μεσολαβούσης και της τελευταίας Συμφωνίας της με το Ισραήλ η οποία προβλέπει και “Open Skies Treaty”, επιθυμεί να ενισχύσει τις πιέσεις της προς την Ελλάδα θέλοντας να κάνει το Τελ Αβίβ να πιστέψει ότι μέσω αυτής θα επωφεληθεί και εκείνο από τη δίοδο της Γαύδου (Κρήτης). Φυσικά η σώφρων στάση του Ισραήλ έδειξε ότι το Τελ Αβίβ δεν ενδίδει σε παρόμοιες υποσχέσεις και ως εκ τούτου δεν στήριξε – και ορθώς – παρόμοιες διεκδικήσεις της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδος.

Είναι χαρακτηριστική η απάντηση του Προέδρου του Κράτους του Ισραήλ σε Τούρκο δημοσιογράφο της Turkish Daily News (11/03/1996) όταν ο τελευταίος τον ρώτησε εάν το Τελ Αβίβ θεωρεί πως η Τούρκο-ισραηλινή Συμφωνία Στρατιωτικής Εκπαίδευσης και Συνεργασίας[iii] “θα μπορούσε να καταλήξει σε μια ευρέως φάσματος συνεργασία στο πεδίο της Άμυνας και της στρατηγικής συνεργασίας”: “Μα, αμυντική συμμαχία εναντίον τίνος; Δόξα τω Θεώ δεν έχουμε κοινούς εχθρούς. Εσείς έχετε το Ρ.Κ.Κ. κι εμείς έχουμε τρομοκράτες (sic)”[iv]. Πρέπει όμως κάποτε επιτέλους να αντιληφθεί η ελληνική εξωτερική πολιτική ότι τα συμφέροντα Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ είναι κοινά και να αποφασίσει να εξεύρει τρόπους κοινής εξυπηρετήσεως τους πριν οι προτάσεις της γείτονος αρχίσουν να γίνονται δελεαστικές για το Ισραήλ.

Θεωρούμε επιβεβλημένη την αναφορά σ’ αυτό το σημείο της σημασίας του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος σε ό, τι αυτή μπορεί να σημαίνει για την εδραίωση σημαντικής και σταθερής στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδος Ισραήλ με κομβικό σημείο την Κύπρο[v].

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι τι Αιγαίο είναι σημαντικότατος παράγων γεωπολιτικής ισχύος και ελέγχου προς όφελος αυτής της δυνάμεως η οποία δύναται να ασκήσει επ’ αυτού κυριαρχικά δικαιώματα. Το κύριο χαρακτηριστικό του χώρου αυτού είναι η ιδιότης του ως εμπορευματικής διόδου δια μέσου της οποίας θα κινηθούν τεράστιες ποσότητες αζερικού και ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου με σκοπό να συμπιεσθούν οι τιμές των αντιστοίχων προϊόντων της Μ. Ανατολής, ώστε να δυνηθούν τα τεράστια πολυεθνικά καρτέλ να κινηθούν άνετα στις επενδυτικές τους δραστηριότητες προς τις νέες αγορές της Κίνας και της Ινδίας.

2. Τα προβλήματα που πρέπει να ‘επιλύσει’ ο επίδοξος – πλην της Ελλάδος και της Τουρκίας – διαχειριστής του Αιγαίου έχουν ως εξής:
α) Το ζήτημα των ελληνικών χωρικών υδάτων.
β) Το καθεστώς κυριαρχίας των βραχονησίδων.
γ) Το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας των ελληνικών νησιών του Αιγαίου.
δ) Το ζήτημα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και των δύο παράκτιων χωρών το οποίο συνδέεται άμεσα με την υφαλοκρηπίδα.
ε) η έκταση του ελληνικού εναέριου χώρου.
στ) Ο έλεγχος των πολιτικών αεροδιαδρόμων υπεράνω του Αιγαίου και εντός του F.I.R.-Αθηνών.
ζ) Το ζήτημα της αμύνης ορισμένων ελληνικών νησιών.
η) Το ζήτημα της Κύπρου.


α) Το ζήτημα των ελληνικών χωρικών υδάτων

Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι υπάρχουν στο Αιγαίο 2400 νησιά και νησιωτικά συμπλέγματα τα οποία εγγίζουν σχεδόν την τουρκική ηπειρωτική χώρα και ότι ένα έκαστο εξ αυτών έχει τα δικά του χωρικά ύδατα τα οποία ήδη με το υπάρχον καθεστώς των έξι (6) ναυτ. μιλίων ενώνονται και αλληλοκαλύπτονται με εκείνα της ηπειρωτικής χώρας της Τουρκίας, αντιλαμβανόμεθα την προσπάθεια της γείτονος, φίλης και συμμάχου, να αναπτύσσει μια ρητορική με σκοπό την αναθεώρηση των Διεθνών και Διμερών Συνθηκών

Για να μη δημιουργούνται όμως λανθασμένες εντυπώσεις, πρέπει να υπογραμμίσω το γεγονός ότι με το παρόν καθεστώς των έξι ναυτικών μιλίων υπάρχουν λωρίδες διεθνών υδάτων οι οποίες εξελίσσονται μεταξύ νήσων και νησίδων, παρέχοντας τη λεγόμενη “διέλευση πελάγους” από τη μεσόγειο στα Δαρδανέλια και τη Μαύρη Θάλασσα, ενώνοντας τους μικρασιατικούς λιμένες με την Ευρώπη.

Συμφώνως με υπολογισμούς οι οποίοι λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από την αμερικανική Διοίκηση, η –απολύτως σύμφωνη με το Διεθνές Θαλάσσιο Δίκαιο-επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων από τα έξι στα δώδεκα ναυτικά μίλια θα παραχωρούσε το 72% του Αιγαίου στην Ελλάδα και μόνο το 9% στην Τουρκία, μειώνοντας τα διεθνή ύδατα στο 19%, κλείνοντας σχεδόν όλες τις διελεύσεις πελάγους και κατά τον τουρκικό ισχυρισμό “μετατρέποντας το Αιγαίο σε ελληνική Λίμνη” και επίσης δημιουργώντας, πάντα κατά την Άγκυρα, “ανάλογες ασφυκτικές καταστάσεις” και στον εναέριο χώρο.

Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι. Το Σύμφωνο του Δικαίου της Θάλασσας παρέχει σημαντικές εξαιρέσεις περιορισμού των χωρικών υδάτων. Παραχωρεί, π.χ. το δικαίωμα ‘αβλαβούς διελεύσεως’ το οποίο επιτρέπει σε πολεμικά πλοία κάθε εθνικότητας να κάνουν ταχείες διελεύσεις από τα χωρικά ύδατα μιας παράκτιας χώρας υπό ορισμένες προϋποθέσεις[vi].

Οι νέες μορφές και κατηγορίες δικαιωμάτων διελεύσεως, όπως αυτές εφαρμόζονται στις διελεύσεις μέσω διεθνών στενών και θαλάσσιων διαδρόμων εντός αρχιπελάγους νήσων οι οποίες ορίζεται ότι δεν αποτελούν προεκτάσεις της ηπειρωτικής χώρας, θεωρούνται ως λιγότερο επαχθείς για τους διεθνείς χρήστες. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο και η αμερικανική θέση είναι ότι τα περάσματα τα ευρισκόμενα σε διεθνή ύδατα ανάμεσα στα ελληνικά νησιά, ορίζονται ως ‘Διεθνή Στενά’ και επομένως εξαιρούνται των περιορισμών της ‘αβλαβούς διελεύσεως’. Είναι αυτονόητο ότι η Τουρκία και άλλες χώρες, ιδιαίτερα οι ναυτικές, διατηρούν την ίδια άποψη για το θέμα.

Εκείνο όμως που μάλλον δεν αντιλαμβάνεται η Τουρκία είναι ότι συμπεριφερόμενη αναθεωρητικώς ως προς το πάσης φύσεως νομικό καθεστώς του Αιγαίου, όπως αυτό προκύπτει από τη Συνθήκη της Λωζάνης της 24ης Ιουλίου του 1923, θέτει μόνη της εν αμφιβόλω το νομικό καθεστώς των Στενών, όπως αυτό ορίσθηκε από τη Σύμβαση του Μοντρέ (20 Ιουλίου 1936) η οποία υπάγεται στο πνεύμα και το γράμμα του άρθρου 23 της Συνθήκης της Λωζάνης. Να τονισθεί δε ότι η ισχύς της Συμβάσεως του Μοντρέ έχει καταλήξει από τον Ιούλιο του 1976.

Είναι προφανές ότι Αιγαίο χωρίς ‘Στενά’ είναι άνευ ουσίας. Ή ελέγχει κανείς το σύμπλεγμα Αιγαίο-Στενά, ή το ένα εξ αυτών μόνο του δεν έχει νόημα. Η γεωστρατηγική ενότητα των δύο αυτών χώρων γίνεται προφανής και από τις προθέσεις που είχε εκδηλώσει η Τουρκία κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι σκοποί της τότε εστρέφοντο προς τον έλεγχο του Λιμένος της Θεσσαλονίκης ώστε να σταθεροποιηθεί ο έλεγχός της επί των Στενών και επί των Δωδεκανήσων, γεγονός το οποίο θα επέτρεπε τον έλεγχο της θαλάσσιας κυκλοφορίας στο Νότιο Αιγαίο. Άλλωστε η υπόθεση των Ιμίων δε αφορά, φυσικά, δύο βραχονησίδες. Η Τουρκία εστόχευσε πολύ ψηλότερα: στην ανατροπή του νομικού καθεστώτος των Δωδεκανήσων και με την επίσημο – και μάλιστα θερμό – τρόπο καταγραφή των διεκδικήσεων της επί των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

β) Το καθεστώς κυριαρχίας των βραχονησίδων

Περιοριζόμενος μόνο στη γεωπολιτική διάσταση του θέματος θα αναφέρω ότι το καθεστώς κυριαρχίας (‘ιδιοκτησίας’, κατά τα αμερικανικά κείμενα) είναι ιδιαίτερα σημαντικό διότι επηρεάζει σχετικώς ‘η απολύτως τον καθορισμό της εκτάσεως των χωρικών υδάτων και της Ζώνης Αποκλειστικής Εκμεταλλεύσεως.

γ, δ, ε, στ) Το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας, του εναέριου χώρου, των πολιτικών αεροδιαδρόμων και της αιγιαλίτιδας ζώνης

¨Έχοντας ως δεδομένα i) Το Σύμφωνο του Μοντέγκο Μπέι του 1982, το οποίο η Ελλάδα υπέγραψε αμέσως και επεκύρωσε τον Ιανουάριο του 1995, και ii) το νομικό ορισμό της υφαλοκρηπίδας, όπως αυτός παρουσιάζεται στο κείμενο της, το μεγαλύτερο μέρος της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου ανήκει στην Ελλάδα.

Η τουρκική άποψη, μη λαμβάνοντας υπόψη την υφαλοκρηπίδα των ελληνικών
νησιών φθάνει σε αυθαίρετα αποτελέσματα.

Σε ό, τι αφορά τον εθνικό εναέριο χώρο είναι γνωστή η αντίρρηση της Τουρκίας στα δέκα ναυτικά μίλια του εθνικού εναέριου χώρου της Ελλάδος τα οποία όμως χρησιμεύουν στην Ελλάδα ως ευρύτερη ουδετέρα ζώνη η οποία θα λειτουργούσε ως early warning zone εναντίον μιας αιφνιδίου τουρκικής αεροπορικής επιθέσεως.

Στο πνεύμα των τουρκικών αυτών αντιλήψεων πρέπει να γίνει η προσπάθεια
ερμηνείας της τουρκικής Notam 714 η οποία εξεδόθη από την τουρκική υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας στις 6 Αυγούστου 1974. Η Notam αυτή απεσύρθη στις 22 Φεβρουαρίου του 1980, μετά την έκδοση της απαντητικής ελληνικής Notam 1137, η οποία χαρακτήριζε το Ανατολικό Αιγαίο ως επικίνδυνη περιοχή, με αποτέλεσμα τη διακοπή των πτήσεων των πολιτικών αεροσκαφών στους αεροδιαδρόμους του Ανατολικού Αιγαίου. Η ελληνική Notam απεσύρθη με την υπ. Αριθμ. 1157 μία μέρα μετά την απόσυρση της τουρκικής.

Β. Ποια θα μπορούσε να είναι λοιπόν η προσέγγιση μιας ή
περισσοτέρων ηγεμονικών μητροπολιτικών ναυτικών δυνάμεων οι
οποίες έχουν συγκεκριμένα συμφέροντα στον εμπορικό θαλάσσιο
δίαυλο Δαρδανελίων-Ανατολικού Αιγαίου;

Κατ’ αρχάς πρέπει να διαπιστώσουμε ότι το Σύμφωνο για το Δίκαιο της θάλασσας[vii] σε ό, τι αφορά την ελληνική υφαλοκρηπίδα και τα ελληνικά χωρικά ύδατα, αλλά και τη Συνθήκη του Μοντρέ για τα Στενά, ιδιαίτερα με την τελευταία τους μορφή όπως αυτή εδόθη -contra legem- από την τουρκική πλευρά , δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθείς σε ορισμένους χρήστες του θαλάσσιου αυτού εμπορικού διαύλου.

Το ανωτέρω καθίσταται περισσότερο σαφές από το ότι ο Πρόεδρος Κλίντον υπέγραψε στις 7 Οκτωβρίου του 1994 το Σύμφωνο και το απέστειλε προς κύρωση στην Γερουσία, αυτή μέχρι σήμερα δεν έχει ολοκληρώσει το έργο της.

Την όλη αυτή μάλλον ‘ενοχλημένη’ διστακτικότητα των Η.Π.Α. ενώπιον της αναγκαιότητος αποδοχής του Συμφώνου για το Δίκαιο της Θάλασσας, εξηγεί η αντίληψη που κυριαρχεί στο αμερικανικό Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και η οποία πρεσβεύει ότι “η πρόσβαση σε ωκεανούς, συμπεριλαμβανομένων περιοχών ξένων ακτών, ακόμη και σε μεγάλη απόσταση από τις Η.Π.Α. είναι ζωτική και για τα πολιτικά και για τα οικονομικά συμφέροντα των Η.Π.Α.”.

Και βεβαίως, δε μπορούμε παρά να καταγράψουμε τις ανησυχίες των Η.Π.Α. και ιδιαίτερα των έγκυρων και σοβαρών κέντρων σχεδιασμού της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, όπως του Council on Foreign Relations (C.F.R.), σχετικά με την κατάθεση τελικής προτάσεως σε ό,τι αφορά την αμερικανική διεθνή δραστηριότητα με σκοπό την εθνική ασφάλεια και την συγκυρία. Γίνεται αισθητό το γεγονός αυτό από τα λόγια του υπουργού Εθνικής Αμύνης του Προέδρου Clinton, Les Aspin, μέλους επίσης του C.F.R.:

“Στον “παλαιό κόσμο” υπήρχε μόνο ένας κίνδυνος Η Σοβιετική Ένωση. Στο σημερινό κόσμο θα υπάρξουν διάφοροι κίνδυνοι.

Στον “παλαιό κόσμο” η επιβίωση του έθνους μας αποτελούσε στοίχημα. Στον σημερινό κόσμο τα εθνικά μας συμφέροντα θα κινδυνεύσουν. Στον “παλαιό κόσμο” γνωρίζαμε τι μας απειλούσε.

Στον σημερινό κόσμο είμαστε υποχρεωμένοι να μάθουμε τι μας απειλεί (sic).

Στον “παλαιό κόσμο” η πολιτική της “αποτροπής” μείωνε τον κίνδυνο του πυρηνικού πολέμου. Στο σημερινό κόσμο η “αποτροπή” δεν μπορεί πάντοτε να εμποδίσει έναν αντίπαλο στο να απειλήσει τους Αμερικανούς και τα αμερικανικά συμφέροντα [viii].

Στον “παλαιό κόσμο” οι δύο Υπερδυνάμεις είχαν χιλιάδες πυρηνικά όπλα και ήταν έτοιμες να τα χρησιμοποιήσουν. Στο σημερινό κόσμο πολλά κράτη και ομάδες θα συναγωνίζονται για την απόκτηση πυρηνικών όπλων”[ix].

Βεβαίως ένα μέγιστο μάθημα πολιτικού ρεαλισμού δίδεται και δια στόματος του Προέδρου Clinton (Σεπτέμβριος 1994) και έρχεται να διευκρινίσει τις θεωρητικές κατευθύνσεις που ετέθησαν ανωτέρω από τον υπουργό του. Λέγει χαρακτηριστικά ο Πρόεδρος ότι οι κύριοι στόχοι της αμερικανικής διεθνούς παρεμβάσεως είναι: “Ειρήνη και Ευημερία, Σταθερότης και Ασφάλεια, Δημοκρατία και ¨Άμυνα. Βεβαίως”, συνεχίζει ο Πρόεδρος, “ο στόχος της Δημοκρατίας υπόκειται σ περιορισμούς που επιλαμβάνονται από τη συνεκτίμηση και των υπολοίπων στόχων για τη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. Δεν είναι όλες οι χώρες εξίσου ικανές να στηρίξουν ένα σταθερό δημοκρατικό πολίτευμα αλλά δεν έχουν την ίδια σημασία για τα συμφέροντα των Η.Π.Α. (sic)[x]. ¨Έτσι η επιτυχημένη στρατηγική χάραξης εξωτερικής πολιτικής [των Η.Π.Α.] απαιτεί την επιλογή ορισμένων χωρών

αγνοώντας κάποιες άλλες, συμπεριλαμβανομένων και μερικών χωρών που πρέπει να επιλεγούν παρά το γεγονός ότι έχουν αυταρχικά καθεστώτα (sic!)[xi].


“Διαφορετικά η αμερικανική υπομονή αλλά και τα αμερικανικά φυσικά διαθέσιμα θα δοκιμασθούν σκληρά μέχρι σημείου εξάντλησης”, όπως ισχυρίζεται ο γνωστός ιστορικός και μέλος του C.F.R., Francis Fukuyama[xii].


“Στην περίπτωση αυτή η σημασία της Σταθερότητας και της Ασφάλειας σε ό,τι αφορά τη διαρκή και απαρακώλυτη ροή του πετρελαίου [προς τις Η.Π.Α.] υπερισχύει σαφώς της απαιτήσεως για Δημοκρατία (sic!)”[xiii].

Και βεβαίως, τα “πολιτικά και οικονομικά” αυτά συμφέροντα καθίστανται έτι περισσότερον σαφή αν αναφερθεί ότι ο δίαυλος αυτός πρόκειται να διακινήσει τα πετρελαϊκά αποθέματα της ευρύτερης ζώνης της Κασπίας τα οποία ανέρχονται σε 2.200 εκατομμύρια τόνους εκ των οποίων μόνον το Καζακστάν εξορύσσει 512.000 βαρέλια ημερησίως, δηλ. 25,6 εκατομμύρια τόνους ετησίως[xiv]. Το Μάιο του 1992 η Chevron υπέγραψε συμβόλαιο εκμετάλλευσης των πετρελαιοπηγών του Tenguiz/Καζακστάν για παραγωγή 72.000 βαρελιών την ημέρα τα οποία θα ανέλθουν στα 780.000 βαρέλια εντός 17 ετών από της υπογραφής του συμβολαίου.

Ένα χρόνο αργότερα, τον Ιούνιο του 1993, η κοινοπραξία των Total, British Gas, British Petroleum / Statoil, Agip, Mobil και Shell υπέγραψε προσύμφωνο σεισμολογικών ερευνών επί επιφανείας 100.000τ.χμ. στην περιοχή του Listau με ορίζοντα έναρξης των εξορύξεων, το 1996[xv].

Η διακίνηση των τεράστιων αυτών ποσοτήτων πετρελαίου – στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνονται οι πετρελαιοπηγές του Αζερμπαϊτζάν, του Τουρκμενιστάν, του Ουζμπεκιστάν και της Κιργισίας -εξαρτάται κατά κύριο λόγο από το υπάρχον δίκτυο των ρωσικών πετρελαιαγωγών οι οποίοι εκ των πραγμάτων οδηγούν στα Δαρδανέλια ή στην Αλεξανδρούπολη μέσω Μπουργκάς. Και στις δύο περιπτώσεις δηλαδή έχουμε να κάνουμε με το δίαυλο ολόκληρο ή με το ένα μόνο μέρος του. Εν πάση περιπτώσει είναι αδύνατον ο δίαυλος αυτός να παρακαμφθεί.

Το ζήτημα του “πετρελαϊκού τριγώνου” μεταξύ Κασπίας, Μαύρης Θάλασσας[xvi] και Α. Μεσογείου με τα νέα γεωπολιτικά χαρακτηριστικά που αναδεικνύονται στους γεωγραφικούς του συντελεστές λόγω της διάλυσης της π. Ε.Σ.Σ.Δ., χρήζει λεπτομερούς ανάλυσης. Ιδιαίτερα σε ό, τι αφορά τους αγωγούς πετρελαίου και τα στρατηγικά συμφέροντα που εξυφαίνονται γύρω από τους άξονές τους.

Θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τη στρατηγική σημασία ενός εκάστου πετρελαϊκού δρόμου στην περιοχή αυτή και το ρόλο της Τουρκίας όπως αυτός γίνεται αντιληπτός από τα κέντρα στρατηγικού σχεδιασμού της Άγκυρας.

α) Η περίπτωση της Ουκρανίας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από πλευράς αγωγών πετρελαίων που βρίσκονται στα εδάφη της. Οι ρωσικοί αγωγοί οι οποίοι διασχίζουν την ανατολική Ουκρανία και καταλήγουν στην Οδυσσό και στο Cherson, θα υποστούν πολύ εύκολα το συνδυασμένο Ουκρανό-τουρκικό εκβιασμό υπό μορφήν σημαντικής αυξήσεως των τελών διελεύσεως, ‘δικαιωμάτων’ επί του ποσοστού του διερχομένου πετρελαίου κ.τ.λ., εάν η Τουρκία καταφέρει να ολοκληρώσει τη σύνδεση Τσειχάν-Σαμψούντας με το Μπακού μέσω Γεωργίας (Βόρειος Δρόμος) ή Ναχιτσεβάν (Νότιος Δρόμος). Η Ουκρανία στην περίπτωση αυτή, θα δεχθεί με μεγάλη ικανοποίηση να αναλάβει τη διύλιση του πετρελαίου του Μπακού που θα της διοχετεύουν οι εγκαταστάσεις της Σαμψούντος. Το γεγονός αυτό, θα μπορούσε να την απεξαρτητοποιήσει στρατηγικώς από το ρωσικό πετρέλαιο.

Είναι χαρακτηριστική η σημασία που αποδίδουν οι Η.Π.Α. στο στρατηγικό πόλο της Ουκρανίας εναντίον της Ρωσίας, πράγμα που καθίσταται απολύτως εμφανές από τα διεξαγόμενα κατά τα τελευταία έτη (1995) Αμερικανόουκρανικά αεροναυτικά γυμνάσια στη Μαύρη Θάλασσα. Στο ίδιο συμπέρασμα οδηγεί και η υπογραφή Συμφώνου Συνεργασίας μεταξύ Βορειοατλαντικού Συμφώνου και Ουκρανίας στις 14 Σεπτεμβρίου 1995.

β) Ο πετρελαϊκός δρόμος: Αζερμπαϊτζάν (Μπακού)– Γεωργία (Γκόρι)– Τουρκία (Τσειχάν), εμφανίζεται να θέλγει τις Η.Π.Α.[xvii], διότι στερεί τη Ρωσία από ένα στρατηγικότατο πλεονέκτημα της το οποίο την καθιστούσε κυρίαρχο στο ζήτημα μεταφοράς ενέργειας προς τη Μεσόγειο μέσω του διπόλου Κασπίας – μ. Θάλασσας. Το ενδιαφέρον consortium των εταιρειών θα πρέπει να δαπανήσει 4 περίπου έτη 1,1 δις. δολάρια για την ολοκλήρωση του έργου.

γ) Θελκτικός για τις Η.Π.Α. εμφανίζεται και ο Βόρειος Δρόμος, δηλ.: ΜπακούΑχσού-Αγκντάζ-Γκιάνζα (Αζερμπαϊτζάν) και η συνέχειά του στη Γεωργία δηλ.: Τιφλίδα – Κασπία – Κουταισί που καταλήγει στα στρατηγικότατα γεωργιανά λιμάνια του Μπατούμ και του Πότι[xviii] στη Μαύρη Θάλασσα.

Ασφαλώς η οδός αυτή θα πρέπει να επιλέξει τελικώς, για τη διέξοδό της στη Μεσόγειο, μεταξύ τριών λύσεων ή ένα συνδυασμό μεταξύ των. Δηλ.: γα) ή μέσω Μαύρης Θάλασσας θα καταλήγει στον σχεδιαζόμενο αγωγό ΜπουργκάςΑλεξανδρούπολης ή γβ) θα επιλέξει τον προτεινόμενο από την Τουρκία αγωγό προς το Τσειχάν είτε γγ) θα διοχετεύει το πετρέλαιό της μέσω των Στενών.

Η λύση (γα) απορρίπτεται από τουρκικής πλευράς λόγω του ότι ενισχύει στρατηγικά την Ελλάδα, τη Βουλγαρία και τη Ρωσία. Η λύση (γγ) δεν παρουσιάζει δυνατότητες μεταφοράς μεγάλων ποσοτήτων λόγω των περιορισμών διελεύσεως που επιβάλλει η Τουρκία προφασιζόμενη επιβάρυνση του περιβάλλοντος λόγω πολυάριθμων διελεύσεων Tankers μέσω Δαρδανελίων. Βεβαίως μπορεί να χρησιμοποιηθεί επικουρικά ως προς τη λύση (γβ) διότι ενισχύει σαφώς στρατηγικά την Τουρκία αυξάνοντας τη διαπραγματευτική της ικανότητα μέσω των ασκουμένων εκβιασμών της προς πάντα ενδιαφερόμενο.

Βεβαίως, η προτιμοτέρα για τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας είναι η λύση (γβ) η οποία όμως παρουσιάζει υψηλό ποσοστό κινδύνου λόγω της κουρδικής εξεγέρσεως και της πολιτικο-ιδεολογικής αστάθειας που παρουσιάζει πλέον η Τουρκία.

δ) Στις ενεργειακές αυτές ροές, πρέπει να προστεθούν και οι κατωτέρω:

1) Ο αγωγός Ρωσίας – Καζακστάν, ο οποίος συνδέει τη Σαμάρα (Ρωσία) με το καζακικό λιμάνι Γκούρεφ, στην Κασπία.

2) Ανατολικότερον του ανωτέρω, βρίσκεται ο αγωγός ¨Ορσκ (Ρωσία)– Μακάτ (Καζακστάν)– Γκούρεφ (Καζακστάν)[xix] , όπως και

3) Η διακλάδωση του αγωγού αυτού από το Μακάτ προς το επίσης
καζακικό λιμάνι του Ακτάου στην Κασπία.

Οι απολήξεις των αγωγών αυτών στα καζακικά λιμάνια της Βορείου και Κεντρικής Κασπίας, οδηγούν φυσικά στην επιλογή ως οδού μεταφοράς τη διαδρομή Γκρόζνυ (Τσετσενία)– Νοβοροσίσκ (Ρωσία), η οποία καταλήγει στη Μαύρη Θάλασσα.

Αβιάστως λοιπόν μπορούμε να καταλήξουμε στο ότι η οδός Μπακού-Γκρόζνυ-Νοβοροσίσκ- Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη είναι υψηλής, “σημασίας”, σε ό,τι αφορά το γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό ρόλο του Βορειοελλαδικού χώρου και του νησιωτικού πλέγματος του Αιγαίου, τα οποία θα ελέγχουν συμπληρωματικά μία από τις σημαντικότερες πετρελαϊκές οδούς της Μεσογείου. Πρέπει δε να τονίσουμε ότι η μέχρι σήμερα συμπεριφορά της Τουρκίας στο θέμα της χρήσεως των Στενών από τα π. σοβιετικά σκάφη δεν είναι δυνατόν να αγνοηθεί και να μην αξιολογηθεί δεόντως, παρά μόνον από αφελείς ή/και ερασιτέχνες[xx]. Έστω και εάν οι πρόσφατες διαμαρτυρίες της Τουρκίας για “υπερβολική περιβαλλοντική επιβάρυνση” στη ζώνη των Στενών δημιούργησε κάποια, διαδικαστικά κυρίως, προβλήματα στη Ρωσική Ομοσπονδία[xxi]. Η εκβιαστική επανάληψη από πλευράς Άγκυρας των ιδίων διαδικασιών αποτελεί γεωπολιτική τελεολογία και μόνον αδαείς και ανυποψίαστοι περί το θέμα δύνανται να την παραβλέψουν.

Η νατοϊκή διαχείριση του αιγαιακού χώρου σ’ αυτήν την περίπτωση αποτελεί το καλύτερο γεωπολιτικό αντίβαρο και γεωστρατηγικό αντίμετρο των ναυτικών μητροπολιτικών Δυνάμεων. Οι “γκρίζες ζώνες” του Αιγαίου, όπως αυτές προτείνονται από την Τουρκία και γίνονται “ανεκτές” από την παρούσα διοίκηση της Ουάσιγκτον φαίνεται πως δεν θα ανήκουν ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Τουρκία: θα ανήκουν πιθανότατα στο ΝΑΤΟ. Αυτό είναι σημείο που πρέπει να γίνει αντικείμενο μελέτης από την ελληνική εξωτερική πολιτική διότι θέτει σε κίνδυνο την εδαφική κυριαρχία της χώρας. Από την άλλη πλευρά, κατάλληλοι διπλωματικοί ελιγμοί από πλευράς Αθηνών, μπορούν να εξασφαλίσουν τη νατοϊκή υποστήριξη προς την ελληνική πλευρά διασφαλίζοντας τα συμφέροντα των δυτικών συστημάτων συλλογικής ασφάλειας στη Ν/Α Μεσόγειο.

Συμπερασματικά καταλήγουμε ότι και λόγω της “παιγνιακής” πιθανότητος απωλείας του γεωπολιτικού ελέγχου των Στενών από τα δυτικά Συλλογικά Συστήματα Ασφαλείας, η στρατηγική του αιγαιακού χώρου είναι ιδιαιτέρως ενισχυμένη με ευανάγνωστη αύξουσα τάση. Ειδικότερα σήμερα, όπου η γεωπολιτική ρευστότητα στη Ν/Α Μεσόγειο, τη Μ. Ανατολή, τον Αραβοπερσικό Κόλπο και τα Βαλκάνια μετέτρεψαν τη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ σε κατ’ εξοχήν μέτωπο αντιπαραθέσεως χαρακτηριζόμενο από μεταβαλλόμενες στρατηγικές αλληλεξαρτήσεις, πολιτικο-ιδεολογικές αντιφάσεις και διευρυνόμενα αμυντικά χάσματα.

Είναι απαραίτητο στο σημείο αυτό να τονισθεί ότι η στείρα υπερεθνιστική τοποθέτηση και οι ξενόφοβες αντιλήψεις δεν προσφέρουν λύσεις. Δημιουργούν προϋποθέσεις απομονωτισμού που βλάπτουν μεσοπρόθεσμα τον μεσογειακό, βαλκανικό και ευρωπαϊκό οικονομικό ρόλο της χώρας. Ως εκ τούτου πρέπει να καταστήσουμε σαφές το γεγονός ότι:

Η εκμετάλλευση των πετρελαϊκών off-shore κοιτασμάτων του Αιγαίου και του Ιονίου φυσικά μπορεί να προχωρήσει σε συνεργασία με μεγάλα υπερατλαντικά (ARAMCO)αλλά και ευρωπαϊκά (B.P.-R.D.Shell) καρτέλ. Μόνο που πρέπει να γίνει έντιμα, δίκαια για τη χώρα μας, γρήγορα και χωρίς τυμπανοκρουσίες.

3. Υπάρχει όμως και αντίστροφη πορεία εμπορευματικών ροών, για την οποία ο προαναφερθείς δίαυλος είναι αναντικατάστατος: πρόκειται για την πορεία Μ. Ανατολή-Θεσσαλονίκη ή Μ. Ανατολή-Πειραιάς ή Μ. Ανατολή-Βόλος και ιδίως το πρώτο σκέλος. Η πορεία αυτή αναδεικνύει και πάλιν τον γεω-οικονομικό ρόλο της Κύπρου, της Κρήτης και της Μάλτας, νήσων οι οποίες βρίσκονται εν πολλοίς πάνω στον ίδιο γεωγραφικό παράλληλο ο οποίος και διέρχεται από τα Στενά του Γιβραλτάρ: τον 35ο παράλληλο.

Για να είναι σε θέση όμως, η θαλάσσια αυτή οδός να προσφέρει τις υπηρεσίες της, πρέπει να διασφαλιστεί από κάθε πιθανότητα θερμής ρήξεως μεταξύ των δύο παράκτιων γειτόνων χωρών, η οποία όχι μόνον θα την έθετε “εκτός χρήσεως” αλλά και θα έθετε σε κίνδυνο τη σταθερότητα ολόκληρης της Ν/Α πτέρυγος του ΝΑΤΟ.

Γ. Ποιό “αναθεωρητικό” θεσμικό καθεστώς θα μπορούσε να επιβληθεί – με βάση τις αναθεωρήσεις αυτές – στο σύμπλεγμα Αιγαίο-Στενά και πώς αυτό θα διαμορφώνει τη νέα κατάσταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος;

Η φόρμουλα η οποία μάλλον φαίνεται να επικρατεί είναι ότι το Αιγαίο τείνει να θεωρηθεί ως “Διεθνές Θαλάσσιο Στενό και όχι “Θάλασσα” στη οποία έχουν δικαιώματα και τα δύο παράκτια κράτη.

Αυτό σημαίνει ότι το Αιγαίο πρέπει να διέπεται από “ειδικό καθεστώς” το οποίο θα επιτρέπει μέσω “ειδικών συμφωνιών” την ελεύθερη διέλευση σε όλου τους πιθανούς χρήστες. Πρέπει όμως να τονίσουμε ότι πόρρω απέχει το διεθνές αυτό καθεστώς από εκείνο του “Θαλάσσιου Στενού” το οποίο διαθέτει δεσμευτικούς κανονισμούς από το κράτος ή τα κράτη στα οποία ανήκει, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα με τα Δαρδανέλια.

Στην περίπτωση του “Διεθνούς Θαλάσσιου Στενού” ειδικό θεσμικό καθεστώς με τη συμμετοχή πολλών κρατών. Έτσι σε περίπτωση μιας πιθανής ελληνοτουρκικής συρράξεως νομιμοποιείται απολύτως η παρέμβαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. το οποίο θα μπορούσε να εξουσιοδοτήσει μια πολυεθνή (βλέπε, νατοϊκή) δύναμη να εγκατασταθεί σε κάποια “πράσινη γραμμή” η οποία θα δημιουργηθεί στο διχοτομημένο πλέον Αιγαίο τις προϋποθέσεις για μια “δημιουργική κατανομή της Υφαλοκρηπίδας” όπως φαίνεται να πιστεύει μερίδα του υπουργείου εθνικής Αμύνης των Η.Π.Α.

Οι ίδιοι κύκλοι, θεωρούν πως “πάνω απ’ όλα ο κυρίαρχος ρόλος του Ο.Η.Ε. στο Αιγαίο θα άλλαζε τη μέχρι σήμερα διμερή εικόνα και θα απελευθέρωνε τις Η.Π.Α. από την ευθύνη της ακατόρθωτης επιδίωξης για επινόηση και επιβολή συμβιβαστικών λύσεων σε αυτούς τους δύο ‘στενόκαρδους’ ανταγωνιστές”.

Οι “στενόκαρδοι” ανταγωνιστές, κατά τους κύκλους αυτούς, είμαστε εμείς και οι Τούρκοι. Είμαι αναγκασμένος όμως, στο σημείο αυτό να κάνω ένα σχόλιο: είναι μάλλον δύσκολο να θεωρήσω ως γεωπολιτικός αναλυτής, και μάλιστα της Ρεαλιστικής Σχολής, ως δεδομένο την αντικειμενικότητα του Ο.Η.Ε. και ιδιαιτέρως του Συμβουλίου Ασφαλείας του, το οποίο και μόνον από τη σύνθεσή του, (βλ. πέντε μόνιμα μέλη) καταστρατηγεί την έννοια της ισότιμης συμμετοχής των κρατών μελών του στη λήψη των αποφάσεων για την τύχη των εθνών. Σημειώνω επίσης και τις τελευταίες εξελίξεις στη Ρωσο-νατοϊκή προσέγγιση που ενισχύουν τις αμφιβολίες μου για το αδέσμευτο των αποφάσεων του θεσμικού αυτού διεθνούς οργάνου.

Από την άλλη πλευρά, θα συμφωνήσω με τον Π. Ήφαιστο[xxii] στο ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. είναι όργανο πολιτικού χαρακτήρος, το οποίο λειτουργεί στη βάση ηγεμονικών κριτηρίων, το οποίο αδρανεί εάν δεν υπάρχουν μεγάλα συμφέροντα που επιβάλλουν δράση και του οποίου οι αποφάσεις και οι ενέργειες είναι “δύο μέτρων και δύο σταθμών”. Και βεβαίως να υπογραμμίσω την αυταπόδεικτη αλήθεια ότι είναι αδύνατο ένα κανονιστικό σύστημα (διεθνές ή κρατικό) να οικοδομηθεί και να επιβιώσει με τέτοιου είδους κριτήρια.

Είναι απολύτως σαφές και με βρίσκει σύμφωνο το γεγονός ότι ένα φερέγγυο σύστημα συλλογικής ασφαλείας πρέπει πρωτίστως να πληροί τον όρο της πραγματικής συλλογικότητας, να παρέχει ασφάλεια σε όλα τα συμμετέχοντα σ’ αυτό κράτη-μέλη και να αποτρέπει αποτελεσματικά κάθε απειλή προερχόμενη από εξωτερικούς δρώντες οι οποίοι τείνουν να διαταράξουν την ισχύουσα διεθνή τάξη πραγμάτων.

Βασικούς συντελεστές επιτυχούς λειτουργίας του ανωτέρου συστήματος,αποτελούν:

α) η ύπαρξη κοινών συμφερόντων μεταξύ των εθνικών –κρατικών δρώντων που ενέχονται στο σύστημα,

β) η κοινή αντίληψη του κινδύνου από όλα τα κράτη-μέλη,

γ) ο εξοβελισμός του ηγεμονισμού ως αντίληψης δημιουργίας διεθνούς κανονιστικού συστήματος, και

δ) η μέριμνα για αμυντικής φύσεως και μόνον χρήση της στρατιωτικής του
ισχύος.

Η μη πλήρωση των ανωτέρω προϋποθέσεων , και ειδικά στην περίπτωση της οποίας το σενάριο αναλύουμε, οδηγεί σε αμφισβήτηση και άρα σε  κλυδωνισμούς του ανωτέρω συστήματος ασφαλείας, με καταστροφικές επιπτώσεις για την ειρήνη και την ασφάλεια στην υπό εξέταση περιοχή.

Έτσι, επιμένοντας λίγο περισσότερο σ’ αυτό που οι ανωτέρω κύκλοι του αμερικανικού Υπ. Εθ. Α ονομάζουν “κυρίαρχο ρόλο του Ο.Η.Ε.”. οδηγούμεθα με μαθηματική ακρίβεια στην απόφαση για μεταβίβαση αρμοδιοτήτων στο συλλογικό Σύστημα Ασφαλείας που λέγεται ΝΑΤΟ και το οποίο, ως γνωστόν αποτελεί οικείο περιβάλλον για την αγγλοσαξωνική πολιτική αντίληψη των Ναυτικών – και συνάμα Πυρηνικών – Δυνάμεων.

Οπωσδήποτε, δεν είναι δυνατόν να ξεκινήσει η διαδικασία μετατροπής του Αιγαίου σε “Διεθνές Θαλάσσιο Στενό” με “ουδέτερους χώρους” και “πράσινες γραμμές” χωρίς προηγουμένως να έχει μεσολαβήσει κάποιος παράγων ούτως ώστε να δημιουργηθούν οι απαραίτητες εκείνες προϋποθέσεις οι οποίες θα οδηγήσουν με βεβαιότητα στη γνώστη “λύση” της Hot Regulation.

Η θέσπιση νέου καθεστώτος συλλογικής ασφαλείας στο πλέγμα Στενά-Αιγαίο Κύπρος θα προέλθει μάλλον από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ η οποία θα διεξαχθεί τον προσεχή μήνα στη Μαδρίτη και από όπου –εάν όλα εξελιχθούν κατ’ ευχήν για τον κ. Σολάνα-θα προκύψει ένα νέο ΝΑΤΟ με νέες δομές, αρμοδιότητες, νέα μέλη και νέα αρχιτεκτονική. Οι προοπτικές δείχνουν μάλλον ότι θα προκύψει μια αναβάθμιση του ρόλου της Δ.Ε.Ε. πάντα όμως μέσα στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. τα οποία και θα διατηρούν τις ουσιαστικές τελικές αποφάσεις. Η μορφή αυτή καθίσταται ρεαλιστικώς προβλέψιμη ενόψει και της ήδη προαναφερθείσας βελτιώσεως των σχέσεων Ρωσίας-ΝΑΤΟ αλλά και λοιπών χωρών της Ανατολικής Ευρώπης με το ΝΑΤΟ.

Από ό,τι δείχνουν τα πράγματα είναι μάλλον βέβαια η συγκρότηση
“Συνδυασμένων Μεικτών Δυνάμεων Αποστολών” (Combined Joint Task Forces), πολυεθνικής συνθέσεως οι οποίες θα υπάγονται στις νέες ευρύτερες Νατοϊκές Διοικήσεις ως οργανικές τους μονάδες πολλαπλών αποστολών.

Προβλέπεται μείωση του αριθμού των Διοικήσεων με σκοπό την κατάργηση του μέχρι τώρα κυριαρχούντος “χωρικού” στοιχείου και την προώθηση της νέας αντιλήψεως της αποστολής. Με λίγα λόγια, η Περιοχή Ευθύνης θα ορίζεται από το είδος και το μέγεθος της προς αντιμετώπισην κρίσεως αλλά και από τις πολυεθνικές δυνάμεις οι οποίες θα εμπλακούν. Η αντίληψη της “γεωγραφικής κατανομής” θα περιορισθεί μόνο στην κορυφή της πυραμίδας και στις μεγάλες κλίμακες.

Η διεθνής δομή αναμένεται να καταλήξει σε δύο Ανώτατες Διοικήσεις: Μία Διοίκηση Ατλαντικού η οποία θα περιλαμβάνει τις Η.Π.Α. και τον Καναδά και μία συνδυασμένη με αυτήν, Διοίκηση Ευρώπης. Τελικός στόχος είναι η εξασφάλιση της διατλαντικής σχέσεως και η διατήρηση της αμερικανικής παρουσίας στην Ευρώπη, κάτι που ο γράφων θεωρεί θετικό.

Υποταγμένες στη Διοίκηση Ευρώπης θα παραμείνουν οι δύο Διοικήσεις Περιοχών γνωστές ως (Allied Forces North) και AFSOUTH (Allied Forces South). Στο πλαίσιο των δυνάμεων αυτών θα συγκροτηθούν οι πρώτες Μικτές Δυνάμεις Αποστολών (C.J.T.F.).

Το ενδιαφέρον μας βέβαια εστιάζεται στο Νότιο Τομέα που από ότι προβλέπεται η Διοίκηση Νότου θα παραμείνει στη Νάπολη (Ιταλία) με ενιαία περιοχή ευθύνης από την Ισπανία μέχρι την Ανατολική Τουρκία. Ο Διοικητής Νοτίου Τομέως (CINCSOUTH) θα έχει υπό την εξουσία του δύο Διοικητές: τον COMNAVSOUTH του Ναυτικού και τον COMAIRSOUTH της Αεροπορίας.

Επιπλέον θα υπάρξουν νέες Διοικήσεις με περιοχές ευθύνης τη χωρική έκταση των υποπεριοχών των χωρών: Ισπανίας, Ιταλίας,, Ελλάδος, Τουρκίας και ενδεχομένως μελλοντικά, της Ν. Γαλλίας. Αυτές οι υποπεριοχές που θα υπάγονταν στον CINCSOUTH θα έχουν αμυντική επιχειρησιακή ευθύνη μόνο στην επικράτεια των χωρών που είναι εγκατεστημένες. Αυτό σημαίνει ότι οι ανοικτές θάλασσες και ο υπερκείμενος εναέριος χώρος δεν θα ανήκουν στις Υποπεριοχές, αλλά θα τελούν υπό τον έλεγχο του CINCSOUTH.

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι το Αιγαίο δεν θα ανήκει ως Περιοχή Ευθύνης στην Ελλάδα, θα είμαστε όμως αρμόδιοι για την άμυνα των νησιών μας και των χωρικών μας υδάτων. Εδώ φυσικά γίνεται μια ακόμη φορά κατανοητή η δυσφορία ορισμένων Νατοϊκών συμμάχων μας όταν αναφερόμεθα στην πιθανή άσκηση του νομίμου δικαιώματος μας για επέκταση των χωρικών μας υδάτων από τα 6 στα 12 ναυτ. μίλια.

Είναι εμφανές ότι η έννοια της Περιοχής Ευθύνης με τη μορφή διοικήσεως και ελέγχου που έχουμε γνωρίσει και που το ΝΑΤΟ, βασιζόμενο στις τουρκικές εμπλοκές, μας εμπόδισε να αποκτήσουμε, υποβαθμίζεται σημαντικά με τη νέα αρχιτεκτονική της Συμμαχίας. Στις θαλάσσιες επιχειρήσεις θα εφαρμοσθεί το λεγόμενο Task Forces Concept σύμφωνα με το οποίο οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ θα δρουν κυριαρχικά στο κεντρικό Αιγαίο, επί του οποίου θα έχουν και τον επιχειρησιακό έλεγχο.

Στα ζητήματα αεραμύνης και ανταλλαγής πληροφοριών (Cross Tel) είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι Τούρκοι θα προσπαθήσουν να προωθήσουν το γεωγραφικό όριο Ανταλλαγής πληροφοριών στο μέσον του Αιγαίου! Κάτι τέτοιο θα σήμαινε, εάν θα γίνει αποδεκτό φυσικά, την απώλεια του Αιγαίου.






[i] Εισήγηση στο Διεθνές Συνέδριο με θέμα “Διεθνή Συλλογικά Συστήματα Ασφαλείας και ο ρόλος τους στη Ν/Α Μεσόγειο”, Κέρκυρα, 27, 28, 29 Ιουνίου, Ιονικό Συνεδριακό Κέντρο, 1997.

[ii] Ο Ιωάννης Μάζης είναι Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας στο  Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

[iii] Υπεγράφη στις 21 Φεβρουαρίου 1996 στο Ισραήλ. Η τουρκική πλευρά εκπροσωπήθηκε από τον Υπαρχηγό Γ.Ε.Ε.Θ.Α., Στρατηγό Stevik Bir. Η τουρκική εφημερίδα Sabah (22/02/1996)
βέβαια χαρακτηρίζει τη συμφωνία ως “ιστορική συνεργασία εναντίον της Ελλάδας και της Συρίας”. Με τη συμφωνία αυτή θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τη στρατιωτική
εκπαίδευση Τούρκων αξιωματικών στον ισραηλινό στρατό και ισραηλινών αξιωματικών στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Επίσης θα υπάρξει συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών για
ανταλλαγή στρατιωτικών πληροφοριών σε τεχνικό επίπεδο, θα διοργανωθούν κοινές ασκήσεις και θα πραγματοποιηθούν αμοιβαίες επισκέψεις πλοίων.

[iv] Είναι αξιοπρόσεκτο ακόμη ότι ο κ. Weizman δεν αποκάλεσε το Ρ.Κ.Κ. “τρομοκράτες” αλλά με το όνομά του.

[v] Πρέπει το Ισραήλ να δώσει σημασία, όχι μόνο στις ‘καλές’ ελληνο-συριακές και ελληνοιρανικές σχέσεις αλλά και στις θαυμάσιες γαλλο-ιρανικές, γερμανο-ιρανικές και αγγλο-ιρανικες
σχέσεις βασισμένες στα ιρανικά πετρελαϊκά αποθέματα και στην εκμετάλλευση τους. Ως παράδειγμα αναφέρω τη διεκδίκηση από την γαλλική Total και την αγγλο-ολλανδική Shell
συμφωνίας παραγωγής πετρελαίου στα ιρανικά εδάφη, ύψους USD 3,5 δις η οποία τελικώς θα υπογράφει μεταξύ Τεχεράνης και Total.

[vi] Στην περίπτωση αυτή τα πολεμικά σκάφη δεν δύνανται να προβαίνουν σε μία σειρά προδιαγεγραμμένων ενεργειών όπως: ασκήσεις με όπλα, προσγειώσεις αεροσκαφών και
συλλογή πληροφοριών. Τα υποβρύχια πρέπει να ταξιδεύουν στην επιφάνεια, τα δε εμπορικά πλοία υπόκεινται στους κανονισμούς ασφαλείας και περιβαλλοντικής προστασίας της
παρακτίου χώρας.

[vii] Ετέθη σε ισχύ το 1994 και έχει προσυπογράψει μέχρι σήμερα από 109 χώρες.

[viii] Η μόνιμη, όσο και σεβαστή κατά τον γράφοντα τουλάχιστον, επωδός περί αμερικανικού έθνους, αμερικανών, και αμερικανικών [εθνικών] συμφερόντων ηχεί πολύ ‘εθνικιστικά’ για κάποιον ο οποίος ξορκίζει τον εθνικισμό όπου τον συναντήσει. Φυσικά, η επιδεικνυόμενη προσοχή σε ό, τι αφορά την προστασία των εθνικών συμφερόντων μιας χώρας, χωρίς ιδεολογήματα και φαντασιώσεις περί ‘ περιούσιου λαού’ δεν αποτελεί κατ’ ουδένα τρόπο ‘εθνικισμό’ αλλά προστασία της εδαφικής ακεραιότητος, της ευημερίας και της κοινωνικής και πολιτικής αξιοπρέπειας των πολιτών του.

[ix] Η πλάγια γραφή δική μας.

[x] Η ίδια επωδός για τα συμφέροντα των Η.Π.Α. Φυσικά, είναι απολύτως θεμιτή η προβληματική του Προέδρου Clinton για εθνικά συμφέροντα της χώρας του. Πρέπει όμως να
αναγνωρίζει με τον ίδιο τρόπο και το δικαίωμα στις άλλες χώρες να διατηρούν άποψη για τα δικά τους εθνικά συμφέροντα, χωρίς να κατηγορούνται για ‘εθνικισμό’.

[xi] Η πλάγια γραφή δική μας.

[xii] F. Fukuyama, 1992, “The Beginning of Foreign Policy”, New Republic, August 17 and 24,
pp. 24-32.

[xiii] Βλ. και Charles W. Kegley, jr.-Eugene Wittkopf, American Foreign Policy, 5th Edition, St. Martin’s Press, New York 1996.

[xiv] Βλ. Έκθεση I.M.F. του 1993 in Business Eastern Europe, 25/10/93.

[xv] Monde Diplomatique, Μάρτιος 1994, σ.5.

[xvi] Στις αρχές της δεκαετίες του 1990, οι ειδικοί εκτιμούσαν, με βάση τα σοβιετικά στοιχεία, ότι
οι πηγές στην Κασπία διέθεταν 16-19 βαρέλια πετρελαίου και 139-324 tcf φυσικού αερίου.
Μόνο τα αποθέματα του περσικού Κόλπου είναι μεγαλύτερα όπως αναφέρει η Δρ Fiona Hill
(15-17/01/1996-Συνέδριο Κέντρου Ερευνών και Ανάπτυξης Κύπρου-Intercollege, με κεντρικό
θέμα: “Ασφάλεια και συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο”). Οι πηγές προς την πλευρά του Αζερμπαϊτζάν υπολογίζεται ότι έχουν εκμεταλλεύσιμα αποθέματα 3-4 δις. βαρελίων. Στο Τεγκίζ του Καζακστάν ανεκαλήφθησαν αποδεδειγμένα αποθέματα της τάξεως των 6 δις. βαρελιών με πιθανά πρόσθετα αποθέματα της τάξεως των 3 δις. βαρελιών. Τα πραγματικά αποθέματα και στις δύο περιοχές, θα μπορούσε να ήταν ακόμα μεγαλύτερα και από αυτούς τους υπολογισμούς: ακόμα και οι πλέον συντηρητικοί ειδικοί υπολογίζουν την παραγωγή πετρελαίου στην Κασπία στις αρχές του 21ου αιώνα σε 750.000 βαρέλια. Σε ό,τι αγορά το Τουρκμενιστάν στην Κεντρική Ασία είναι ήδη ο τέταρτος παραγωγός φυσικού αερίου στον κόσμο, με ετήσια παραγωγή 120 δις. κυβ. μέτρων. Το ποσό αυτό είναι σε θέση να ικανοποιήσει το ήμισυ των ενεργειακών αναγκών της Ευρώπης, που αναμένεται να εγγίσουν τα 240 δις. κυβ. μέτρα έως το 2005.

[xvii] Οι Η.Π.Α. παρουσιάζονται με τις εξής εταιρείες οι οποίες επιχειρούν ή ενδιαφέρονται να επιχειρήσουν στο Αζερμπαϊτζάν: Pennzoil, Amoco, Occidental, Unocal και Mobil.

[xviii] Στη Μαύρη θάλασσα τα ρωσικά λιμάνια του Νοβοροσίσκ και του Τουάπσε και τα γεωργιανά λιμάνια του Μπατούμ και του Πότι είναι οι κύριες σημερινές αλλά και δυνητικές απολήξεις των αγωγών πετρελαίου. Η Ρωσία, βάσει της Συμφωνίας Ασφαλείας με τη Γεωργία του 1995, ελέγχει όλα τα λιμάνια είτε άμεσα είτε έμμεσα, καθώς έχει μια ναυτική παρουσία στο Πότι και μια σχεδιαζόμενη στρατιωτική παρουσία στο Μπατούμ

[xix] Για τα κοιτάσματα του Καζακστάν εκδηλώνουν το ενδιαφέρον τους οι εξής εταιρείες:
Chevron (Η.Π.Α.), British Petroleum, Total (Γαλλία), και Agip (Ιταλία).

[xx] Το 1976 πέρασε από τα στενά το πρώτο σοβιετικό αεροπλανοφόρο έχοντας χαρακτηρισθεί ως ανθυποβρυχιακό σκάφος και φέρον εξοπλισμό αποτελούμενο μόνο από ελικόπτερα. Οι σοβιετικοί είχαν τότε υποστηρίξει ότι δεν είναι εφοδιασμένο με καταπέλτες για την πέδηση αεροσκαφών. Μόλις όμως το σοβιετικό σκάφος έφθασε στην ανοικτή θάλασσα ανεβαθμίσθη σε αεροπλανοφόρο το οποίο εχρησιμοποιήθη έκτοτε για αεροσκάφη καθέτου ή μικρού διαδρόμου απογειώσεως. Το επιχείρημα του τουρκικού Επιτελείου προς τη δυτική πλευρά ήταν ότι “θα ήταν άδικο από πλευράς συμμάχων να ζητήσουν από την Τουρκία να χαλάσει τη σχέση της με την Ε.Σ.Σ.Δ. για ένα αεροπλανοφόρο (sic)”.

[xxi] Τα οποία τουλάχιστον στο μέρος που αφορά τη μεταφορά πετρελαίου επιλύεται εύκολα με το σχεδιαζόμενο αγωγό Μπουργκάσ-Αλεξανδρούπολης. Άλλωστε, ακριβώς στο ενεργειακό στόχευε η τουρκική ενέργεια εκβιασμού, δεν υπελόγισε, όμως, καλά τις γεωγραφικές δυνατότητες της περιοχής.

[xxii] Π. Ήφαιστος, Η εξωελληνική νοοτροπία και τα αίτιά της: Το ζήτημα του Διεθνισμού, Πατριωτισμού, Εθνικισμού και η Εθνική Στρατηγική της Ελλάδος, Εκδ. Ποιότητα, Αθήνα, 1997, σ. 79.
 http://www.geo-mazis.gr/