Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Τι σηματοδοτεί η εκλογή Τράμπ για την ασφάλεια της ΕΕ


%cf%84%cf%83%ce%b1%cf%8a%ce%bb%ce%ac%cf%82του Δημήτρη Τσαϊλά Υποναυάρχου Π.Ν. ε.α.
Εν συντομία, υφίσταται τεράστια ανησυχία και αβεβαιότητα. Είναι η πρώτη φορά σήμερα που οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ βρίσκονται αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα καθώς υπάρχει η δέσμευση ότι η συμμετοχή των
Αμερικανών στην Ευρώπη στην πραγματικότητα πρόκειται να μειωθεί, ιδιαίτερα τώρα μετά την εκλογή του Τράμπ. Νομίζω βέβαια αυτό εξαρτάται από το ποιος θα αναλάβει υπουργός Άμυνας και ποια θα είναι η εξωτερική πολιτική της νέας διοικήσεως.
Το δεύτερο πράγμα είναι ότι οι Ευρωπαίοι κουτσά-στραβά από την κρίση του Brexit και μετά, πήραν μια πρώτη κλήση αφύπνισης. Αναρωτιέμαι όμως πόσες κλήσεις αφύπνισης πρέπει να λάβουμε ώστε πραγματικά να κάνουμε κάτι. Για να μην τους αδικούμε ήδη ο Jean-Claude Juncker, ο επικεφαλής της Επιτροπής, κάπου-κάπως- κάποτε, όπως λέει το τραγούδι, είπε ότι χρειαζόμαστε κάποιο είδος ευρωπαϊκής άμυνας. Όμως αυτή η ευρωπαϊκή αμυντική ένωση δεν πρόκειται να έρθει από τη μια μέρα στην άλλη. Όταν οι Ευρωπαίοι θα έρθουν σε συμφωνία θα απαιτηθεί σκληρή δουλειά γι αυτό πρέπει να αρχίσει ένα διάλογο, το συντομότερο δυνατό με τη νέα αμερικανική διοίκηση για να μάθουμε ακριβώς πώς θα επιχειρηθεί και ποιες θα είναι οι εγγυήσεις για την ασφάλεια και πάνω από όλα πόσο σταθερή θα είναι η δέσμευση της Αμερικής για το ΝΑΤΟ. Σήμερα η κατάσταση είναι απλά πολύ εύθραυστη και οι Ευρωπαίοι είναι πολύ, μα πολύ ανήσυχοι
Ένα νέο κεφάλαιο αρχίζει τώρα
Βέβαια ο Δυτικός κόσμος έχει υπάρξει για σχεδόν πέντε αιώνες. Έχει δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη διατλαντική κοινωνία, που υπήρχε πολύ πριν από το ΝΑΤΟ ή την ΕΕ που ήταν ακόμη ένα όνειρο. Είναι ένα πλούσιο μωσαϊκό που αντανακλά την εξέλιξη της δυτικής ζωής πάνω από μισή χιλιετία. Ο εικοστός αιώνας ήταν ιδιαίτερα γεμάτος με δράματα. Αλλά τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει τη σταθερή γονιμοποίηση συμμαχίας μεταξύ των ακτών της μεγαλύτερης λίμνης του κόσμου, όπως πιθανώς θα έλεγε ο Περικλής ο Αθηναίος πολιτικός του τετάρτου πχ αιώνα.
Τα δύο πιο δυναμικά έθνη του 1910, η Γερμανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, παραμένουν ισχυρά και σήμερα. Αλλά η ισχύς μετατοπίστηκε το 1914 από την Ευρώπη προς την Αμερική. Δεν θα επιστρέψει πίσω. Η παγκοσμιοποίηση καταπάτησε πολλές παραδοσιακές ελπίδες και όνειρα. Αλλά η συμμαχία θα συνεχιστεί αμείωτη για τουλάχιστον άλλα πεντακόσια χρόνια, και ίσως περισσότερο.
Και εις άλλα με υγεία
Ένας σημαντικός παράγοντας είναι ότι η Ευρώπη δεν είναι μόνο ένα κομμάτι της συμμαχίας προσκολλημένο στο δίκτυο των ΗΠΑ, το οποίο υπό την καθοδήγηση τους, τις συνθήκες και τις λοιπές συμμαχίες εκτείνεται και στις πέντε ηπείρους και καλύπτει περίπου το 75% της οικονομικής παραγωγής στον κόσμο, αλλά είναι ο ακρογωνιαίος λίθος αυτού του δικτύου.
Ποιος μπορεί να αναμένει από τη νέα διοίκηση των ΗΠΑ να τιμήσει το άρθρο 5 του καταστατικού περί αμοιβαίας αμυντικής στήριξης σε μέλη του ΝΑΤΟ, ειδικά όταν σε έναν, όπως λέμε, νέο υβριδικό πόλεμο μπορεί ο νέος πρόεδρος να βρει άφθονες δικαιολογίες για να μην διακινδυνεύσουν τις ζωές τους οι Αμερικανοί στρατιώτες Ήδη ανακοίνωσε προεκλογικά ότι πλέον οι ΗΠΑ επιδιώκουν αμιγώς εθνική λογική, αντιλαμβάνονται τον εξωτερικό κόσμο ως απειλή, και αποφεύγουν την πολυμέρεια. Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ μπορεί να είναι τα πρώτα θύματα όταν αναλάβουν την ευθύνη.
Όλοι αυτοί οι λόγοι θα πρέπει να μας κάνουν πολύ ανήσυχους. Μπορούμε να ελπίζουμε ότι ο Τράμπ θα παρουσιάσει μια πιο συγκρατημένη λογική τώρα που κατέλαβε την εξουσία. Στην Ευρώπη, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να συνεργαστούμε με τη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση των ΗΠΑ για το καλό όλου του πλανήτη.
Συμπεράσματα
Τέλος θα λέγαμε ότι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ θα ακολουθήσει μια συναλλακτική προσέγγιση για τη συμμαχική εταιρική σχέση. Ο απερχόμενος πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ζήτησε από τους Ευρωπαίους συμμάχους να αναλάβουν εξ ολοκλήρου την άμυνα σε περιοχές όπου η Ουάσιγκτον δεν έχει ζωτικά συμφέροντα. Ο Τράμπ θα στηριχθεί ακόμη περισσότερο στους Ευρωπαίους, κυρίως για να εξασφαλίσουμε αμυντικά τον γεωστρατηγικό μας χώρο.
Ωστόσο, οι Ευρωπαίοι δεν βρισκόμαστε σε θέση να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των ΗΠΑ, και η άνοδος των λαϊκιστικών πολιτικών σε όλη την ήπειρο υπονομεύει την κοινότητα των αξιών στις οποίες οι ιστορικές αρχές έχουν συσφίξει αυτή τη διατλαντική συμμαχία. Εάν προσθέσουμε και τις εσωτερικές κοινωνικοπολιτικές διαιρέσεις στις ΗΠΑ, οι τάσεις αυτές θα συνεχίσουν να υπονομεύουν την αξιοπιστία του ΝΑΤΟ και είναι σίγουρο ότι θα αξιοποιηθούν από τη Ρωσία.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να αρχίσουν μια ειλικρινή κατανομή των βαρών, με σκοπό η διατλαντική εταιρική σχέση, να μεταφράζεται σε πραγματικό ρόλο συν-ηγεσίας, με βάση πιο αξιόπιστες δυνατότητες και ενότητα στη δράση.

 http://www.anixneuseis.gr/?p=154629