Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Δικό μου είναι το μαγαζί, του βάζω φωτιά και το καίω!!

Όταν είχε ξεκινήσει ο Ξέρξης, να επιτεθεί στην Ελλάδα,ο στρατός πέρασε από τον Ελλήσποντο.Τη πρώτη φορά ωστόσο, οι γέφυρες που είχαν κατασκεύασει οι μηχανικοί κατέρρευσαν,λόγω της τρυκιμίας.
Η αντίδραση του Πέρση βασιλέα ήταν άμεση: Οι μηχανικοί αποκεφαλίστηκαν πάραυτα, ενώ δόθηκε διαταγή να μαστιγωθεί η θάλασσα, γιατί δεν υπάκουσε στις διαταγές του. Αυτά γύρω στα 478 προ Χριστού.

Σήμερα ότι και να κάνει η θάλασσα, όσο κύμα κι αν σηκώσει, δεν κινδυνεύει να μαστιγωθεί. Νεύρα ωστόσο θα υπάρχουν πάντα:
-Άλλος  χτυπάει το χέρι στο τραπέζι.
-Άλλος βάζει τις φωνές.
-Άλλος ρίχνει κανένα χαστούκι.
Όταν  πρόκειται για παράγοντες άλλος ρίχνει πρόστιμο. Άλλος βάζει το παλιόπαιδο στο ψυγείο. Παλιά κάρφωναν τα δελτία στο τοίχο. Σήμερα εν έτη 2017 κι όχι το 478 προ Χριστού, που ο Ξέρξης μαστίγωνε τη θάλασσα, υπάρχει επαγγελματισμός.
Υπάρχουν συμβόλαια. Υπάρχουν εκατέρωθεν υποχρεώσεις και δικαιώματα. Κι εκατό-μηδέν, να χάσει η ομάδα, δεν μπορείς να τους κάνεις τίποτα. Πολύ περισσότερο να εξευτελίσεις προπονητή και παίκτες, υποχρεώνοντάς τους σ' ένα σχεδόν δεκαπεντάωρο ταξίδι με πούλμαν.
Αν οι Αμερικάνοι  που έχεις στην ομάδα σου είναι χαβαλέδες και δεν τα δίνουν όλα, εσύ τους επέλεξες. Ας πρόσεχες. Οι αθλητές είναι επαγγελματίες. Ούτε φαντάροι είναι για να υποβάλλονται σε καψόνια ,ούτε μαθητές του δημοτικού για να γράφουν στον πίνακα "δεν θα το ξανακάνω".
Ο Ξέρξης που το 478 προ Χριστού μαστίγωσε τη θάλασσα, το καψώνι του Δημήτρη Γιαννακόπουλου με την επιστροφή από την Κωνσταντινούπολη με πούλμαν και το ερώτημα του Κώστα Καίσαρη: Αν αντί για τον Παναθηναϊκό ήταν Αίολος Ταύρου, θα ήταν όλα εντάξει;
Το χαρακίρι, η διάλυση της ομάδας είναι αυτονόητα. Αν διατάξεις να μαστιγώσουν τη θάλασσα, όπως ο Ξέρξης, δεν έχεις να χάσεις τίποτα. Ούτε η θάλασσα θα πονέσει. Όταν στέλνεις την ομάδα σου να κάνει τη διαδρομή Κωνσταντινούπολη-Αθήνα με το πούλμαν δεν την εξευτελίζεις μόνο. Την διαλύεις.
Άπαξ δια παντός. Ομάδα δεν πρόκειται να ξαναγίνει. Σαν το γυαλί που ραγίζει. Καμιά σημασία δεν έχει ότι ο Φώτσης και οι τρεις Αμερικάνοι δεν ακολούθησαν στο πούλμαν. Ακόμα κι αν όλοι δεχόντουσαν αδιαμαρτύρητα το καψόνι η έννοια ομάδα θα είχε γίνει σμπαράλια. Θα είχε καταρρακωθεί. Ο προπονητής είτε για τον Τσάβι Πασκουάλ πρόκειται, είτε για το Νίκο Αλέφαντο έχει ταπεινωθεί.
Κοινή είναι η δημοσιογραφική διαπίστωση ότι δεν άξιζε σ αυτή την ομάδα, αυτή η συμπεριφορά. Ότι μικραίνει τον Παναθηναϊκό,των έξι ευρωπαϊκών τίτλων. Αν δηλαδή επρόκειτο για το Ρέθυμνο Οκ; Τι σχέση έχει το μέγεθος της ομάδας, με τον εξευτελισμό;Η ταπείνωση , είναι ταπείνωση,είτε αφορά τη Μπαρτσελόνα, είτε αφορά τον Αίολο Ταύρου.
Αν δηλαδή δεν επρόκειτο για τον Παναθηναϊκό, αλλά, για τον ΑΟ Τραχανοπλαγιάς ο πρόεδρος κάποιος κ. Κλαπανάρας θα είχε το δικαίωμα να κάνει αυτό το καψόνι; Η απρέπεια είναι απρέπεια, ανεξάρτητα από το ποιός είναι αυτός, που την εισπράτει. Όποιος και να γύριζε με το πούλμαν την ίδια ταλαοπωρία και την ίδια ταπείνωση θα υφίστατο.
Το ρεζουμέ  στη προκειμένη περίπτωση είναι η (απόλυτη) αίσθηση ιδιοκτησίας:
- Δικό μου είναι το μαγαζί, του βάζω φωτιά και το καίω.
- Εγώ πληρώνω, εγώ κάνω ότι γουστάρω.
- Δικιά μου είναι η ομάδα, δεν έχω να δώσω λογαριασμό σε κανέναν.
- Εγώ πληρώνω για να συντηρείται αυτή η ομάδα, εγώ έχω το δικαίωμα να τη διαλύσω.
contra.gr