Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

25η Μαρτίου 1821. Μία Διδάσκουσα Μνήμη (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚO. ΔΙΑΒΑΣΤΕ!!)



Του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου
Επετειακή Ομιλία στο ΕΛΙΣΜΕ
Το γένος που θέλει να συνεχίσει να ζει στους αιώνες οφείλει να ερευνά το παρελθόν του, με όση δυνατή αντικειμενικότητα επιτρέπουν οι γνώσεις του και οι καταβολές του, ώστε να εντοπίζει τα όποια σφάλματα και τις όποιες αδυναμίες έχουν σημειωθεί στην
παρελθούσα του διαδρομή. Δηλαδή, σαν σκοπός απώτερος θα λέγαμε, ότι είναι η επανόρθωση, η ανάβλεψη και η πλέον σώφρων πορεία για ένα μέλλον με λόγο αξιακό.
Ας ενδοσκοπήσουμε λοιπόν εαυτόν. Εμείς, οι οποίοι είμαστε συνεπαρμένοι από την καθη­με­ρι­νότητα. Εμείς που νομίζουμε, ότι ελέγχουμε την πορεία μας -αλλά με τρόπο τελείως εσφαλμένο, διότι είμαστε, από ρωθώνων και κάτω, μισοβυ­θι­σμένοι, ψυχολογικά ημιθανείς συντηρούμενοι και εισπνέοντες τα ρυπαρά στοιχεία ενός οσμώδους περιβάλλοντος. Και έχουμε άγνοια των ενδεχομένων συμ­φορών. Εμείς. Μάλιστα εμείς. Εμείς, οι οποίοι δεχόμεθα καταιγισμούς αχρήστων καινοπρεπειών, απα­ρα­βλή­των εξυπνακισμών, αντιδεοντολογικών προσανατολισμών, ήσσονος αξίας συμ­βου­λών και αντεθνικών παροτρύνσεων.
Το να γνωρίζουμε οριστικά τι σημαίνει 1821 δεν είναι η γνώση αυτών τούτων των γεγονότων εκείνων των ημερών, αλλά είναι η αυτοσυνείδηση ημών αυτών των Ελλήνων δια μέσου εκείνων των γεγονότων. Διότι ουδείς πραγματικός Έλλην παρα­δέχεται, ότι το μέλλον της Ελλάδος έχει ήδη προδιαγραφεί. Ο Ελληνικός πολιτισμός για τους γνησίους Έλληνες δεν έχει πεθάνει. Ούτε πρόκειται να πεθάνει. Εκτός εάν εμείς αυτοεγκαταλειφθούμε. Λόγω αγνοίας. Λόγω αδιαφορίας. Λόγω μικρονοημο­σύνης. Λόγω τυφλότητος!
Ας διερωτηθούμε. Αυτή η αχαλίνωτη ελευθερία, που εμείς οι σημερινοί Έλλη­νες, όχι απλά απολαμβάνουμε αλλά την εκμεταλλευόμεθα κατά τον κάκιστα ερμη­νευόμενο τρόπο, είναι άραγε ικανή συνθήκη σωτηρίας μας; Μπορούμε να εγγυηθούμε το αύριον των επερχομένων γενεών; Ιδού το ερώτημα. Ιδού η ευθύνη μας.
Ας πάμε τώρα να σπουδάσουμε για λίγο την Ιστορία. Λένε οι ιστορικοί, ότι κάθε πολιτισμός πεθαίνει και γεννά έναν άλλο. Έχει νόημα η Ιστορία; Κάτω από την επίφαση μιας κυκλικής κινήσεως της ιστορίας χωρίς σκοπιμότητα, συντελείται μία μυστηριώδης πρόοδος. Αυτή την πρόοδο οφείλουμε να διακρίνουμε και να κινηθούμε επάνω στην τροχιά της. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την έννοια της λέξεως «πρό­κληση».
Η πρόκληση δημιουργεί κινητικότητα, ανάπτυξη, ενίσχυση και τόνωση των ανθρωπίνων δυνατοτήτων. Παρακινεί σε ενέργεια. Εξαναγκάζει σε ανάληψη αγώνος. Οδηγεί σε καθίδρυση ή σε ανάκτηση και εδραίωση πολιτισμών. Η πρόκληση ωστόσο, διεγείρει και ελκύει λαούς βαρβαρικούς στο να ενεργούν προς διάσπαση των κατεστημένων συνόρων εκείνων των κοινωνιών, που έχουν πολιτισμόν ανώτερον, εκείνων των κοινωνιών, που θεωρούν εαυτάς ασφαλείς και ατρώτους.
Η ιστορία διδάσκει, ότι η καθυστερημένη κοινωνία θα είναι ο νικητής εφ’ όσον η «πολιτισμένη» και αυτοθεωρούμενη «ανώτερη» κοινωνία υποεκτιμά την απειλή. Η πρόκληση οδήγησε τους πολιτισμικά κατώτερους αλλά βιοενεργητικά σφριγηλότερους νομάδες Τούρκους υπό τον Διζάβουλον τον VI αιώνα να προσεγ­γίσουν τις ανατολικές εσχατιές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με προθέσεις επιθετικές.
Πέραν των προσδοκιών τους οι Τούρκοι διεπίστωσαν, ότι υπάρχει στρατός. Ένας στρατός, που γνωρίζει τις «αλήθειες», που διέπουν θέσεις και προθέσεις στις διεθνείς σχέσεις. Είδαν οι Τούρκοι ένα στρατό, που γνωρίζει την θεμελιώδη αξία της ουσια­στικής πειθαρχίας και τον ασφαλέστερο δρόμο προς την νίκη, προς τον θρίαμβο και την ασφάλεια της Βυζαντινής επικρατείας. Είδαν, ότι κατεβάλλετο διαρκής μέριμνα και κατά τον πόλεμο και κατά την ειρήνη για την άμυνα της αυτοκρατορίας. Μάλιστα κατέγραψαν και τα μέσα, που εχρησιμοποιούντο για τον σκοπό αυτό. Ποιά ήταν αυτά; Ιδού:
α. το πατριωτικό αίσθημα. Το αίσθημα που προικοδοτεί τον άνθρωπο με δυνάμεις ηθικές. Ο μη έχων πίστη στην ιδέα της πατρίδος δυσλόλως διαθέσει εαυτόν σε προσκλήσεις σωτηρίας.
β. το παράδειγμα. Όταν ο ηγήτωρ διοικεί δια του παραδείγματος, τότε στις κοινωνίες παρουσιάζεται καθολικότητα συμμετοχής στην υπηρέτηση της ανάγκης.
γ. οι κοπιαστικές ασκήσεις. Όταν ο στρατιώτης ιδρώνει και ματώνει στις ασκήσεις, τότε μειώνει θεαματικά τις πιθανότητες να φονευθεί στο πεδίον της μάχης. Αυτό ας το κατανοήσουν οι σημερινές μητέρες, που ανησυχούν μήπως πάθει κάτι το «παιδί» στο πεδίο των ασκήσεων.
δ. η μέριμνα από την αυτοκρατορία για τις οικογένειες των στρατιωτικών. Οικονομική, καταλύματα, γαίες, διευκολύνσεις κττ.
ε. δώρα, προβιβασμοί, τιμές. Είναι οι αμοιβές, υλικές και ηθικές, τις οποίες έχει ανάγκη ο κάθε άνθρωπος κάτω από οιοδήποτε επαγγελματικό καθεστώς.
στ. διαλέξεις προς το στράτευμα. Είναι η εξήγηση του τι οφείλει ο στρατιώτης προς την Πατρίδα. Τι αναμένει η Πατρίδα. Τι είναι ασφάλεια. Τι δύναμη. Τι επίδειξη ισχύος. Ποιος είναι ο λόγος υπάρξεως ενόπλων δυνάμεων, όταν οι διπλωμάτες δεν είναι πειστικοί. Ή πως οι διπλωμάτες χειρίζονται με άνεση τα θέματα αμύνης, όταν γνωρίζουν, ότι υποστηρίζονται από ισχυρές ένοπλες δυνάμεις.
ζ. η περίθαλψη των τραυματιών και οι τιμές στους νεκρούς. Όταν ο στρατιώτης γνωρίζει, ότι η πατρίδα θα μεριμνήσει γι αυτόν, τότε διακρίνεται για την προθυμία του στο να εκθέσει εαυτόν σε οιοδήποτε κίνδυνο, υπό την προϋπόθεση λειτουργίας της λογικής δράσεως, που συνεπικουρείται από την αρτία εκπαίδευση. Οι πεσόντες κατά την μάχη κηρύσσονται σύμβολα της πατρίδος.
Στην σημερινή μας πατρίδα κάτι μας διαφεύγει. Οι πολιτικές σκοπιμότητες εκμηδενίζουν κάθε έννοια που αφορά στην πολεμική αρετή των Ελλήνων.
Εκείνον τον στρατό είδαν τότε οι Τούρκοι και καθυστέρησαν πέντε αιώνες την εξάπλωσή των προς την Δύση.
Και ήρθαν χρόνια -και χρόνια πέρασαν και η παρακμή χτύπησε την πόρτα της αυτοκρατορίας. Και τούτη την παρακμή την διέγνωσαν πρώτοι οι δυτικοί. Και δήλωσαν παρόντες με τον μανδύα του σταυροφόρου. Την 12η Απριλίου του 1204 συνετελέσθη το μεγαλύτερο έγκλημα κατά του δυτικού πολιτισμού. Στο μολυσμένο σώμα της ασθενούσης αυτοκρατορίας επέπεσαν οι δυτικοί, των οποίων οι ωμότητες, οι σφαγές, οι ατιμίες, οι βεβηλώσεις, που διέπραξαν κάνουν να ωχριούν τα όσα διέπραξαν οι Τούρκοι την ημέρα της οριστικής πτώσεως της Κωνσταντινουπόλεως την 29η Μαΐου 1453. Και σήμερα κάτι ανάλογο συμβαίνει μέσω μιας άλλου είδους πρακτικής. Και σ’ αυτή την περίπτωση ας μη ψάχνουμε την ευθύνη για το σημερινό φαινόμενο στους δυτικούς. Δική μας η ευθύνη.
Ποιες άραγε να ήσαν οι αξίες για τις οποίες οι Σταυροφόροι ξεκίνησαν για την Ανατολή; Όμως η Ιστορία δεν είναι υπάκουη ούτε πειθαρχημένη. Ούτε και αμίαντος, όπως την ονειρεύονται οι ιδεολόγοι. Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Είναι άτεγκτη εναντίον των ανισχύρων. Εναντίον των όποιων ασθενουσών πολιτειακών οντοτήτων. Και όσοι αυτοαναγορεύονταν εκπρόσωποι της πατριωτικής ισχύος και μιλούσαν στο όνομα του λαού φρόντισαν να απομακρυνθούν εγκαίρως από την επικίνδυνη ζώνη.
Οι Σταυροφόροι! Αλήθεια, ποιος δεν μέμφεται την Δύση για την τάση της να μεταλλάσσει την ηθική της συνείδηση σε όργανο κυριαρχίας;
Σήμερα ακούγεται από κάποιους «πολιτισμένους» του ευρωπαϊκού βορρά, ότι η Ελλάδα δεν είναι χώρα ευρωπαϊκή. Έτσι είναι; Αν είναι έτσι, τότε αυτό σημαίνει, ότι εμείς δεν έχουμε δείξει ή αποδείξει σε αυτούς τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι πρέπει να μας αντιμετωπίζουν σαν ίσους και όχι σαν ιθαγενείς;

Και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατατέμνεται. Γίνεται πριγκιπάτα, δουκάτα, κομητείες, βαρονίες, δεσποτάτα. Η γη μας καθίσταται προίκα αλλοτρίων ηγεμόνων. Γίνεται θέμα, γίνεται φέουδο. Δηλαδή αυτοκρατορία κατ’ όνομα.
Ο Ιωσήφ Βρυέννιος διακεκριμένος διδάσκαλος της εποχής το έτος 1419, τριανταπέντε περίπου χρόνια πριν την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, εξεφώνησε ένα λόγο στο Παλάτι και κάνει έκκληση στους Κωνσταντινουπολίτες, χωρίς να υπάρ­χει ανταπόκριση, στο να συντελέσουν στην ανοικοδόμηση των τειχών της, (σήμερα μειωμένη θητεία, εξοπλιστικά) εν όψει του μεγάλου κινδύνου. Όμως οι κάτοικοι, ιδιαιτέρως οι πλούσιοι, ασχολούμενοι με την αύξηση των ατομικών τους εσόδων, αδιαφόρησαν, με αποτέλεσμα η πόλη να ομοιάζει, όπως λέγει, με «σεσαθρωμένον» πλοίον, έτοιμο να βυθισθεί.
Η Κωνσταντινούπολη δεν αλώθηκε από την στρατιωτική μηχανή του Μωάμεθ του Β΄ του Πορθητή, ούτε από την Κερκόπορτα  ούτε από τους ανθενωτικούς ιερωμένους ούτε από την απροθυμία των Δυτικών να ενισχύσουν τον Αυτοκράτορα. Η άλωση της Πόλης έχει την αιτία της στην κοινωνική αναρχία, στην αποσάθρωση, στην διαφθορά και στην ανισότητα. Ο δημόσιος βίος εξαθλιωμένος. Φαύλοι και άτομα υπόπτου συστάσεως ανέρχονται σε δημόσια αξιώματα. Οι αξιωματούχοι διεφθαρμένοι. Οι άρχοντες ηττοπαθείς.
Σήμερα οι σκέψεις μας εκφράζονται με μοντέρνες λέξεις, όπως ψυχραιμία, κατευνασμός κττ. Και τούτο, διότι διατελούμε εν ασθενεία.

Και εγεννήθη το σκότος!
Σφραγισμένη η οριστική κατάλυση της Ελληνικής Αυτοκρατορίας. Η ρωμιο­σύνη, αποκεφαλισμένη και αποπροσανατολισμένη εισέρχεται σε μία μακρά περίοδο δοκιμασίας και μαρτυρίου. Απογυμνώνονται τα εδάφη από τον χριστιανικό πλη­θυσμό. Στην αρχή τούτοι οι χριστιανοί θεωρούνταν αρπακτικά και μοχθηρά όντα, τα οποία οι Οθωμανοί έπρεπε να χαλιναγωγήσουν. Η ισλαμική θρησκεία προσέδιδε ιερό χαρακτήρα στις σφαγές, στις λεηλασίες, στις δηώσεις και στις κάθε είδους επιδρομές εναντίον αλλοθρήσκων πληθυσμών και των περιουσιακών τους στοιχείων. Αυτές τις επιδρομές τις ανεγνώριζαν σαν ιερό πόλεμο (τζιχάντ).
Το γεγονός, ότι δεν εξισλαμίσθησαν με την βία όλοι οι χριστιανοί έχει την εξήγησή του. Έπρεπε να υπάρχουν δούλοι, ραγιάδες, για να εργάζονται αντί των μωαμεθανών και να πληρώνουν φόρους για την συντήρηση του στρατού και των δημοσίων υπηρεσιών της απέραντης πλέον οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τα τακτοποιηθέντα οι μωαμεθανοί ήσαν απηλλαγμένοι φόρων. Ιδού γιατί διεσώθη ένα μεγάλο μέρος του χριστιανικού πληθυσμού και δεν ισχύουν οι παραμυθίες, που αφει­δώς διασπείρονται από ενίους «καθηγητές», ότι η διάσωση του χριστιανισμού είναι προϊόν της χρηστής οθωμανικής διοικήσεως. Αντίθετα, θα λέγαμε, οι Οσμανλήδες ήταν μία βάρβαρη φυλή η οποία στηρίχθηκε στην υποταγή των κατεκτημένων λαών δια μέσου της υποτιμήσεώς των, του τρόμου, των βασανιστηρίων, της δουλοπρέ­πειας, της συμπιεστικής δράσεως των χαφιέδων, των ολιγοψύχων και των λοιπών καιροσκόπων και εκμεταλλευτών της καταστάσεως.
Η επεκτατική πολιτική του Οθωμα­νικού κράτους εφαρμόστηκε με τις μαζικές μετακινήσεις τουρκικών πληθυσμών στα κατακτηθέντα εδάφη. Μας λέει κάτι αυτό; Στην Κύπρο μετά το 1974, ο μωαμε­θα­νι­κός πληθυσμός έχει τετραπλασιασθεί. Έχει εποικισθεί το κατακτηθέν βόρειο τμήμα της νήσου από Τούρκους της Ανατολίας. Στην Δυτική Θράκη, αφού η τουρκική πο­λιτική καταπείθει τους μουσουλμάνους της περιοχής, ότι είναι τουρ­κό­ψυχοι, τους επιδοτεί, τους τονώνει ηθικά με την εικόνα μιας μεγάλης μητέρας πατρί­δας, που με­ριμνά για τα παιδιά της και τους ετοιμάζει για κάτι το μεγάλο, το σπουδαίο και το θεϊκό.
Κι εμείς εμπρός στο φαινόμενο παραμένουμε άφωνοι. Κάποιοι ανήσυχοι ερωτούν. Πού είναι ο Δημόκριτος ο Θράξ; Πού είναι οι Θράκες; Πού είναι ο Αλέξανδρος; Πού είναι οι Μακεδόνες; Πού είναι η Θράκη; Πού είναι η Μακεδονία;
Έλεγε σε μια ομήγυρη συναδέλφων του ένας έφεδρος οπλίτης στην επιστράτευση του 1987. «Και τι με νοιάζει εμένα αν πάρουν οι Τούρκοι την Θράκη, οι Σκοπιανοί την Μακεδονία, οι Αλβανοί την Ήπειρο; Εγώ είμαι από την Πάτρα. Δεν με εγγίζει το θέμα.
Όχι μικρέ και ασήμαντε κατά το πνεύμα εληνόφωνε! Αν έλθουν οι ξένοι στα εδάφη τα ελληνικά θα έλθουν με τα όπλα. Και θα σκουπίσουν τους Έλληνες από τις εστίες τους. Και οι Έλληνες αυτοί θα γίνουν πρόσφυγες και θα έλθουν στην Πάτρα και σε όλη την Νότια Ελλάδα. Και αυτοί θα είναι πάνω από τρία εκατομμύρια ψυχές.
Οι παλαιότεροι θυμούνται το ενάμισυ εκατομμύριο πρόσφυγες από την Μικρά Ασία. Ήταν εκεί νοικοκυραίοι με ένα βιος που θα ζήλευαν οι πλέον ευκατάστατοι του κυρίως ελληνικού κορμού. Με υπερέχουσα κουλτούρα. Ήλθαν ρακένδυτοι. Με την απόγνωση χαραγμένη σε πρόσωπα βασανισμένα. Και η Ελλάδα δεν μπορούσε να ορθοποδήσει για μισό αιώνα. Καταλαβαίνεις επιπόλαιε και άσκεπτε ελληνόφωνε το τι θα συμβεί με τα τρία εκατομμύρια πεινασμένων και καταφρονεμένων προσφύγων; Αλήθεια σκεπτόμαστε οι νότιοι τους βορείους; Μήπως αρχίσαμε να ομοιάζουμε με τους βυζαντινούς προ μιας μελλοντικής αποφράδας;
Ο μηχανισμός της οθωμανικής διοικήσεως αποδεικνύεται πολύ πιο μελε­τημένος από μηχανισμούς άλλων κατακτητών. Αυτό, που οι σημερινοί μας «επι­στήμονες» ερμηνεύουν σαν «συνετή οθωμανική διοίκηση» δεν είναι άλλο από την εκπαίδευση δούλων ως ανθρωπίνων βοηθών για να συντρέξουν στην τήρηση της τάξεως στην ανθρώπινη αγέλη εντός της επικράτειας. Δημιούργησαν στρατιώτες και διοικητικούς υπαλλήλους για να ελέγχουν τις μάζες των ομοίων.
Το οθωμανικό σύστημα εσκεμμένως ελάμβανε δούλους και τους έκαμε υπουργούς. Ελάμβανε παιδιά ποιμένων και γεωργών και τα έκαμε αυλικούς και συ­ζύγους πριγκιπισσών. Ελάμβανε νέους, των οποίων οι πρόγονοι έφερον χριστιανικά ονόματα και τους έκαμε κυβερνήτες και στρατιώτες και στρατηγούς σε στρατούς αηττήτους, των οποίων η μεγαλύτερη χαρά ήταν να κρημνίζουν τον σταυρό και να υψώνουν την ημισέληνο. Ωστόσο υπήρχε πάντοτε η επίγνωση του ξίφους το οποίον ήταν υπερυψωμένο πάνω από τα κεφάλια τους και το οποίο θα μπορούσε να θέσει τέρμα ανά πάσα στιγμή μία λαμπρά σταδιοδρομία σε μία απαράμιλλη διαδρομή ανθρωπίνης δόξης.
Μία στράτευση, μία επιλογή, μία εκπαίδευση, μία ειδίκευση. Μία αυστηρά πειθαρχία με εξοντωτικές ποινές αλλά και μία αδιάκοπος προτροπή και έκκληση προς την φιλοδοξία. Και ιδού η ενίσχυση της ασφάλειας του πατισάχ. Ιδού η ισχυρά Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Η διαφορά της θεωρήσεως των πραγμάτων στο θέμα της λειτουργίας του μηχανισμού διοικήσεως μπορεί να σημανθεί και από τον εξής συλλογισμό. Εμείς οι Δυτικοί στην περίπτωση του ανθρώπου θεωρούμε, ότι η μόρφωσή του είναι αποκλειστικά δική του υπόθεση. Μας αφήνει αδιάφορους ο άνθρωπος με εξαιρετικά χαρίσματα. Οι Δυτικοί τότε απελάμβανον με πολλή ευχαρίστηση και εξυπηρέτηση από ένα καλώς γυμνασμένο σκύλο, ένα άλογο, ένα γεράκι. Αντίθετα οι Τούρκοι απελάμβανον από έναν άνθρωπο, του οποίου ο χαρακτήρας έχει καλλιεργηθεί με την εκπαίδευση και ανταποδίδει τα μέγιστα λόγω της ανωτερότητάς του μέσα στο ζωϊκό βασίλειο.
Μπορούμε να απορρίψουμε την θεωρία, ότι καταρρεύσεις συμβαίνουν, όταν ένας πολιτισμός πλησιάζει προς το τέρμα της χρονικής του εκτάσεως, διότι πολιτι­σμοί είναι οντότητες ενός είδους, που δεν υπόκεινται στους νόμους της βιολογίας. Υπάρχει όμως και η αντίθετη θέση η οποία υποστηρίζει, ότι η βιολογική ποιότητα των ατό­μων, των οποίων οι αμοιβαίες σχέσεις αποτελούν ένα πολιτισμό, παρακμάζει μετά από ένα ακαθόριστο αριθμό γενεών. Δηλαδή, ότι η εμπειρία του πολιτισμού είναι σε τελική ανάλυση ουσιωδώς και αναποτρέπτως δυσγονική.
Στην περίπτωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν υπάρχει πολιτισμός, που συντίθεται από άτομα, που θα μπορούσαν να συναποτελέσουν πολιτισμό. Το σύστη­μα όμως της διοικήσεως, όπως αυτό ιστορικά έχει καταγραφεί ήταν επιτυχές προς όφελος του κατακτητού. Ίσως γι αυτό αποτελεί και ελκυστική σκέψη του Αχμέτ Ντα­βούτογλου περί αναβιώσεως του συστήματος αυτού και που έδωσε τον σπινθήρα των ιδεών στον πρόεδρο Ερντογαν για μία νέα ισχυρή περιφερειακή δύναμη με μία ακόμη μεγαλύτερη φιλοδοξία για κάτι πιο μεγάλο κι από αυτό. Και ένεκα τούτου ο Ερντογάν υιοθετεί και προβάλλει την ιδέα μιας κλεμένης κληρονομιάς, όταν αναφέρεται στα σύνορα της καρδιάς των Τούρκων, πράγμα που κατά μείζονα και δικαιολογημένο λόγο συντηρεί μία βαθύτατη δυσαρέσκεια των Ελλήνων κατά των Τούρκων για την απώλεια των απεράντων εδαφών τους στην Μικρά Ασία, τον Πόντο και τον εκτεταμένο Ελληνισμό στην Κύπρο και πλέον του γεγονότος, ότι υπέστησαν τα πάνδεινα από αυτούς.

Σ’ αυτή την παρακμιακή πορεία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Φανα­ριώτες πίστευαν, ότι είναι σε θέση, με κάποιους προσεκτικούς χειρισμούς, να μετα­φέρουν στην δική τους μερίδα την κλείδα της διοικήσεως και να μεταλλάξουν έτσι την υφή της αυτοκρατορίας σε ελληνική. Ο απλός ελληνικός σκλαβωμένος κόσμος δεν πίστευε σε κάποια τέτοια προοπτική. Ίσως έβλεπε πιο πολύ με το ένστικτο. Έβλεπε, ότι τόσα χρόνια συμβιώσεως του ελληνοχριστιανικού κόσμου με τους οσ­μαν­λήδες και δεν σημειώθηκε η ελαχίστη πολιτιστική επίδραση επί του κατακτητού, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε με προηγούμενους κατακτητές.
Ο ραγιάς είχε την δική του δυναμική. Έκανε εξεγέρσεις. Πολλές εξεγέρσεις. Το ανοργάνωτο, το ανεξόπλιστο και το ασυντόνιστο ήταν στοιχεία και παράγοντες αποτυχίας των εγχειρημάτων εκείνων.
Ο Άνθιμος Γαζής, ο Πλήθων Γεμιστός, ο Γεώργιος Γεννάδιος, ο Νεόφυτος Δούκας και δεκάδες αξιολόγων Δασκάλων του Γένους, με την επιμονή τους κατόρθωσαν να δώσουν μία κατεύθυνση σκέψεως στον δοκιμαζόμενο ραγιά. Και ο Ρήγας ο Βελεστινλής προτρέπει:
Έρχεται και η Φιλική Εταιρεία και δημιουργεί τα θεμέλια της προς επανά­στασιν οργανώσεως.
Και διαφωτίζεται το στοιχείο της διαφορετικότητας. Εμείς οι Έλληνες και αυτοί οι Τούρκοι.
Και ας μη με ρωτήσουν κάποιοι σύγχρονοι «ευρέων αντιλήψεων», προς τι η συντήρηση σήμερα ενός τέτοιου μίσους;
Απάντηση. Όταν η παγκόσμια κοινότητα διαρθρωθεί σε κοινωνία αγγέλων θα σταματήσει και το μίσος του σκλαβωμένου Έλληνα. Όταν αφοπλιστεί το υπό τα όπλα μισό εκατομμύριο του σημερινού τουρκικού στρατού, τότε θα τείνουμε χείρα αγάπης προς τους γείτονες.
Και ο διεθνιστής θα επιμείνει και θα πει, ότι ο σημερινός Τούρκος δεν είναι εκείνος, που η ιστορία καταγράφει με μελανά χρώματα. Ατυχής ο συλλογισμός σας κύριε αλληλέγγυε. Ο σημερινός Τούρκος είναι ολόϊδιος με εκείνον, που γνωρίζουμε από την ιστορία.
Οι παλαιοί θυμάστε, πως παρήλαυναν οι αφιονισμένοι πολίτες με τις στολές των οθωμανικών ασκεριών, τις παραμονές της εισβολής των στην Κύπρο το ’74. Θυμάστε τους «απλούς» Τούρκους να εξολοθρεύουν στην Πόλη και την Σμύρνη κάθε τι το ελληνικό το ’55, το ’57, το ’67. Δείτε πως γιορτάζουν κάθε χρόνο την άλωση.
Μπορείτε να δείτε πως εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στα σχολεία. Και τι λένε για τους Έλληνες.
Έχετε συναντήσει κανένα Τούρκο, που να μην είναι υπερήφανος που είναι Τούρκος; Που να μην είναι εθνικιστής; Έχετε συναντήσει κανένα Γερμανό, που να μην είναι εθνικιστής; Έναν Ολλανδό; Έναν Άραβα; Ο Αμερικανός μιλάει με υπερηφάνεια για το “our American nation”. Εθνικιστής, κατά το λεξικό Μπαμπινιώτη σημαίνει το πρόσωπο, που πιστεύει στα εθνικά ιδεώδη. Συχνά -λέει πιο κάτω ο Μπαμπινιώτης- όσοι τρέφουν πατριωτικά αισθήματα χαρακτηρίζονται από τους διεθνιστές ως εθνικιστές.
Και εγώ ερωτώ. Γιατί η λέξη εθνικιστής, μόνον εδώ στην Ελλάδα είναι λέξη που ερμηνεύεται σαν βλασφημία; Γιατί την αποφεύγουμε την λέξη αυτή; Γιατί λοιπόν αποπροσανατολιζόμεθα από την θολή κουλτούρα όσων απεργάζονται την εξουδε­τέ­ρωση του ελληνισμού;
Και τότε τι θα κάνουμε, όταν ανθούν οι εθνολογικοί ρατσισμοί; Όταν θα συμφωνήσουν όλες οι φυλές του πλανήτη, ότι είναι αδέλφια τότε ως φυσικόν θα παύσει το φαινόμενο.  Ως τότε ας έχουμε τον νου μας στις διαθέσεις, τις προθέσεις και τις διεκδικήσεις των γειτόνων μας. Ας έχουμε ισχυρό στρατό, που να είναι έτσι σχε­διασμένος και δομημένος, όχι μόνον για ρόλο αποτρεπτικό αλλά να έχει την ευκαμψία και την δυνατότητα αναλήψεως επιχειρήσεων απαντητικού χαρακτήρα, ώστε να προσδώσει την ευχέρεια στην πολιτική ηγεσία της χώρας να διαπραγμα­τεύεται μετά από οποιαδήποτε εξέλιξη έχει προς όφελός μας διαμορφωθεί στον εγγύς γεωστρα­τηγικό χώρο.
Σε αντίθετη περίπτωση, οι πολιτικοί προϊστάμενοι, οι διπλωμάτες και οι ει­δικοί σύμβουλοι αυτών, θα διακατέχονται από φοβικά σύνδρομα και δεν θα επιμέ­νουν να κηρύξουν ή να διεκδικήσουν ούτε και τα εκ του διεθνούς δικαίου προβλε­πόμενα δικαιώματά μας, όπως παραδείγματος χάριν η εκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδος και τα 12 μίλλια χωρικά ύδατα, όπως ισχύει διεθνώς.
Ούτε θα μας ένοιαζε το μειδίαμα ή η επίπληξη του κυρίου Σόιμπλε και του υπολοίπου φραγκικού κόσμου, στον οποίο εμείς πιστεύουμε χωρίς ανταπόκριση.
Όπως και τώρα, έτσι και τότε, οι ελπίδες μας διαψεύδονταν, ότι κάποια μεγάλη δύναμη θα βοηθήσει στην απελευθέρωση. Τα πιο δυναμικά ηγετικά πρόσωπα εκείνης της εποχής, όπως ο Κολοκοτρώνης, δεν πίστευαν στην έξωθεν υποστήριξη. Έλεγε, ο Γέρος του Μωρηά. «Ό,τι είναι να κάνουν οι Έλληνες, θα το κάνουν μοναχοί τους και δεν έχουν ελπίδα καμμιά από τους ξένους».
Τελικά, αυτός ο αγώνας που έκαναν οι χριστιανοί, αυτός ο αγώνας, που έκα­ναν οι Έλληνες στον ίδιο χώρο των ημιθέων αρχαίων Ελλήνων για την ελευθερία, με τις νίκες και τα μαρτύρια και το αίμα συνεκλόνισαν την κοινή γνώμη της Ευρώπης. Υπογραμμίζω. Την κοινή γνώμη και όχι τις κυβερνήσεις, οι οποίες κυβερνήσεις, σε κάθε περίπτωση και διαχρονικά εκτιμούν καταστάσεις χωρίς συναίσθημα αλλά με την συμφεροντολογική σπέκουλα του εθνικού των θησαυρισμού.
Το φιλελληνικό κίνημα είναι απλά πρωτοβουλία ρωμαντικής αντιλήψεως ατόμων και φυσικά ενίων πιστών του διδύμου δράσις - μισθοφορισμός.
Οι Έλληνες κατά την ψυχή και όχι κατά το όνομα γνωρίζουν, ότι καμμία δύναμη λογικής δεν είναι δυνατόν να τους επαναφέρει στην πραγματικότητα των αναγκών και των απαιτήσεων της ζωής, όπως έχει σήμερα διαμορφωθεί. Ζουν, αναπολούν και ασμένως θα εθυσιάζοντο κάτω από ένα υπερκόσμιο φως που θα έριχνε επάνω τους το όνειρο του ελληνισμού στην παγκόσμια εξελικτική πορεία και όχι στην μεμψιμοιρία του επαίτου, του ταπεινωμένου στα αλαζονευόμενα μάτια του φραγκικού κόσμου. Του κατ’ επίφασιν πολιτισμένου. Του ουσιαστικού εκμεταλλευτή τοκο­γλύφου, που όμως γνωρίζει, ότι και από την εδώ πλευρά δεν έχει να κάνει με αγγε­λούδια την στιγμή που γνωρίζει πολύ καλά το ποιόν των ομολόγων του.

Και τι μέλλοι γενέσθαι; Υπάρχουν θετικές προοπτικές; Υπάρχουν Έλληνες;
Κι όμως, υπάρχουν ακόμη Έλληνες. Κλαίνε σιωπηλά. Περιμένουν αυτό το υπερκόσμιο φως, που θα έλθει σαν μια αποστολική επιφοίτηση πνεύματος εθνικού. Ίσως παρακινηθούν από έναν άλλο Ρήγα.
Μα τί θέλει η πατρίδα από τον καθένα από μας;
Να ερμηνεύουμε τη λέξη «καθήκον» σαν μία δική μας - καταδική μας υποχρέωση προς την πατρίδα και όχι να απαιτούμε την υποχρέωση αυτή από τους άλλους.
Θέλει τον καθένα μας να αισθάνεται, ότι είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την ύπαρξή της. Για την συνέχιση της ελληνικής της πνοής.
Θέλει να μην ανεχόμαστε την διαφθορά. Να μην είμαστε συνεργοί στην διαφθορά. Να στηλιτεύουμε το κάθε τι, που είναι εθνικά επιζήμιον. Να γίνουμε ανεμοστρόβιλοι και να αποξηλώσουμε κάθε στέγη, που στεγάζει την ανομία. Να γίνουμε πελέκεις επάνω από κάθε κοιμισμένη συνείδηση των βολεμένων Ελλήνων. Οι φωνές μας να διαχυθούν στην παγκόσμια ατμόσφαιρα και να ταρακουνήσουν τις ακουστικές χορδές της οικουμένης, δίνοντας το μήνυμα, ότι η φωνή των Ελλήνων είναι ουράνια μουσική, που ανυψώνει την παγκόσμια ψυχή.
Και πραγματιστικά σκεπτόμενοι, ουδέποτε ξεχνούμε, ότι πειστικός είναι ο διαπραγματευτής εκείνος, που στο ένα χέρι κρατά κλάδον ελαίας και στο άλλο το όπλο.
Ευλαβείς προσκυνητές σήμερα, κλίνουμε το γόνυ εμπρός στους τάφους των αθανάτων ηρώων του Έθνους μας.
Εκείνοι μας παρακολουθούν και μας παρακαλούν να υποσχεθούμε, ότι είμαστε έτοιμοι να υποστούμε κάθε θυσία για να υπερασπισθούμε την κάθε σπιθαμή του ελληνικού χώρου και την κάθε πάλλουσα ελληνική ψυχή.
Υποσχόμεθα στον εαυτό μας και την πατρίδα μας….  
εκτός εάν και τούτο είναι σχήμα ενός από τους πολλούς μοντέρνα εκφραζόμενους λόγους;