Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Γκρίζες ζώνες αντί φαιάς ουσίας!!

Γκρίζες ζώνες αντί φαιάς ουσίας  Γράφει ο Γιώργος Κακλίκης Πρέσβης επί τιμή 

Εύπεπτα, για το δικό του κοινό, φαίνεται να θεωρεί ο Τούρκος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων όσα περί μη κυριαρχίας της Ελλάδας στο κατοικημένο Αγαθονήσι αναφέρει σε πρόσφατη ανακοίνωσή του. Και, όπως συμβαίνει με σειρά Τούρκων συναδέλφων του, περισπούδαστα αναφέρεται σε θέσεις της Ελλάδας που, δήθεν, δεν συμβαδίζουν με τις διεθνείς συνθήκες.

Η Τουρκία δυσκολεύεται να απομακρυνθεί από τις εμμονές της και έχει την ψευδαίσθηση ότι στη διεθνή σκηνή κατισχύει πάντοτε το υιοθετημένο από τον Γκαίμπελς τσεχικό απόφθεγμα πως «ένα ψέμα που επαναλαμβάνεται πολλές φορές, γίνεται τελικά πιστευτό». Ξεχνούν, βέβαια, οι ιθύνοντες της Αγκυρας ότι η χώρα τους ρητά παραιτήθηκε από οποιοδήποτε δικαίωμα κυριαρχίας στα εδάφη που βρίσκονται πέρα από τρία ναυτικά μίλια από τις τουρκικές ακτές, εκτός από εκείνα που ονομαστικά αναφέρονται στη Συνθήκη της Λωζάνης. Και για να προκαλέσουν σύγχυση στους μη ειδικούς, επαναλαμβάνουν αδιάλειπτα, από το 1996, το ψεύδος ότι όποιο νησί ή όποια νησίδα δεν αναφέρεται ρητά στη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) και τη Συνθήκη των Παρισίων (1947) πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης για τον προσδιορισμό του νομικού του καθεστώτος. Με άλλα λόγια, η Αγκυρα επιδιώκει να αναγκάσει την Αθήνα να μοιραστεί τα δικά της δικαιώματα, μαζί της. Ας θυμηθούμε την πρωθυπουργό Τανσού Τσιλέρ που διακήρυσσε πως «μέχρι το 1996, η Τουρκία υποσυνείδητα αποδεχόταν ότι τα νησιά αυτά έμπρακτα ανήκουν στην Ελλάδα. Εμείς θα το αλλάξουμε αυτό». Και η Αγκυρα κορύφωσε τότε τον παραλογισμό της αμφισβητώντας ακόμα και την ελληνικότητα της κατοικημένης Γαύδου που βρίσκεται νότια της Κρήτης. Τέτοιες μεθοδεύσεις καταδεικνύουν την αφερεγγυότητα της Τουρκίας ως παράγοντα σταθερότητας, συμμάχου και εταίρου.
Η μέθη της ισχύος και της γεωπολιτικής σημασίας την οδηγούν μακριά από κάθε προοπτική να πραγματοποιήσει το πάλαι ποτέ ευρωπαϊκό όραμά της και τις φιλοδοξίες να παγιώσει την εικόνα ενός σοβαρού και έντιμου παράγοντα της διεθνούς σκηνής.
Ο σημερινός πρόεδρός της, στα πρώτα χρόνια της πολιτικής παρουσίας του, είχε δώσει κάποιες ελπίδες για μια ισορροπημένη συμμετοχή της χώρας του στη διεθνή σκηνή. Ομως, οι εξελίξεις τις διαψεύδουν και αναγκάζουν, ακόμα και τους παραδοσιακούς συμπαραστάτες της Αγκυρας, σε αναζήτηση άλλων ερεισμάτων. Η Τουρκία δυσκολεύεται να απομακρυνθεί από τις εμμονές της και προσπαθεί να εφαρμόσει το «επαναλαμβανόμενο ψέμα γίνεται τελικά πιστευτό».
ethnos.gr