Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

ΤΕΜΕΝΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ/AΡΧΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ



ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.Ε.ΔΡΟΥΓΟΣ

1. Πόσο επικίνδυνος ή όχι μπορεί να είναι ένας ιερός θρησκευτικός χώρος λατρείας; Τι είναι αυτό που η μισαλλοδοξία και η ματαιοπονία κάποιων εξ ημών προσπαθεί να ποδηγετήσει τη νοημοσύνη μας αλλά και να διαμορφώσει αρνητικά την ψυχολογία του όχλου, ώστε να δημιουργηθούν εκείνες οι συνθήκες που θα καταστήσουν απαγορευτική την ανέγερση του τεμένους των Αθηνών; Ποιοι οι στόχοι, ποιοι οι θύτες και ποια τα θύματα;

2. Είναι αλήθεια ότι το Σύνταγμα της χώρας προβλέπει την πλήρη ελευθερία και ανοχή όλων των θρησκειών (προβλέπεται η ανεξιθρησκία), γεγονός που νομικά κατοχυρώνει το δικαίωμα της ανέγερσης χώρων λατρείας και τέλεσης των θρησκευτικών ή καθηκόντων για όλες τις θρησκευτικές ομάδες και δόγματα. Υπό αυτή την έννοια και τηρώντας το γράμμα του νόμου, τεκμηριώνεται το δικαίωμα ανέγερσης και ύπαρξης τεμένους στην Αθήνα, καθόσον διαβιούν σ αυτή πιστοποιημένα αρκετές χιλιάδες μουσουλμάνων. Σ’ ένα ιδανικά πλασμένο κόσμο και σ΄ ένα ιδεατό πολυπολιτισμικό περιβάλλον (το οποίο αυτό περιβάλλον σημειωτέον δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο), θα ήταν αυτονόητο να συνυπάρχουν ενδεχομένως και στην ίδια γειτονιά και στον ίδιο δρόμο ακόμη ναοί και τεμένη και συναγωγές.

3. Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να προβάλλει ως παράδειγμα την πόλη της Ιερουσαλήμ, όπου σε λίγα μέσα τετραγωνικά συνυπάρχουν οι τρεις μεγαλύτερες θρησκείες του κόσμου. Κι εκεί όμως, αν μπούμε σε περαιτέρω ανάλυση εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η επιδερμική ειρηνική συνύπαρξη οφείλεται στα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας που επικρατούν στην πόλη. Θα μπορούσε να πει κανείς το ίδιο και για το Παρίσι, όπου κάθε λίγο σημειώνεται και μια τρομοκρατική επίθεση; Η απάντηση είναι σε όλους γνωστή. Η πολυπολιτισμικότητα δεν μπορεί να σταθεί όταν στις κοινωνίες που την αποτελούν υπάρχουν χαώδεις διαφορές και αντιλήψεις και αυτό είναι κάτι παραπάνω από γεγονός. Είναι τετελεσμένο. Δεν υπάρχει αγαστή συμβίωση και όπου υπάρχει αυτή είναι επειδή κάποιο από τα σύνοικα στοιχεία αποτελεί πληθυσμιακή μειονότητα και μοιραία υποτάσσεται στους κανόνες της πλειοψηφίας.


4. Εν προκειμένω το ζήτημα της ανέγερσης του τεμένους στην Αθήνα αποτελεί πλέον επίσημα και με νόμο του ελληνικού κράτους, ένα τετελεσμένο που όλοι μας καλούμαστε να σεβαστούμε, εντός των πλαισίων και των αρχών της δημοκρατίας. Εδώ ακριβώς όμως αρχίζουν οι επιπλοκές, οι οποίες ενδεχομένως να αποτελέσουν σημείο τριβής, αντιπαραθέσεων και γιατί όχι και ακραίων αντιδράσεων στους κόλπους των εν Αθήναις διαβιούντων μουσουλμάνων. Όλα αρχίζουν και όλα τελειώνουν στον έλεγχο του τεμένους. Κι εδώ θα δοθεί ένας αγώνας φανερός και υπόγειος, για το ποια φατρία ή σέχτα θα επικρατήσει. Πακιστανοί ή Ιρακινοί; Αφρικανοί ή Αφγανοι; Σιϊτες ή Σουνίτες; Μήπως κάποια άλλη ισλαμική αίρεση; Μήπως φανατικοί ακραίοι φονταμενταλιστές;

5. Μία σημαντική παράμετρος που θα πρέπει να εξεταστεί ενδελεχώς είναι το ποια χώρα πιέζει περισσότερο για τη δημιουργία τεμένους στην ελληνική πρωτεύουσα; Με ποια πειθήνια όργανα; Η συνεξέταση όλων των παραμέτρων αποτελεί την πεμπτουσία του προβλήματος του οποίου η λύση κρύβεται μέσα στις απαντήσεις που θα προκύψουν από τα παραπάνω ερωτήματα. Και φυσικά ήταν αναμενόμενο το θέμα του τεμένους να δώσει τροφή για να γραφτούν δεκάδες κείμενα, σχόλια, απόψεις, γνώμες, είτε υπέρ είτε κατά της ανέγερσης, επενδύοντας άλλοτε στα εθνικοθρησκευτικά αντανακλαστικά της κοινής γνώμης και ιδίως της Αθήνας και άλλοτε στις προοδευτικές τάσεις εκμοντερντισμού των πάντων με τη γενικότερη απόπειρα λείανσης του τρόπου σκέψης της κοινής γνώμης μέσα από ευρύτερες πολιτικές γενίκευσης των πάντων. Αυτό το τελευταίο μου θυμίζει κατ’ αντιστοιχία τον αείμνηστο Αρτέμη Μάτσα όταν υποδυόταν το ρόλο του χαφιέ των Γερμανών, όταν στο ενδιάμεσο των βασανιστηρίων προσπαθούσε να προσεταιριστεί τους βασανισμένους και να τους αποσπάσει την ομολογία λέγοντας την περίφημη ατάκα: «….Γιατί δεν μιλάς;… Εεεεε;… Μίλα…. Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας…. Μίλα… Θα γίνουν κι άλλες εκτελέσεις στο χωριό…. Μίλα… Έχεις και μια αδερφή…». Βέβαια στην περίπτωση του τεμένους δεν υπάρχουν ούτε βασανιστήρια ούτε εκτελέσεις, το βαθύτερο όμως νόημα παραμένει το ίδιο... και δεν είναι άλλο από τη διαμόρφωση κλίματος υπέρ μιας κατάστασης. Αυτό ονομάζεται Προπαγάνδα.

6. Επιστέφοντας στη σημερινή πραγματικότητα, αυτά που θα πρέπει να μας προβληματίσουν όλους ανεξαιρέτως είναι τα ακόλουθα:
α. Το μεγαλύτερο και συνάμα επίσημο ενδιαφέρον για την κατασκευή του τεμένους έχει επιδείξει η Τουρκία, χωρίς να υπάρχει μέσα στους διαβιούντες μουσουλμάνους στην Αθήνα, Τούρκοι πολίτες. Άξιο αναφοράς είναι η επερώτηση μειονοτικού βουλευτή του ελληνικού κοινοβουλίου σχετικά με την κατασκευή του τεμένους, αναφέροντας ότι η Αθήνα είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη χωρίς τέμενος. Σημειώνεται ότι οι χώρες από τις οποίες προέρχονται οι παραπάνω δεν έχουν ανακινήσει ποτέ τους παρόμοιο θέμα.

β. Η κατασκευή του τεμένους θα αποτελέσει εφαλτήριο αναγνώρισης εμμέσως πλην σαφώς ύπαρξης μουσουλμανικής μειονότητας στην Αθήνα (χρησιμοποιείται ο όρος «μουσουλμανική μειονότητα» και όχι «εθνικές μειονότητες» για ευνόητους λόγους), νομιμοποιώντας το σύνολο σχεδόν των λαθρομεταναστών και προσφύγων που υπάρχουν στην πρωτεύουσα.

γ. Ως απόρροια – παρενέργεια των παραπάνω, επιβάλλεται ο ορισμός και διορισμός από το ελληνικό κράτος θρησκευτικών αρχηγών (Μουφτήδες) και θρησκευτικών λειτουργών (Ιμάμηδες) κατά δόγμα. Διαχωρισμός των ημερών και των ωρών της προσευχής ώστε οι πιστοί να μην συναντιούνται και να αποφεύγονται ανεπιθύμητες καταστάσεις.

δ. Θα πρέπει να υπάρξει πρόβλεψη λήψης επαρκών μέτρων ασφαλείας εντός και πέριξ του τεμένους κάτι το οποίο θα απαιτήσει επί μονίμου βάσεως αστυνομική παρουσία στην περιοχή.
7. Επί του τεμένους θα μπορούσαν να γραφτούν ακόμη περισσότερα και σίγουρα το μελάνι που θα χυθεί για το θέμα αυτό είναι πολύ ακόμα. Διαβάζοντας ένα άρθρο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο του Σαράντου Καργάκου για το ίδιο θέμα, το σημείο με την μεγαλύτερη αξία είναι στον επίλογό του. Λέει λοιπόν…. «Καί κάτι σάν ἐπίλογος: Διαλαλοῦμε urbi et orbi ὅτι ἡ Ἀθήνα εἶναι ἡ πόλη πού γέννησε τή δημοκρατία. Αὐτός πού θεμελίωσε τή δημοκρατία ἦταν ὁ Κλεισθένης. Ἀνδριάντας τοῦ Κλεισθένη δέν ὑπάρχει πουθενά στήν Ἀθήνα. Μήπως εἶναι καιρός νά στηθεῖ ἐκεῖ πού πρόκειται νά φτιαχτεῖ τό τζαμί;». Ολοκληρώνοντας λοιπόν, με τη σειρά μας, θα θέλαμε να υποβάλλουμε το εξής απλό ερώτημα προς τους Έλληνες πολιτικούς που ψήφισαν θετικά: Εάν ζητηθεί κατασκευή τεμένους και στην Θεσσαλονίκη για τους εκεί λαθρομετανάστες και πρόσφυγες, θα το χτίσετε;