Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Με τέτοια άμυνα και Μήτρογλου, πάμε Ρωσία! (Ανάλυση!)

Το τεράστιο αποτέλεσμα στις Βρυξέλλες που θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο.. εκκωφαντικό, ο τιτάνας Μήτρογλου, ο κέρβερος Καπίνο, το κορυφαίο δίδυμο στόπερ στην Ευρώπη, ο μοιραίος Ταχτσίδης και ο ορθολογιστής Σκίμπε. Η Εθνική ομάδα είναι εδώ.

Αποσπάσαμε Χ από το Βέλγιο μέσα στις Βρυξέλλες, και όμως άπαντες στο στόμα μας έχουμε μία πικρή γεύση. Αυτό προφανώς τα λέει όλα για τον τρόπο με τον οποίο αγωνίστηκε η Εθνική στο Βέλγιο στο πιο δύσκολο παιχνίδι της σ' αυτόν τον όμιλο.
Χωρίς αμφιβολία δεν θέλξαμε με το ποδόσφαιρο που παίξαμε αλλά σίγουρα δεν θέλαμε κάτι τέτοιο. Το πρακτικό του πράγματος επιζητούσαμε (και δικαίως, για προκριματικά μιλάμε) και παρά το γεγονός ότι συγκεκριμένοι παίκτες δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, αυτό που θέλαμε το πήραμε και με το παραπάνω.
Μην σας ξεγελούν τα νούμερα και η σαρωτική κατοχή της μπάλας που είχε το Βέλγιο. Με τα στατιστικά στο ποδόσφαιρο δεν νίκησε ποτέ, κανείς, σε κανένα γήπεδο. Οι κίνδυνοι, οι πραγματικά κίνδυνοι, μπροστά στην εστία του Καπίνο ήταν λίγοι και με κάποιο τρόπο διαχείρισιμοι παρά την ποιότητα του αντιπάλου. Είχαμε πάει το παιχνίδι εκεί που θέλαμε και αμυνόμασταν αποτελεσματικά.
Η αποβολή του Ταχτσίδη, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν δικαίωσε τον Σκίμπε στην επιλογή του να τον ξεκινήσει το ματς (και ας έκανε την ασίστ στο γκολ του Μήτρογλου), έδωσε στους Βέλγους υπεραριθμίες μέσα στο γήπεδο που μέχρι τότε τις έψαχναν ματαίως. Μπορούμε κάλλιστα να πιστεύουμε ότι αν ο άσος της Κάλιαρι είχε κρατήσει την ψυχραιμία του και δεν πατούσε αντίπαλο (έχοντας ήδη κίτρινη κάρτα), το διπλό δεν θα ξέφευγε με τίποτα από τα ελληνικά χέρια.
Ακόμα και έτσι πάντως, δεν λυγίσαμε μπροστά στη συνολική ποιότητα του αντιπάλου αλλά κόντρα στην...προσωπική του Λουκάκου. Μην έχετε καμία αμφιβολία ότι γκολ σαν και αυτό που πέτυχε ο φορ της Εβερτον, εντελώς προσωπικό και σε θέση...πίβοτ, ελάχιστοι επιθετικοί μπορούν να πετύχουν στην Ευρώπη. Ο Παπασταθόπουλος σχεδόν κρεμάστηκε πάνω του αλλά το παλικάρι δεν κατάλαβε τίποτα, ούτε που τον ένιωσε τον Μεσσήνιο στόπερ.

ΝΑΙ, ΕΤΣΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ

Ας είναι. Οπως και να έχει η Εθνική είχε την παλιά καλή αύρα. Το νεύρο, την αίσθηση ότι μπορεί να κοιτάξει τον αντίπαλο στα μάτια αλλά και την καθοδήγηση από τον πάγκο. Ο Σκίμπε, αν εξαιρέσει κανείς την επιλογή Ταχτσίδη, αντιμετώπισε το παιχνίδι ορθολογικά και δικαιώθηκε. Και αν οι Φορτούνης-Μάνταλος μπορούσαν να κρατήσουν λίγο περισσότερο την μπάλα και να αποφύγουν τα εύκολα λάθη, η Εθνική ίσως να ήταν σε θέση να κάνει γκολ και πιο νωρίς.
Δυστυχώς, ως προς αυτό το κομμάτι, δεν...ευτυχήσαμε. Οι δύο καλύτεροι,στη θεωρία τουλάχιστον, δημιουργοί της Εθνικής ομάδας, διάγουν κάκιστο αγωνιστικό φεγγάρι και αυτό... βγαίνει προς τα έξω. Ο Φορτούνης μοιάζει εντελώς άνευρος, χωρίς εμπνεύσεις και ξεζουμισμένος. Ο Μάνταλος, χαμένος στα πλάγια, όσες μπάλες πήρε, τις αχρήστευσε.
Τη διαφορά όμως την έκανε η έξοχη ανασταλτική λειτουργία. Ενα από τα κορυφαία δίδυμα στόπερ στην Ευρώπη, αυτό του Παπασταθόπουλου με τον Μανωλά, που απαγόρευσε το κάθετο παιχνίδι των Βέλγων. Ο Τζαβέλλας που από την πλευρά του περιόρισε τις... απώλειες όσο περνούσε η ώρα. Και ο Τοροσίδης που έπαιξε ως πραγματικός αρχηγός, με την πείρα και την ποδοσφαιρική σοφία που τον διακρίνει.
Γράψαμε πιο πριν και για τον Λουκάκου, να μην αδικήσουμε όμως και το δικό μας άνθρωπο. Μία ευκαιρία σε όλο το ματς βρήκε ο μπαγάσας ο Μήτρογλου και το...παστέλωσε με χαρακτηριστική άνεση. Τι μεγάλη πολυτέλεια για την Εθνική ομάδα...Πως λύνει τα χέρια του εκάστοτε προπονητή του. Και ο Καπίνο όμως... Κέρβερος. Ας μην το ξεχνάμε και αυτό. Με την έξοχη απόκρουσή του στις καθυστερήσεις, που ήρθε με τη βοήθεια του δοκαριού, απέτρεψε το να δούμε τα ραδίκια ανάποδα ενώ δεν το αξίζαμε.
Ο,τι μπορούμε να περάσουμε, μπορούμε. Ακόμα και ως πρώτοι στον όμιλο, αν συνεχίσουμε τις αγωνιστικές υπερβάσεις. Η δεύτερη θέση θα παιχθεί εν πολλοίς στη Βοσνία στις 9 του μήνα. Αν δεν χάσουμε, θα έχουμε τον πρώτο λόγο. Η ομάδα, μετά τη λαίλαπα της εποχής Ρανιέρι, αρχίζει και πάλι να χαρίζει χαμόγελα. Οχι με το ποδόσφαιρο που παίζει, αυτό έτσι και αλλιώς δεν το έκανε σχεδόν ποτέ, αλλά με το αγωνιστικό της σφρίγος, την προσήλωση στο πλάνο, την αίσθηση refuse to lose που δίνει.
Για το τέλος αυτό: Το αποτέλεσμα έδωσε τεράστια ικανοποίηση στους σχεδόν 2500 ξενιτεμένους συμπατριώτες μας που βρέθηκαν στις Βρυξέλλες. Οκ, δεν θα τους βοηθήσει να βελτιώσουν τη ζωή τους ούτε θα τους χαρίσει την ευτυχία. Για μερικά λεπτά όμως, έστω για μερικά λεπτά, τους απάλυνε τον πόνο της ξενιτιάς. Ανήμερα της Εθνικής επετείου. Αυτό δεν είναι λίγο γι' αυτούς τους ανθρώπους. Και αν δεν το πιστεύετε, διαβάστε έστω ένα post ξενιτεμένου Ελληνα στο facebook μετά το ματς.
contra.gr