Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Ο υβριδικός πόλεμος της Ρωσίας ενάντια στην Ουκρανία: Σύγχρονη Ιστορία/Μετάφραση



AΠΟ ΤΑ ΟΥΚΡΑΝΙΚΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

 

Διάβασα ένα άρθρο-ανασκόπηση του Γιούρι Ρομανένκο και του Σ. Κλιμόβσκιϋ «Ο πρώτος υβριδικός. Πότε η Ρωσία άρχισε τον πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας;». Μια λεπτομερής ανάλυση των γεγονότων του παρελθόντος, μεμονωμένοι συμμετέχοντες του οποίου σήμερα δεν είναι μόνο ζωντανοί, αλλά και ενεργοί. Για το λογαριασμό τους θα ήθελα να κάνω κάποιες διευκρινήσεις.
Η αρχή του υβριδικού πολέμου της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας χρονολογείται αρκετά ακριβή: 30 Νοεμβρίου του 1991τότε από την Ουκρανία υπέρ του Ταμιευτηρίου της ΕΣΣΔ και του Υπουργείου Οικονομικών της Ρώσικης Ομοσπονδίας είχαν διαγραφεί 81.900 διςεκατομμύρια ρούβλια.
Θα μπορούσε να φέρει αντίρρηση κανείς ότι εκείνη την εποχή η Ουκρανία δεν είχε επίσημη ανεξαρτησία. Τότε πρέπει να ξεκινήσουμε την καταμέτρηση από την 8η Δεκεμβρίου 1991 - την ημερομηνία υπογραφής των συμφωνιών του Μπελοβέζ.
 
Με τους συμμετέχοντες των γεγονότων είχα την ευκαιρία να συζητήσω, όταν η κατάρρευση της ΕΣΣΔ δεν ονομαζόταν ακόμα «η μεγαλύτερη τραγωδία του εικοστού αιώνα», και οι συμμετέχοντες του «πραξικοπήματος στον (εθνικό πάρκο-δάσος της Λευκορωσίας) Μπελοβέζ», μοιραζόντουσαν τις αναμνήσεις τους με εμφανή υπερηφάνεια, είναι αξιόπιστες.
Η εκδοχή διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης προέκυψε σχεδόν αυθόρμητα, στη σάουνα, όπου ήταν μόνο οι Ρώσοι – ο Λεωνίδας Κραβτσούκ και ο Βαλέριος Φόκιν ήρθαν χωρίς τους πολιτικούς τους συμβούλους. Και η εκδοχή εν μέρει ήταν η αντίδραση των προσβεβλημένων υπαλλήλων προς ασυνάρτητη συμπεριφορά των αφεντικών, στους οποίους κατά τη διάρκεια του δείπνου δεν άρεσε καμία από τις προτεινόμενες λύσεις, παρόλο που από μόνοι τους δεν πρότειναν τίποτα συγκεκριμένο. Σε στυλ, θέλω όλα να γίνουν διαφορετικά, αλλά να αλλάξουμε δε μπορούμε τίποτα...
Επειδή οι ηγέτες των τριών χωρών είχαν ένα κοινό στόχο - να απαλλαχτούν από την εξουσία του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Από κει και πέρα καμία ενότητα: ο Κραβτσούκ ήθελε την πραγματική ανεξαρτησία, ο Σ. Σουσκέβιτς – τη στενή συνεργασία με τη Ρωσική Ομοσπονδία, και ο Μπόρις Γιέλτσιν – την αναγέννηση της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά ήδη υπό την εξουσία του.
Γι’ αυτό οι Ρώσοι σύμβουλοι αποφάσισαν λιγάκι «να παίξουν», προτείνοντας εξ’ αρχής την «άκυρη ιδέα» του δικηγόρου Σ. Σαχράϋ, ότι οι ιδρυτές της ΕΣΣΔ έχουν δικαίωμα να τερματίσουν την Ένωση. Όμως στον Γιέλτσιν η ιδέα της σάουνας άρεσε πολύ. Στη συνέχεια όλη η ομάδα – Γκενάντι . Μπουρμπούλης, Ε. Γκαϊντάρ, Σ. Σαχράϋ, Α. Κόζιρεβ – έπεισαν τον πρώτο Πρόεδρο της Ρωσίας ότι η Λευκορωσία δεν τρελαίνεται να αποσχιστεί, και την Ουκρανία, την αφήνουμε να πάει για «έναν περίπατο» με ένα μακρύ λουρί. Αλλά με το πρώτο σφύριγμα, θα επιστρέψει «στο πόδι».
Τα επιχειρήματα της επιστροφής ήταν:
• Ενιαίος οικονομικός χώρος του ρουβλίου.
• Η παροχή ενέργειας.
• Έλεγχος από τη Μόσχα του στρατηγικού οπλισμού.
• Βάση του Πολεμικού Ναυτικού στην Κριμαία, που ελέγχεται από τη Μόσχα.
• Ενιαίος χώρος πληροφοριών.
Τον Πρόεδρο της Ουκρανίας για όλες αυτές τις δολοπλοκίες, βέβαια, δεν τον ενημερώνανε.
Στο μεταξύ, ένα τυπικό παράδειγμα της Ρωσικής μεγαλομανίας: μόνοι τους αποφασίζουν υπέρ τους εαυτούς τους, και στη συνέχεια σου το επιβάλουν ως ομόφωνη απόφαση. Και όταν τους αποκαλύψεις το ψέμα, δείχνουν επιδεικτικά προσβεβλημένοι – δήθεν «δεν υπολογίζουν τη Ρωσία».
Την ίδια την Κριμαία στην Ουκρανία δε χάρισε, αλλά επιβεβαίωσε. Όχι ο μεθυσμένος Χρουτσώφ, αλλά ο νηφάλιος Γιέλτσιν. Επειδή ο Σαχράϋ με τον Μπουρμπούλις τον έπεισαν, ότι μόνο έτσι εξασφαλίζεται η καθαρότητα της νομικής διαδικασίας: τα κράτη–μέλη της ΕΣΣΔ βγαίνουν από αυτήν διατηρώντας την εδαφική τους ακεραιότητα. Κανένας Γκορμπατσόφ δε θα αντιδράσει.
Αλλά την Κριμαία η Ρωσία συνέχισε να θεωρεί δική της, και αμέσως μετά το Μπελοβέζ άρχισαν οι εργασίες για το διαχωρισμό της από την Ουκρανία. Ως αποτέλεσμα, το 1994, στην Κριμαία προεδρεύει ο ένθερμος αυτονομιστής Μεσκώφ, και την κυβέρνηση αποτελούσαν οι Ρώσοι, με επικεφαλής τον E. Σαμπούρωφ.
Δε σας θυμίζει τίποτα; Ντόνετσκ του 2014 με διάφορους Girkin, Boroday και άλλους;
Να «κλείσει» κάπως το θέμα της Κριμαίας κατάφερε μόνο ο Κούτσμα μετά την εκλογή του: Τον θεωρούσαν φιλορώσο, οπότε ο Γιέλτσιν συνεργάστηκε μαζί του. Ελπίζοντας να επιστρέψει ολόκληρη την Ουκρανία, όχι τμηματικά.
Ανεβασμένος στο θρόνο ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η ομάδα του, τον μύθο για την «προσωρινή βόλτα της Ουκρανίας» τον γνώριζε πολύ καλά, και δρούσε ανάλογα. Από κει προέρχονται και οι δηλώσεις του Πούτιν για το «αποτυχημένο κράτος», το οποίο θα μπορούσε να γκρεμίσει με μία και μόνο κίνηση του δάκτυλου του. Από κει και το σκάνδαλο «των κασετών» ως παραδοσιακή καγκεμπίτικη μορφή της «ανάγκασης σε συνεργασία». Και τι είναι αυτό, αν όχι το ύπουλο στοιχείο του υβριδικού πολέμου!;
Το 2004 είναι θεμελιώδους σημασίας στο χρονικό της αντιπαράθεσης. Τότε στο Κίεβο λειτουργούσε κλειστή ομάδα πρόβλεψης και ανάλυσης «Τουαρέγκ» (είχε διαρρεύσει μεμονωμένο υλικό, όπως ο κύκλος «Οι Συνήγοροι του Διαβόλου», που δημοσιευόταν στην "Grani Plus").
Η αναφερόμενη ομάδα είχε δική της πρόσβαση στον Πούτιν. Η ομάδα αυτή είχε αναπτύξει και παρουσιάσει το σχέδιο εκσυγχρονισμού της πεθαμένης πλέον Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών.
Στρατηγικά, το σχέδιο εστίαζε στην οριστική ολοκλήρωση της ολιγαρχικής περιόδου ανάπτυξης των μετασοβιετικών κρατών, και τα συσσωρευμένα κεφάλαια θα έπρεπε να κατευθυνθούν για την ανάπτυξη της στρατιωτικής βιομηχανίας και άλλων προοδευτικών τομέων. Να δοθεί μια πραγματική μάχη ενάντια στη διαφθορά, εκκαθάριση των δυνάμεων ασφάλειας και λοιπά. Ο εκσυγχρονισμός αυτός επέτρεπε να μπουν στην ΕΕ, καταλαμβάνοντας θέσεις κλειδιά, και να αλληλεπιδρούν ισόβαθμα με το ΝΑΤΟ.
Το «κερασάκι» της στρατηγικής ήταν να ξεκινήσει η διαδικασία από την Ουκρανία ως μια πιο συμπαγής χώρα, με υψηλή ενεργητικότητα του πληθυσμού και την προθυμία να αλλάξει, όπως αποδείχτηκε από το κίνημα «Η Ουκρανία χωρίς τον Κούτσμα». Επίσης η επιστροφή στις ρίζες των Ρως του Κιέβου και άλλα ιερά της περιοχής (η πνευματική ταύτιση δεν προτεινόταν!).
Δηλαδή, στην Ουκρανία προοριζόταν ο ρόλος της σημαιοφόρος, και στη Ρωσία - της ατμομηχανής, της από κοινού ανάκαμψης. Και αυτό ήταν πολύ πιο έξυπνο απ’ ότι να προσπαθούν να μεταφέρουν το κέντρο του σλαβικού κόσμου από τη θεμελιωδόπολη - το Κίεβο, στους σάπιους βαλτότοπους Μόκσα (βαλτώδες περιοχή οπού ο «προσβεβλημένος» πλην ύπουλος γόνος της πριγκιπικής οικογένειας των Ρώς του Κιέβου ίδρυσε τη Μόσχα, αιώνες μετά τη βάφτιση της Ουκρανίας και λειτουργίας του Πατριαρχείου του Κιέβου.– Σημείωση του μεταφραστή) - είναι σαν να μετατοπίζεις τον γεωγραφικό πόλο.
Όσον αφορά την τακτική ισχυρίστηκε ότι η υποστήριξη από το Κρεμλίνο στις ουκρανικές προεδρικές εκλογές του Γιανουκόβιτς, θα κάνει τη νίκη του Γιουστσένκο απλά αναπόφευκτη. Στο μεταξύ αυτός θα δείχνει και εξαιρετικά προσβεβλημένος από το Κρεμλίνο.
Αντί για αυτή τη βλακεία η "Τουαρέγκ" συνιστάται να προωθήσει ως διάδοχο του Κούτσμα τον πρώην επικεφαλή του Υπουργείου Εσωτερικών και της Υπηρεσίας Ασφάλειας της Ουκρανίας, και τότε επικεφαλή του Συμβουλίου της Εθνικής Άμυνας και Ασφάλειας Ουκρανίας Β. Ράνττσενκο. Δεν υπάρχει λόγος να μπω σε λεπτομέρειες, αλλά αυτός ήταν απολύτως επαρκής για το έργο, καθώς προβλέψιμος και κατανοητός τόσο για τον Κούτσμα, όσο για τον Πούτιν.
Στην περίπτωση διορισμού του ως Πρωθυπουργό, ο ίδιος ξεκινούσε μια αποτελεσματική εκστρατεία κατά της διαφθοράς και εύκολα νικούσε στην προεδρική αναμέτρηση. Αυτό θα υποκινούσε και όλο το κοινό στρατηγικό πλαίσιο.
Ο Πούτιν υποστήριξε τη στρατηγική. Ο Κούτσμα δεν αντιτάθηκε, αλλά και δεν ενθουσιάστηκε. Επειδή οι περιβάλλοντες του Κούτσμα τρελάθηκαν και παρακαλούσαν τον «Πατέρα» να μην τους καταστρέψει. Τους ολιγάρχες μας υστερικά τρόμαζε η τύχη του Μ. Χοντορκόφσκι.
Και οι ολιγάρχες του Ντόνετσκ με επικεφαλή τον Γιανουκόβιτς προχώρησαν με το γνωστό τρόπο. Σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις τους, απλά εξαγόρασαν τους σωστούς ανθρώπους στη Ρωσική πρεσβεία στο Κίεβο, τους παράγοντες της FSB (Υπηρεσία Ασφάλειας της Ρωσίας) στο Κίεβο, τους οποίους γνώριζαν στην Υπηρεσία Ασφάλειας της Ουκρανίας, καθώς και το μέρος της διοίκησης του Πούτιν, η οποία ασχολείτο με την Ουκρανία. Και διοχέτευσαν στη Ρωσική ηγεσία λασπώδη ροή υπαινιγμούς του Γιανούκοβιτς - του μεγαλύτερου Ρώσου πατριώτη όλων των εποχών, και του προσωπικού υποστηρικτή  του Πούτιν, ακόμη από τις πίσω αυλές της Αγίας Πετρούπολης. Είναι χαρακτηριστικό, ότι οι πληροφορίες από διαφορετικές πηγές ήταν ολόιδιες, σαν τις κοινοποιήσεις των διαδικτυακών ρομπότ.
Οι αντίπαλοι  της στρατηγικής της σλαβικής αναγέννησης στο Κίεβο και στη Μόσχα μέσω των γραφειοκρατικών ελιγμών κατάφεραν στο μέγιστο να καθυστερήσουν την αλλαγή του Ουκρανού πρωθυπουργού. Το Κρεμλίνο, βέβαια, έριξε το φταίξιμο στην «αργή, με κόλπα» την Ουκρανία.
Είναι επίσης μια παλιά Ρωσική κρατική παράδοση – ρίξε τα πάντα στους άλλους, ακόμα και αν εκτέθηκες δημοσίως.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο παντοδύναμος Πούτιν δεν κατάφερε τότε να περάσει τις θέσεις του στους «δούλους του» στην Προεδρική Διοίκηση, και ικανοποιήθηκε με την υπόσχεση ότι, ας πούμε, θα σηκωθούμε και θα εκσυγχρονιστούμε μόνοι μας, χωρίς τους Ουκρανούς.
Έτσι, αντί για τη στρατηγική της "Τουαρέγκ" της Κιεβοκεντρικής σλαβικής αναγέννησης γεννήθηκε τερατώδες Μοσχοβίτικος «Ρωσικός κόσμος» με τις κανιβαλιστικές του τάσεις, με το «σηκωνόμαστε από τα τέσσερα» και, φυσικά, "την Ουκρανία με το πρώτο σφύριγμα".
Και αυτό είναι επίσης πολύ Ρωσικό στυλ: να πάρουν κάτι φυσιολογικό ξένο, να το σακατέψουν έως μη αναγνωρίσιμο, και στη συνέχεια να το παρουσιάζουν σαν δικό τους ιερό επίτευγμα.
Εξ ου και η μανιακός φόβος, ότι η Ουκρανία θα καταφέρει από μόνη της να επιτύχει στην οικονομική ανάπτυξη και, κυρίως, στην εξωτερική πολιτική της, ως ηχώ της αποτυχημένης στρατηγικής.
Δεν είμαι σίγουρος, λόγω της δωροδοκίας ή της βλακείας, αλλά μέχρι και πρόσφατα, ο Ντ. Μεντβέντεφ επέμεινε ότι ο Γιανουκόβιτς – είναι «τα πάντα μας». Και εξασφάλισε τον διπλό (δύο φορές) χαιρετισμό του Πούτιν στον δύο φορές «μη καταδικασμένο» (με διπλό ποινικό μητρώο δηλαδή) με τη νίκη στις προεδρικές εκλογές (τις οποίες τελικά έχασε). Κάτι που τελικά και έθεσε τις βάσεις των διακρατικών σχέσεων.
Ο Πούτιν  επανεξελέγη για δεύτερη θητεία,και  τελικά διέφερε από τον σημερινό «αθάνατο ολίγον αυτοκράτορα». Ο τότε Πούτιν είχε προσπαθήσει να δημιουργήσει σωστές προεδρικές σχέσεις με τον Γιούστσενκο – ερχόταν, έκανε βόλτες με σκι, έδωσε πρόσβαση στο φυσικό αέριο. Ο "Μεσσίας" εμφανίστηκε με τον συνήθη ατάλαντο τρόπο - έλεγε ασυναρτησίες, έκανε υπαινιγμούς για τα χρήματα, αλλά στην πολιτική τα έκανε όλα ανάποδα.
Με όλα αυτά τελικά επιβεβαιώθηκε για τον Πούτιν το Καγκεμπίτικο νανούρισμα: Ο Γιούστσενκο δεν είναι ανεξάρτητος σε βαθμό, που ακόμα και τη γραβάτα του, και τη γυναίκα του επιλέγει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Δηλαδή, στις προεδρικές εκλογές, το Κρεμλίνο είχε  χάσει Όχι στον Ουκρανικό λαό, αλλά στην υπερδύναμη των ΗΠΑ.
Είναι σημαντικό ότι μετά την αποτυχία των επαφών του Πούτιν με τον Γιούτσενκο το Κρεμλίνο πήρε την ιστορική απόφαση: να δράσουν στο έδαφος της Ουκρανίας ως σε εχθρικό κράτος. Αυτό σήμαινε την ανάπτυξη του πλήρους κλίμακας του δικτύου πρακτόρων, προσήλωση των παραγόντων επιρροής, κυρίως στις δομές εξουσίας όπως αστυνομία και στρατός, παίρνοντας τον έλεγχο των βασικών επιχειρήσεων, κυρίως της στρατιωτικής βιομηχανίας.
Επισημαίνω  ότι  το 2006, ο υβριδικός πόλεμος της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας έχει φτάσει σε ένα ποιοτικά νέο επίπεδο. Ακριβώς τότε στα γραφεία μερικών από τους αρχηγούς του Κρεμλίνου ανοιχτά εμφανίστηκαν χάρτες με τη «Ρωσική» Κριμαία. Και ακριβώς τότε στα μερικά στρατηγικά κέντρα με τη συμμετοχή του ρωσικού Γενικού Επιτελείου της Ρώσικης Ομοσπονδίας, είχαν αναπτυχθεί λεπτομερή σχέδια για τη στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία - από τρεις κατευθύνσεις, χρησιμοποιώντας αεροσκάφη και πυραυλικά συστήματα, ακόμη και μια σκηνοθετημένη «πυρηνική» έκρηξη πάνω από το Κίεβο. Η επιχείρηση προσάρτησης της Κριμαίας ήταν επίσης σχολαστικά προγραμματισμένη.
"Αναγκαστική αντίδραση στο Euromaidan", λέτε; Αν τα ψέματα του Κρεμλίνου πουλούσαν για εξαγωγές, τότε το Gazprom θα είχε κλείσει, σαν τα καταστήματα κηροζίνης.
Το 2010, μετά την εκλογή του Γιανούκοβιτς από το Κρεμλίνο έγινε άλλη μια προσπάθεια να κόψουν τις αυθαίρετες βόλτες της Ουκρανίας. Αλλά ο «νονός» του Ντόνετσκ αποδείχθηκε πολύ άπληστος. Επιπλέον, προκαλούσε στον Πούτιν κυριολεκτικά απόρριψη. Για να μην αναφερθούμε στο ταξικό μίσος του καγκεμπίτη εναντίον του φυλακισμένου.
Είναι δύσκολο να αποφευχθεί η εντύπωση, ότι οι πολλοί Ρώσοι απεσταλμένοι, που βοηθούσαν τον Γιανουκόβιτς στην κατάσβεση της Επανάσταση ς της Αξιοπρέπειας, στην πραγματικότητα, αντίθετα έκαναν τα πάντα για να την κατευθύνουν προς πιο συγκρουσιακό, αιματηρό σενάριο. Για να δώσει επιτέλους στο Κρεμλίνο μια επίσημη αφορμή να μετατρέψει τον μυστικό υβριδικό πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας στις άμεσες στρατιωτικές συγκρούσεις.
Τα κατάφεραν. Αλλά με το αποτέλεσμα ακριβώς αντίθετο με το σχεδιαζόμενο: αντί για ένα γκρεμισμένο κράτος και την αδελφική ενότητα κάτω από το πυροβόλο όπλο ΑΚ-47, την Ουκρανία σκέπασε μίσος εναντίον του εισβολέα και η προθυμία να υπερασπιστεί την Πατρίδα.
Ανακεφαλαίωση: ο υβριδικός πόλεμος της Ρωσίας εναντίον μας διεξάγεται από τη γέννησή μας. Και θα τελειώσει μόνο όταν η μισάνθρωπη σκοταδιστική ιδεολογία του «Ρωσικού κόσμου» θα καταδικαστεί επίσημα από τον κόσμο, μαζί με το φασισμό.
Υ.Γ. Το 1997, είχα δημοσιεύσει στην εφημερίδα «Τα Νέα του Κιέβου» δύο πολιτικά δοκίμια ("Η πέτρινη γυναίκα» και «Η Φωνή του Λαού») για τον παράξενο Ρωσο-ουκρανικό πόλεμο, όταν οι στρατιώτες σκοτώνονται στο μέτωπο, και οι ελίτ παζαρεύονται για τις επιθέσεις-υποχωρήσεις και ψιλοεμπορεύονταν όπλα. Στο Κίεβο χαμογελούσαν, η Μόσχα θυμωμένα αρνιόταν….
Η εικόνα της καλλιτέχνιδος: Ντάρια Μαρτσένκο
Αλέξανδρος Κοτσετκόβ, αναλυτής, ειδικός στις πολιτικές τεχνολογίες