Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Κρήτης: Διεθνείς «ιεροί» ανταγωνισμοί!! ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ!!!!!





Ι. Θ. Μάζη, Καθηγητού Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας, Πανεπιστημίου  Αθηνών


Παραδοχές ως προοίμιον:
1) Επειδή το ζήτημα για το οποίο γράφω είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητο, κρίνω σκόπιμο να κάμω μια αρχική δήλωση, την οποίαν εγώ τουλάχιστον θεωρώ απαραίτητη: είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος, και πιστός έχων την δυνατότητα να εκφράσω την έποψίν μου -και- με την ιδιότητα αυτήν. Έτσι τουλάχιστον νομίζω και έχω δικαίωμα, θαρρώ να νομίζω,
διότι όπως αναφέρει ο Άγιος Ναυπάκτου Ιερόθεος: «μες, ο πίσκοποι, πως καί ο Κληρικοί παντός βαθμο, μοναχοί, θεολόγοι καί γενικά Χριστιανοί, μπορομε καί πρέπει νά καταθέτουμε τίς σκέψεις μας στά Συνοδικά ργανα τς κκλησίας καί νά νημερώνουμε τούς Χριστιανούς [...] Τό συνοδικό, μως, πολίτευμα δέν λειτουργε οτε κφράζεται μόνον μεταξύ το Σώματος τν πισκόπων, λλά καί σέ λα τά λλα πίπεδα τς κκλησιαστικς ζως, καί γενικά στίς συζητήσεις μεταξύ Κληρικν, μοναχν καί λαϊκν, σων τελικά τό πιθυμον. τσι, ποφεύγεται Κληρικοκρατία καί λαϊκοκρατία. Τό κκλησιαστικό πολίτευμα σέ λα τά πίπεδα λειτουργίας του εναι συνοδικς εραρχικό καί εραρχικς συνοδικό.

πομένως, δέν πρέπει νά νοχλον ο πόψεις-θέσεις πού διατυπώνονται πό Κληρικούς, μοναχούς, θεολόγους, λαϊκούς, σάν ατές ο πόψεις νά κλονίζουν τόν Συνοδικό θεσμό. Μιά τέτοια ποψη εναι κτροπή πό τό κκλησιαστικό φρόνημα, κφράζει δέ παπική ντίληψη ».



1.2) Επίσης, συμφωνώ απολύτως με την παραπομπή του Αγίου Ναυπάκτου εις τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκι, ότι: « κκλησία εναι μιά συνέλευσις, πού οδέποτε διακόπτεται. Μέ λλους λόγους, περτάτη αθεντία –καί κανότης πρός διάκρισιν τς ληθείας ες τήν πίστιν– εναι μπιστευμένη ες τήν κκλησίαν, πού εναι πράγματι "Θεος θεσμός" κατά τήν ρθήν καί στενήν ννοιαν τς λέξεως, ν οδεμία Σύνοδος "Συνοδικός θεσμός" εναι de jure Divino, παρά μόνον ταν ποτελ ληθ εκόνα
φανέρωσιν τς δίας τς κκλησίας. Ες τό σημεον ατό φαινόμεθα νά χωμεν μπλακ ες φαλον κύκλον. σως ατό εναι ληθές, άν πιμένωμεν δι' πισήμους γγυήσεις ες τά δογματικά ζητήματα.
λλά προφανς τοιαται "γγυήσεις" δέν φίστανται οτε εναι δυνατόν νά προσαχθον καί μάλιστα προκαταβολικς. ρισμέναι "Σύνοδοι" ες τήν πραγματικότητα πρξαν ποτυχίαι, τίποτε περισσότερον πό conciliabula, πού βεβαίως διέπραξαν λάθη. Γι' ατόν δέ τόν λόγον μεταγενεστέρως πεκηρύχθησαν.
Πολύ διδακτική πί το προκειμένου εναι περίπτωσις τν Συνόδων το τετάρτου αἰῶνος. Α ποφάσεις τν Συνόδων γένοντο δεκταί περρίπτοντο πό τάς κκλησίας χι διά λόγους τυπικούς "κανονικούς", δέ τυμηγορία τς κκλησίας πρξεν κρως κλεκτική. Σύνοδος δέν ερίσκεται περάνω τς κκλησίας, ατή ταν ποψις τς ρχαίας κκλησίας»

2 .3) Και δεν θα διαφωνήσω -εν πολλοίς, ως χριστιανός (και Ορθόδοξος)- επίσης, με την φράση του Αγίου Ναυπάκτου κκ. Βλασίου Ιεροθέου ότι: «Παρατηρώντας τήν σύγχρονη κκλησιαστική κατάσταση διαπιστώνουμε τι κινεται μέσα στίς «γεωπολιτικές στρατηγικές», σέ θνικιστικές σκοπιμότητες, στην «ψυχρή πολεμική» μεταξύ νατολς καί Δύσεως».

3.4) Θα διαφoροποιηθώ όμως ως γεωπολιτικός αναλυτής σε δύο, επιστημολογικής και μεθοδολογικής φύσεως ζητήματα: i) ο όρος «γεωπολιτικές στρατηγικές» δεν υποστηρίζεται επιστημολογικώς στην Γεωπολιτική θεωρία4, διότι η "Γεωπολιτική" είναι αποστειρωμένη ανάλυσις, ανάγνωσις, διαπίστωσις των δυναμικών ανακατανομής ισχύος και εκφράζεται δια του ρήματος "Είναι" ενώ η "Γεωστρατηγική" είναι η χρήσις των γεωπολιτικών υποδειγμάτων-συμπερασμάτων από συγκεκριμένη εθνική, ιδεολογική και πολιτισμική οπτική και στόχευση, γωνία και το χρησιμοποιούμενον ρήμα είναι το  ρήμα "Πρέπει" ii) συνεπώς συγχίζοντες το αποστειρωμένον "Είναι" της γεωπολιτικής αναλύσεως με το εθνικο-πολιτικο-ιδεολογικά φορτισμένο "Πρέπει" της γεωστρατηγικής καταλήγουμε σε λανθασμένα συμπεράσματα ως προς το "Είναι" της ταυτότητας: [x(x^Gx)] και το ανθρώπινο, το πραγματιστικό, το στρατηγικώς προσδιοριζόμενον, «Πρέπει». Το διαπιστωτικόν "Είναι" και τα δεδομένα του. Τα δεδομένα αυτού του "Είναι" έχουν ως εξής:
 

1) Οι δύο Εκκλησίες, Ορθόδοξη και Καθολική έχουν (κατά την περίοδο από το 325 έως το 787), από κοινού επτά Οικουμενικές Συνόδους. Και βεβαίως, μαζί με τον σημαντικό ρόλο της Ρώμης την ίδια περίοδο υπάρχουν εξίσου εξέχοντες χριστιανικοί εκκλησιαστικοί πόλοι πνευματικής και πολιτισμικής ισχύος: τα Πατριαρχεία της Αντιοχείας, της Αλεξανδρείας, των Ιεροσολύμων και βεβαίως και πάνω απόλα, το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως.
 

2) Οι Οικουμενικές αυτές σύνοδοι συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο δυνατό Επισκόπων από τις περιοχές εκείνες οι οποίες στην εποχή τους συνιστούσαν την τότε γνωστή Οικουμένη.
 

3) Αυτές οι Οικουμενικές Σύνοδοι είχαν όλες το κοινό χαρακτηριστικό ότι ανεφέροντο σε Αυτοκρατορίες έχοντας ως στόχο την επίσημη θεσμοθέτηση κοινών τρόπων σκέψεως και δράσεως.
 

4) Εάν ο Χριστιανισμός, στην περίπτωση που μας απασχολεί πάντα, απέφυγε να συγκαλέσει πέραν αυτού του ορίου άλλες πραγματικά "Οικουμενικές" Συνόδους, οφείλετο στο γεγονός ότι το συγκεκριμένο αυτοκρατορικό πλαίσιο είχε διαφοροποιηθεί και οι Σύνοδοι πλέον ετελούντο στο πλαίσο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Ρωσσικής Αυτοκρατορίας των Τσάρων. Έτσι παρατηρούμε, το 1917, στην τσαρική ακόμη Ρωσσία να λαμβάνει χώρα μια Σύνοδος με ανανεωτική διάθεση του Ορθοδόξου δόγματος που ονομάσθηκε "Βατικανό ΙΙ" αλλά συνεθλίβη από το φαινόμενο της μπολσεβικής Επαναστάσεως. Οι ορθόδοξες εκκλησίες του Ανατολικού Κόσμου εδέχθησαν ισχυρότατο πλήγμα.
 

5) Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, κατά την δεκαετία του 1990 και με την ανάληψη των καθηκόντων του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνστανουπόλεως από την Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητα τον Οικουμενικό Πατριάρχη ΚΚ Βαρθολομαίο τον Α' η Κωνσταντινούπολη αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να συγκεντρώσει γύρω από τον Πατριάρχη τις 14 Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες.
 

6) Μέγα εκκλησιαστικό, αλλά και γεωπολιτικό, επίτευγμα θα ήτο, για την Δυτική Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη εάν στην Σύνοδο αυτήν παρεκάθητο και ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσσιών ΚΚ Κύριλλος. Και αυτό διότι η Εκκλησία της Ρωσσίας διαθέτει 135.000.000 πιστούς αλλά και τους περισσότερους μάρτυρες μεταξύ όλων των άλλων ορθοδόξων εκκλησιών στο διάβα δύο χιλιετιών! Το γεγονός αυτό οφείλεται στο ότι το διάστημα 1917 μέχρι το 1941, έτος όπου ο...Στάλιν επανιδρύει το Πατριαρχείο Μόσχας και καλεί τους πιστούς να συμμετάσχουν στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο εναντίον της Ναζιστικής Γερμανίας, 600 Επίσκοποι, 40.000 ιερείς, 120.000 μοναχοί και μοναχές έχασαν τη ζωή τους από τους διωγμούς του καθεστώτος, ενώ 75.000 ορθόδοξοι ναοί και μονές κατεστράφησαν ολοσχερώς.
 

7) Από πλευράς του συνόλου του ορθόδοξου κόσμου της Ανατολής έχουμε επίσης το μέγα δράμα της Αρμενικής Γενοκτονίας το 1915»5, της Ποντιακής Γενοκτονίας το 1914-23 και της ταυτόχρονης και  ποικιλότροπης «εθνοκάθαρσης των Ελλήνων της Μικράς Ασίας μέχρι το 1923.»6


8) Η απόλυτη αριθμητική κυριαρχία της Ρωσσικής Εκκλησίας στον Ορθόδοξο Κόσμο είναι εμφανής. Και η εξέταση εις βάθος αυτού του θρησκευτικού-πολιτισμικού "Είναι" μας τροφοδοτεί και με άλλα, σημαντικά συμπεράσματα. Αυτά έχουν να κάνουν
 

1) με την ισχυρή στήριξη της Ρωσσικής Εκκλησίας από το Νέο Κρεμλίνο, το οποίο αντιλαμβάνεται θαυμάσια και με εξέχοντα ρεαλισμό τη σημασία της χριστιανικής πνευματικότητας ως προβολέως πολιτισμικής, ηθικής, αξιακής και τελικώς
πολιτικής ισχύος προς την υλιστική και αξιακώς παρακμάζουσα Δύση
 

2) ότι οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη και στο διεθνές γεωπολιτικό Υπερσύστημα θα μετατρέψουν την ηθικο-πολιτισμική αυτή πραγματικότητα σε ιδεολογικο-πολιτικο-οικονομική και στρατηγική πραγματικότητα εις χείρας των Ρώσσων ηγετών. Το Κρεμλίνο σε καμία περίπτωση δεν θα θυσιάσει ένα πανίσχυρο όπλο, ανήκον στον Γεωπολιτικό Πυλώνα του Πολιτισμού, όπως την Ορθοδοξία, στον βωμό καμίας "Καταδίκης του Εθνοφυλετισμού" της Οικουμενικής Συνόδου της  Κωνσταντινουπόλεως του 1872, όπως αυτό κι αν έγινε κατανοητό σε "δικούς μας" και "ξένους". Και βεβαίως, από την στιγμή που η ουσία της ρωσσικής χριστιανικής πνευματικότητας έχει τεθεί στην υπηρεσία της ανορθώσεως και ανασυγκροτήσεως του ρωσσικού κράτους και της ρωσσικής εθνικής ταυτότητος, όπως και της θεμελιώσεως της ρωσσικής πολιτικής πραγματικότητος επί των χριστιανικών ορθοδόξων αξιών, είναι ευκόλως ερμηνεύσιμη η
απουσία του Πατριάρχου Μόσχας και Πασών των Ρωσιών από την Αγία και Μεγάλη Οικουμενική Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Κρήτη η οποία εκρίθη, καλώς ή κακώς από το Κρεμλίνο ως υποκειμένη σε, ισχυρές, ένθεν του Ατλάντικού, πιέσεις.

9) Και αυτό είναι επίσης ερμηνεύσιμο και με άλλες οπτικές γωνίες, διαφορετικού χαρακτήρος αλλά της ιδίας γεωστρατηγικής-αυτή την φορά-στοχεύσεως από πλευράς της Μόσχας:
i) Η Μόσχα αναγιγνώσκει την αστάθεια στην ΕΕ την οφειλόμενη σε λόγους, πρωτίστως, κρίσεως αξιών και ηθικών βάσεων στο πολιτικό της σύστημα και στην παρακμάζουσα κυρίαρχη ιδεολογία της.
ii) Αναμένει τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών τον Νοέμβριο και

 iii) έχει αντίληψη πλήρη και εκ των ένδων, των ανακατατάξεων στον ζωτικό της χώρο στην Μαύρη Θάλασσα και στην Μέση Ανατολή. Είναι πολλές οι πιθανότητες να προσεταιρισθεί πολιτισμικώς και ιδεολογικώς τον ασταθή χώρο που θα δημιουργηθεί κατά την γεωπολιτική ανακατανομή ισχύος στην Ν/Α Μεσόγειο. Οι λαοί βιώνουν τα αποτελέσματα των ιδίων δυναμικών τους, στους εκάστοτε εθνικο-γεωγραφικούς χώρους μόνον όταν τα διακυβερνώντα συστήματα επαναδομούνται και τροποποιούνται υπό το κράτος αυτών των δυναμικών. Έστω και -κυρίως- εάν αυτές οι επαναδομήσεις τυγχάνουν χειραγωγήσεως από υπερσυστημικά κέντρα διεθνούς ισχύος.
Ο κλειδόλιθος βρίσκεται ακριβώς στο κατωτέρω Συστημικό πλέγμα:

Α. Σύστημα της Μεσογείου
1) ποιά θα είναι τότε, η ισορροπία ισχύος στην Μεσόγειο;
2) ποιός θα είναι π.χ. ο ρόλος των Υπερσυστημικών Πόλων Διεθνούς Ισχύος της Μόσχας και της Ουάσιγκτον στο Μεσογειακό Σύστημα, ενώπιον μιας επικρατήσεως του κου Τράμπ, ο οποίος πρεσβεύει την σύγκλιση μεταξύ των δύο διεθνών υπερσυστημικών ηγεμονικών κέντρων;
3) ποιό θα είναι το μέλλον της νεο-οθωμανικής Τουρκίας υπό το κράτος μιας τέτοιας ή αναλόγου εξελίξεως;

Β. Υποσύστημα της Μέσης Ανατολής
1) πόσο θα προχωρήσουν οι σχέσεις Μόσχας-Ιερουσαλήμ στον αμυντικό και οικονομικό γεωπολιτικούς πυλώνες;
2) σε ποιά φάση της θα βρίσκεται η κουρδική κρατογένεσις;
3) ποιά θα είναι η πολιτική διαμετακομίσεως των Ιρανικών, Ισραηλινών, Κυπριακών και Αιγυπτιακών κοιτασμάτων Φυσικού Αερίου;
4) ποιά θα είναι η εξέλιξις αναφορικώς με την Σαουδαραβική κρατική σταθερότητα και ασφάλεια;
5) πόσο σημαντική μπορεί να είναι η ανάμειξις του
  Υπερσυστημικού Πόλου Διεθνούς Ισχύος της Μόσχας για την προστασία των δεινοπαθούντων χριστιανικών πληθυσμών της Μέσης Ανατολής;
H Μόσχα σέβεται τις "σφαίρες επιρροής". Και συνεπώς, απαιτεί να σέβονται και οι άλλοι Υπερσυστημικοί δρώντες τις ιδικές της! Η Ευρώπη και η παρούσα ΝΑΤΟϊκή και Αμερικανική Διοίκησις θεωρεί την Μόσχα ως επιθετική δύναμη. Η ίδια η Μόσχα όμως, θεωρεί εαυτήν "εν αμύνη", από δυτικές επιθέσεις και παραβιάσεις θεμελιωδών Συμφωνιών!
Εννοώ π.χ. ότι η Συμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ, της Γερμανίας και της Γαλλίας περιείχε την υπόσχεση προς τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ «το ΝΑΤΟ να μην προεκτέινει τη σφαίρα επιρροής του προς Ανατολάς»! Υπόσχεση όμως την οποία δεν ετήρησε το ΝΑΤΟ! Ο ίδιος ο Γκορματσώφ, έλεγε το 2005 ότι: «Η ΕΣΣΔ δεν ήταν μόνον αντίπαλος αλλά και συνεργάτης των Δυτικών. Ο καθένας μας έβρισκε ισορροπία στον χώρο αυτόν. Ακόμα κι αν οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι είχαν υπογράψει την Χάρτα των Παρισίων, για μια νέα Ευρώπη, με σκοπό να καταδείξουν την δυνατότητα της δημιουργίας μια νέας ισορροπίας, δεν ετίμησαν την υπογραφή τους και κάποιοι επωφελήθησαν για να εξαπλώσουν την επιρροή τους. Ενώ εργαζόμασταν για να βρούμε έναν νέο τρόπο θέασης του κόσμου, οι Αμερικανοί επέλεξαν να συνεχίσουν να εγκαθιδρύουν νέες σφαίρες επιρροής. Και πρωτίστως, κατά την κρίση στην Γιουγκοσλαυϊα, όταν οδήγησαν τα πράγμα σε ΝΑΤΟϊκή επέμβαση για κερδίσουν πλεονέκτημα έναντι της
Ρωσσίας. Είμασταν έτοιμοι να χτίσουμε ένα νέο οικοδόμημα ασφάλειας για την Ευρώπη. Αλλά μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και το τέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας, το ΝΑΤΟ παρέβη τις υποσχέσεις του. Αυτή η στρατιωτική δομή είναι πολιτικοποιημένη και έχει δώσει στον εαυτό της το δικαίωμα να παρεμβαίνει παντού, για "ανθρωπιστικούς λόγους". Το διαπιστώσαμε αυτό, όχι μόνον στην Γιουγκοσλαυϊα αλλά και στο Ιράκ, όπου η επέμβαση αυτή έγινε χωρίς εντολή ούτε εξουσιοδότηση από τον ΟΗΕ»7.


Το στρατηγικό «Πρέπει» της Μόσχας, υπό τα δεδομένα του γεωπολιτικού της «Είναι».


Ας κοιτάξουμε λοιπόν τα γεωπολιτικά δεδομένα, ως προς τον Τέταρτο Γεωπολιτικό Πυλώνα, αυτόν του Πολιτισμού, εξετάζοντας τον κατωτέρω Χάρτη του Γεωστρατηγικού Υποδείγματος του
Spykman που αποτελεί και την θεωρητική θεμελίωση του θεμελιώδους Δόγματος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ.
Ο χάρτης 1, κατωτέρω, δημιούργημα του Γάλλου γεωπολιτικού
Gerard Chaliand, παρουσιάζει την εφαρμογή της Θεωρίας του N. J. Spykman (διατυπωθείσα κατά τα έτη: 1938, 1939, 1943) κατά την δεκαετία του 1980. Το Τείχος του Βερολίνου δεν έχει ακόμη συντριβεί, και παρουσιάζονται ακέραια τα δύο μπλόκ: i) το μπλόκ των Χερσαίων Δυνάμεων (Heartland) δηλ. τα εδάφη των Χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας και ii) το μπλόκ των Θαλασσίων Δυνάμεων (Puissance Maritime).
Παρατηρούμε ότι στον Χάρτη αυτόν το Αφγανιστάν βρίσκεται ακόμη υπό την σφαίρα επιρροής της ΕΣΣΔ. Επίσης παρατηρούμε το κολουροκωνοειδές τραπέζιο της Ασταθούς περιοχής (
secteur sensible) το οποίο εμπεριέχει ολόκληρη την Ανατολική Τουρκία (Κουρδιστάν!), την Κύπρο, και τα υπόλοιπα κράτη της Μέσης Ανατολής τα οποία μέχρι σήμερα βρίσκονται υπό καθεστώς υψίστης ασταθείας και θερμών συγκρούσεων!
Η ζώνη υπό την επωνυμία «
anneau maritime ou Rimland» είναι αυτή που στα ελληνικά οι γεωπολιτικοί αναλυτές ονομάζουμε «Κρηπίδωμα» ή «Ανασχετικό Δακτύλιο». Ποιά είναι αυτή η «Ανάσχεση/containment» που υπηρετεί ο Δακτύλιος αυτός; Μα φυσικά η ανάσχεση της τότε ΕΣΣΔ και νυν Ρωσσικής Ομοσπονδίας από τις «Θερμές Θάλασσες»! Σε ποιά σημεία φαίνεται ότι ο Δακτύλιος αυτός παρουσιάζει μειωμένη ανασχετική ικανότητα ως προς την Ρωσσική Χερσαία Δύναμη; Μα σε δύο: το πρώτο είναι ο Εμπορευματικός Δίαυλος Δαρδανελλίων-Αιγαίου (ο λεγόμενος και συνιστών την  "Νοτιο-ανατολική Πτέρυγα του ΝΑΤΟ"...όλως τυχαίως!) και το σημείο Αφγανιστάν-Πακιστάν (με τις γνωστές σοβιετο-αμερικανικές συρράξεις, με ή χωρίς αντιπροσώπους που γέννησαν και μέγα μέρος του ισλαμικού ριζοσπαστικού κινήματος με την βοήθεια των ΗΠΑ, για να καταπολεμηθεί ο "άθεος" σοβιετικός εισβολέας!). Τα αποτελέσματα τα πληρώνει η Δύσις μέχρι σήμερα και ποιός ξέρει πόσο ακόμη!

 



 Χάρτης 1: Γεωπολιτικό-Γεωστρατηγικό Υπόδειγμα του N. J. Spykman


Το πρώτο όμως σημείο θραύσεως, το εθωράκισε το ΝΑΤΟ με την ένταξη των δύο χωρών στους κόλπους του (Φεβρουάριος του 1952) και το εφεύρημα της «Ελληνο-τουρκικής φιλίας» (και κάποια βραβεία "Ιπεκτσί"...) που μέχρι σήμερα είδαμε πόσο "αποτελεσματικό" για τα ελληνικά συμφέροντα υπήρξε. Τότε ήταν άλλες εποχές: στην Τουρκία οι κυβερνήσεις ήσαν κοσμικές και η συμπεριφορά της γείτονος προς το ΝΑΤΟ άψογη! Σήμερα κάποιοι σημαντικοί γεωπολιτικοί δείκτες έχουν αλλάξει στην περιοχή. Όπως, η ΕΣΣΔ δεν υπάρχει πιά και η κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία του «υπαρκτού» απεδήμησε και αυτή εις τας αιωνίους μονάς! Πλέον η Ρωσσία είναι Ορθόδοξη, και αξιοποιεί την Ορθοδοξία ως μέσον προβολής πολιτισμικής ισχύος. Δεν παύει φυσικά να στοχεύει στην αποδέσμευσή της, από τον ασφυκτικό κλειό που οργανώνει η Δύσις δια του ΝΑΤΟ πέριξ του ζωτικού της χώρου. Και θυμάται διαρκώς ότι εξηπατήθη! Πώς λοιπόν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις, παρά προβάλλοντας, τουλάχιστον την πολιτισμική της ισχύ στις περιοχές που αυτή θεωρεί ως "εγγύς εξωτερικόν" π.χ. της Βουλγαρίας και της Εκκλησίας της, της Γεωργίας και της Εκκλησίας της, όπως και περιοχές προστασίας βασικών συμφερόντων της στη Μέση Ανατολή π.χ. της Αντιόχειας και της Εκκλησίας της.
Ας δούμε όμως τώρα ένα δεύτερο Χάρτη.
 

Τον κατωτέρω Χάρτη 2. 

 

Χάρτης 2: Οι θρησκείες στην Ευρώπη.

Με κόκκινο χρώμα παρατηρούμε τις χώρες με ορθόδοξο θρησκευτικό-πολιτισμικό υπόστρωμα. Παρατηρούμε «ένα νοητό σύνορο που διατρέχει τον Ευρασιατικό χώρο από την Ρίγα έως το Σπλίτ, από τις Βαλτικές χώρες μέχρι την Αδριατική. Μια γραμμή που εξηγεί πολλές διαφορές και συγκρούσεις μέχρι την παρούσα συγκυρία.
Εξηγεί και αρκετές σφαίρες επιρροής, π.χ. διαχωρίζει τους Καθολικούς Κροάτες με λατινικό αλφάβητο και τους ορθόδοξους Σέρβους με κυριλλικό αλφάβητο. Ακολουθώντας αυτήν την γραμμή μπορούμε να κατανοήσουμε την δυσκολία συνύπαρξης των Τσέχων (κατά πλειονότητα καθολικών) με τους Σλοβάκους
(κατά πλειονότητα ορθοδόξων). Να καταλάβουμε την ρήξη στην Ουκρανία και να υπογραμμίσουμε ότι αυτή η γραμμή κόβει την χώρα στο μέσον της. Αυτή η γραμμή διαχωρίζει δύο όψεις της ρωμαϊκής κληρονομιάς. Οι Δυτικοί είμαστε πεπεισμένοι ότι ο άξων Αθήνα-Ιερουσαλήμ-Ρώμη καταλήγει στην Α
ixla- Chapelle και μετά στις Βρυξέλλες και στον σημερινό πολιτισμικό χώρο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών που αποτελεί κοσμικοποίηση του Ευαγγελίου. Αλλά οι λαοί της άλλης πλευράς [Σ.Σ.: της Ανατολικής] είναι πεπεισμένοι ότι ο άξων Αθηνών-Ιερουσαλήμ-Ρώμης καταλήγει στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί στην Μόσχα, την "Τρίτη Ρώμη"»8.

Πρώτη Υπόθεση (υπό αγγλοσαξωνική γεωστρατηγική οπτική): Αν λοιπόν, κάνουμε την παραδοχή, ότι η Εκκλησία της Μόσχας έλθει στην θέση να ηγεμονεύσει πνευματικά αυτού του τεράστιου ορθόδοξου «ποταμού εδαφών, λαών και κρατών» (...λέμε "άν"!) τότε η Ρωσσική ομοσπονδία, υπερβαίνει τον αγγλοσαξωνικής επιρροής "ανασχετικό Δακτύλιο/Κρηπίδωμα" και αποκτά "βασιλική δίοδο" στα "θερμα ύδατα της Μεσογείου" ανατρέποντας και τα θέσφατα του Δόγματος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ! Το διεθνές σύστημα αλλάζει εικόνα ισορροπιών ισχύος! Η Μέση Ανατολή επίσης! Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές επίσης! Τα μεγάλα βιομηχανικά και οικονομικά συμπλέγματα επίσης! Η χωρική συγκέντρωση και συγκεντροποίηση των κεφαλαίων επίσης! Κι όλα αυτά μόνο με την επαρκή, μεθοδική και αποτελεσματική  αξιοποίηση ενός βασικού θρησκευτικού χαρακτηριστικού του Τέταρτου Πυλώνα της Γεωπολιτικής Αναλύσεως: της Ορθοδοξίας.

Δεύτερη Υπόθεση: (υπό αγγλοσαξωνική γεωστρατηγική οπτική): Άν όμως η πνευματική ηγεμονία παραμείνει εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, το οποίον ευρίσκεται εις εχθρικόν έδαφος, καταπιέζεται, υποφέρει και βεβαίως... "προστατεύεται" από το γεωπολιτικό Υπερσυστημικό Δίπολο Λονδίνου-Ουάσιγκτων, τότε ο Ανασχετικός Δακτύλιος/Rimland, παραμένει ανέπαφος, δεν θραύεται και συνεχίζει την ανάσχεση της Ρωσσικής Ομοσπονδίας προς τα θερμά ύδατα της Μεσογείου προς όφελος της "Δύσεως" και του ΝΑΤΟ ως Συλλογικού Συστήματος Διεθνούς (και αμερικανικής) Ασφαλείας.

Τρίτη υπόθεση (υπό ρασιοναλιστική οπτική): Εάν όμως Ουάσιγκτον και Μόσχα συνέκλιναν σε βασικές παραδοχές διεθνούς ασφάλειας, εάν οι ΗΠΑ διέκριναν ότι η τήξις των Πάγων στην Αρκτική αχρηστεύει οσημέραι την στρατηγική ανασχετική αξία (εναντίον της Ρωσσίας), της Rimland και φυσικά και της Ν/Α Πτέρυγος του ΝΑΤΟ (Ελλάδος-Τουρκίας) και έαν αντιλαμβάνοντο ότι ο ανταγωνιστής δεν είναι η Ρωσσία αλλά ο Κινεζικός Γίγαντας του ενός και ήμισυ περίπου δισεκατομμυρίων κατοίκων και μιας οικονομίας με σημαντικό παρόν και τεράστιο μέλλον, ίσως άλλαζαν μυαλά! Και εκεί, ίσως ακολουθούσαν την πολιτική προσεταιρισμού της Μόσχας, ενός πολιτισμού ευρωπαϊκού με πολύ περισσότερα περιθώρια συναντιλήψεως σε θέματα ανθρωπίνων
δικαιωμάτων και ελευθεριών από ότι το Πεκίνο! Αρκεί να παύσει να θεωρεί εαυτήν εγκλωβισμένη σε ένα νέο ψυχροπολεμικό περιβάλλον, κατασκευαζόμενο από αναμνήσεις, ατταβισμούς και προκαταλήψεις της Δύσεως. Αυτό θα άφηνε, επιτέλους ήσυχη και την Ορθοδοξία να ξαναγίνει «εσωτερική αντίληψη και βίωμα», πνευματικό άθλημα αγάπης και κατανοήσεως και όχι εργαλείο γεωστρατηγικών ανακατανομών ισχύος.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

1 http://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/8131-i-ontos-agia-kai-megali-sunodos-tis-orthodojou-ekklisias
2 βλ. αυτόθι.
3 βλ. αυτόθι.
4 Βλ. Ι. Θ. Μάζης, Μεταθεωρητική Κριτική Διεθνών Σχέσεων και Γεωπολιτικής. Το Νεοθετικιστικό πλαίσιο, Παπαζήσης,

 5 βλ.: J.-F. Colosimo, “Géopolitique de l'orthodoxie”, entretien avec J.-F. Fiorina, juin 2016, Ο J.-F. Colosimo είναι
Ορθόδοξος, Μέλος του Institut Europ;een en sciences de religions, μέλος του Παρατηρίου "Φάρος", διδάσκων και
Πρόεδρος (από το 2015) του Ινστιτούτου Ορθόδοξης Θεολογίας του Αγίου Σεργίου των Παρισίων όπου διδάσκει
Πατρολογία και Βυζαντινή Θεολογία, Διευθυντής εκδόσεων του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας με
τεράστιο συγγραφικό και εκδοτικό έργο, συνεργάτης των εγκυρότερων γαλλικών MME όπως: La Vie, Le Monde des
religions, Le Figaro, France Culture, Radio Notre-Dame,
κ.τλ.

 6 βλ. αυτόθι.

 7 http://www.huffingtonpost.fr/2014/11/09/gorbatchev-impression-trahi-occidentaux-chute-mur_n_6126476.html

 8 J.-F. Colosimo, όπ. ανωτ.





Πηγή: http://www.real.gr//Files/Articles/Document/516907.pdf