Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

26 μέρες στο campaign trail της Χίλλαρυ Κλίντον!!

26 μέρες στο campaign trail της Χίλλαρυ Κλίντον
Της Άντρεας Σολομωνίδου*
22 μήνες. Τόσο διαρκεί περίπου μία προεδρική Αμερικανική καμπάνια. Το μεγαλύτερο κομμάτι της ξοδεύεται από τους υποψήφιους σε μία προσπάθεια να πείσουν τους ψηφοφόρους του κόμματός τους ότι αξίζουν το χρίσμα το οποίο θα τους φέρει αντιμέτωπους με τον αντίστοιχο υποψήφιο του αντίπαλου κόμματος. Η κανονική προεκλογική καμπάνια όμως είναι ένα σπριντ περίπου 70 ημερών.  Και 26 από αυτές είχα την ευκαιρία να τις ζήσω από κοντά.

Όσοι ασχολούνται με τις εκλογές ξέρουν ότι ο πολιτικός χρόνος είναι άπειρος... και απειροελάχιστος την ίδια στιγμή. Κάθε μέρα είναι γεμάτη και πάντα μένει κάτι πίσω. Πάντα.
Δεκατρία και κάτι χρόνια μετά την πρώτη φορά που έλαβα μέρος στην πρώτη μου προεκλογική καμπάνια και μετά από πάμπολλες εκλογικές διαδικασίες σε Ελλάδα, Κύπρο και Ευρώπη, ακόμα τόσες ως παρατηρητής στις πλείστες Ευρωπαϊκές χώρες, και από διάφορες θέσεις σε όλα τα επίπεδα (φοιτητικές, νεολαίας, δημοτικές, βουλευτικές, προεδρικές κλπ.) μπορώ με σιγουριά να πω πως δεν έχω ξαναβιώσει πιο στρατιωτικά οργανωμένη προεκλογική εκστρατεία.
«The most data driven campaign to this day». Αυτός είναι ο καλύτερος χαρακτηρισμός για την καμπάνια της Χίλαρι Κλίντον.  Ο όγκος των δεδομένων τεράστιος, Κάθε μέρα μαζεύεται τόση πληροφορία που είναι σχεδόν αδύνατο να αναλυθεί εάν ομάδες ιδιαίτερα ταλαντούχων ανθρώπων δεν κάνουν τη δουλειά τους σωστά.
Η καμπάνια δεν είχε την καλύτερη αρχή. Δεν ανέμενε ότι θα είχε να αντιμετωπίσει σαν επικρατέστερο αντίπαλο τον Σάντερς στους προκριματικούς ο οποίος έκανε πολύ μεγάλη ζημιά στη δημοτικότητά της. Δημοτικότητα που το 2013 βρισκόταν στα ύψη ενώ τώρα θεωρείται, μαζί με τον Τραμπ, ως μία από τις πιο αντιπαθείς υποψηφίους που διεκδίκησαν ποτέ την προεδρία. Οξύμωρο κι όμως αληθινό.
Το field office από το οποίο δούλεψα και περισσότερο ήταν το Brooklyn Office το οποίο βρισκόταν απέναντι από τα κεντρικά γραφεία της καμπάνιας στη Νέα Υόρκη. Στον 24ο όροφο ενός κεντρικού κτιρίου δουλεύαμε κάθε μέρα με βάρδιες και σε διάφορες πολιτείες ανάλογα με τις ανάγκες της καμπάνιας.  Την πρώτη μου μέρα, μου ανέθεσαν τη Φλώριντα. Ο στόχος ήταν να ενημερώσουμε όσο περισσότερο κόσμο μπορούσαμε ότι μπορούν να έχουν το vote by mail ψηφοδέλτιό τους, ένα από τα πράγματα που διαφοροποιεί επίσης τις αμερικάνικες καμπάνιες από τις πλείστες ευρωπαϊκές τουλάχιστον.
Ο μέσος όρος ηλικίας στη Φλώριντα είναι ιδιαίτερα ψηλός γιατί είναι πολιτεία στην οποία ζουν πολλοί συνταξιούχοι, οι οποίοι δυσκολεύονται στη μετακίνηση άρα αυτό το σύστημα τους επιτρέπει να ψηφίζουν με το ταχυδρομείο.  Ακόμα δυσκολεύομαι να το πιστέψω.
Στις επόμενες μέρες αυτό θα γινότανε και σε άλλες πολιτείες όπως το Μίσιγκαν και η Αϊόβα, καθώς και η Πενσιλβάνια. Το ζητούμενο πολλές φορές ήταν διαφορετικό, άλλες φορές το ίδιο. Στο τέλος της μέρας ο στόχος πάντα θα είναι ένας. Να σου δώσουν μία θετική απάντηση στην ερώτηση «Θα στηρίξετε τη Χίλαρι Κλίντον στις 8 Νοεμβρίου;».
Στην Πενσιλβάνια πήγαμε πόρτα-πόρτα, και αυτό γίνεται κάθε Σαββατοκύριακο μέχρι και τις εκλογές. Είναι πολιτεία που θεωρείται battle ground και η Νέα Υόρκη τη στηρίζει με όσο ανθρώπινο δυναμικό μπορεί. Άλλοι εθελοντές τις τελευταίες βδομάδες πάνε πίσω στις πολιτείες τους και δουλεύουν από τα γραφεία τα τοπικά στις μεγάλες πόλεις. Άλλοι έρχονταν στο γραφείο στο διάλειμμα τους έστω για να πάρουν λίγα τηλέφωνα. Τις Παρασκευές είχαμε family day όπου μαμάδες ή μπαμπάδες έφερναν τα παιδιά τους τα οποία σχεδίαζαν πόστερς για τη Χίλαρι όσο αυτοί έπαιρναν τηλέφωνα. Τα πιο μεγάλα παιδιά (10-11 χρονών) ζητούσαν να παίρνουν κι αυτά τηλέφωνο.

Στα δεκατρία χρόνια που προανέφερα, έχω κάνει αρκετές φορές field work όμως ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τόσο αφοσιωμένο κόσμο. Για μένα το ζητούμενο ήταν να προλάβω να μιλήσω με όσο περισσότερο κόσμο μπορούσα, για τους άλλους εθελοντές πολλές φορές ήταν προσωπική υπόθεση. Όλοι πάντα πολύ ευγενικοί, δεν έχαναν ποτέ το ηθικό τους όταν σίγουρα πολλοί στο τηλέφωνο τους μίλαγαν άσχημα. Και αυτό το ξέρω από πρώτο χέρι. Χρειάζεσαι πάντα μία μικρή νίκη μετά από 50 αναπάντητα τηλεφωνήματα στη σειρά.  Έτσι όταν ρωτήσεις  τον πεντηκοστό πρώτο που απάντησε, αν θα στηρίξει τη Χίλαρι, κι ας είναι και από την Αϊόβα που η Χίλαρι βρίσκεται πολύ πίσω στις δημοσκοπήσεις, και σου απαντήσει Hill Yes girl (λογοπαίγνιο με το Hell yes που λένε οι Αμερικάνοι και ένα από τα διάσημα hashtags της καμπάνιας) ένα κύμα αισιοδοξίας σε γεμίζει και του λες και ένα MAN! YOU MADE MY DAY! (and that’s a true story).
Αν θα έπρεπε να διαλέξω τις καλύτερες αναμνήσεις;
Ο οκτάχρονος Έρικ στη Φιλαδέλφεια ο οποίος βγήκε έξω με τον μπαμπά του όταν χτύπησα την πόρτα, ντυμένος με το κοστούμι του για το Χαλοουίν και μου είπε ότι θα ψήφιζε αλλά είναι μόνο οκτώ. Σε 10 χρόνια όμως σίγουρα θα πάει γιατί η Χίλαρι είναι η αγαπημένη  του.
Η Κάρμεν η οποία ήρθε με το 5 μηνών μωρό της έστω και για 45 λεπτά και μεταξύ των τηλεφωνημάτων του έλεγε «σσς γιατί η μαμά πρέπει να κάνει κάτι για να μεγαλώσεις σε ένα καλύτερο κόσμο».
Η Μαρί από τη Φλώριντα η οποία ήταν 100 χρονών και μου απάντησε «yes ma’am» έχω ψηφίσει φυσικά.
Η εντεκάχρονη Μιράντα η οποία ζήτησε από τον μπαμπά της να έρθει να βοηθήσει, και αυτός την έφερε γιατί έτσι πρέπει. Από μικροί να συμμετέχουμε στα κοινά και να κατανοούμε ότι πρέπει να στηρίζουμε τις επιλογές μας.
Η αντίδραση των γυναικών αλλά και των ανδρών στην απάντηση που έδωσε η Χίλαρι στον Τραμπ στο θέμα των εκτρώσεων στο πάρτυ για το τελευταίο debate γιατί στο κάτω κάτω από που κι ως που θα έπρεπε να είναι θέμα εθνικής πολιτικής το τι κάνει μία γυναίκα και ένα ζευγάρι σπίτι του.
Την τελευταία μέρα, στην τελευταία μου βάρδια ο εθελοντής δίπλα μου, με σπαστή προφορά αλλά με ευγένεια εξηγούσε στο τηλέφωνο ότι δεν είναι Αμερικανός αλλά Δανός και ήρθε να βοηθήσει.
Έφυγα κοιτώντας πίσω μου την Άνταμς στρητ και φορτωμένη όσες καρτέλες και πόστερ μπορούσα να κουβαλήσω στα χέρια μου που να γράφουν Women -> Together. Στον ένα μήνα που ήμουν εκεί, μέσα στο χαώδες μετρό της πόλης όπου οι δρόμοι δεν έχουν πάντα όνομα και οι κάτοικοί της διαβάζουν ή κοιμούνται μέσα στα βαγόνια, είδα τα βλέμματά τους για πρώτη φορά να κοιτάνε κλεφτά προς το μέρος μου. Ποτέ δεν κράτησα πιο περήφανα ένα statement πάνω μου.
Χαμογέλασα καθώς βγήκα από το βαγόνι.
Άντρεα άουτ.
*Η κ. Άντρεα Σολομωνίδου είναι επικοινωνιολόγος

liberal.gr