Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο και στην Τεχεράνη: Επισημάνσεις στις διαφορετικές επιχειρησιακές επιλογές

Τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο και στην Τεχεράνη: Επισημάνσεις στις διαφορετικές επιχειρησιακές επιλογές
Της Δρ. Μαρίας Χρ. Αλβανού*
Το Daesh λίγες ημέρες μετά την επίθεση στο Λονδίνο επέλεξε να χτυπήσει στην Τεχεράνη. Στην πρώτη περίπτωση το τρομοκρατικό χτύπημα έγινε με χρήση οχήματος κατά πεζών (“vehicle ramming”) και στη συνέχεια το δολοφονικό σχέδιο ολοκληρώθηκε με τη χρήση μαχαιριών. Αντίθετα στην Τεχεράνη είχαμε την επιλογή της χρήσης επιθέσεων αυτοκτονίας. Με βάση τα ανωτέρω και τις πληροφορίες που έχουμε ήδη στη διάθεση μας υπάρχουν ήδη κάποιες επισημάνσεις που μπορούν να γίνουν σχετικά με τις επιχειρησιακές αυτές επιλογές και τη διαφορά τους:

Ι. Η επίθεση που έλαβε χώρα στο Λονδίνο είναι ιδιαίτερη, με την έννοια ότι είναι ένας συνδυασμός τρομοκρατικής ενέργειας που στοχεύει να επιφέρει θάνατο αδιάκριτα (“indiscriminate attack”) με τρόπο όμως πραγμάτωσης της επιθετικότητας του δράστη  προς καθένα θύμα χωριστά. Δεν είναι μόνο η ευελιξία και η δυνατότητα να μην εντοπίζεται εύκολα από τις αρχές ως όπλο τα βασικά χαρακτηριστικά που κάνουν το μαχαίρι επικίνδυνο και ιδανικό για απλής οργάνωσης επιθέσεις. Φυσικά τα ανωτέρω παίζουν σημαντικό ρόλο για την τακτική επιλογή τους από το ισλαμιστικό τρομοκρατικό δίκτυο. Επιπλέον όμως το μαχαίρι δίδει τη δυνατότητα στον δράστη να εκφράσει όλη την επιθετική συμπεριφορά του και το μίσος του προς το θύμα.

Και ναι μεν στις επιθέσεις αυτές έχουμε ως θύματα πρόσωπα άγνωστα στον δράστη, πλην όμως αυτός έχει ήδη μειώσει την ανθρώπινη αξία τους μέσω της “απανθρωποποίησης” (“dehumanization”) και βλέπει στο πρόσωπο του καθένα τον “μισητό εχθρό”. Στη συνέχεια δημιουργείται μια “προσωπική διάσταση” της εγκληματικής ενέργειας. Ο δράστης βλέπει το θύμα στα μάτια,  μπήγει τη λεπίδα στη σάρκα του, κόβει το λαρύγγι του, το ξεκοιλιάζει, καταφέρει εναντίον του πολλαπλά χτυπήματα, ακούει τις κραυγές φόβου και εκκλήσεων του για έλεος, βλέπει το αίμα του ενόσω σφάζει. Ο τρομοκράτης που μαχαιρώνει ζει τον τρόμο που σπέρνει λεπτό με λεπτό και τον απολαμβάνει. Δεδομένης της ισλαμιστικής ρητορικής που σπέρνει μίσος ή δίδει τον δίαυλο έκφρασης ήδη συσσωρευμένου μίσους (εδώ οι απόψεις όσων ασχολούνται με το φαινόμενο διίστανται σχετικά με τη λειτουργία της ισλαμιστικής εργαλειοθήκης), καθίσταται σαφές ότι το μαχαίρι και η τακτική της σφαγής ταιριάζουν απόλυτα στο επιχειρησιακό και ιδεολογικό προφίλ του Daesh.
ΙΙ. Οι επιθέσεις αυτοκτονίας, που χρησιμοποιήθηκαν όπως είδαμε στην Τεχεράνη, θεωρούνται από πολλούς το χτύπημα “σφραγίδα” των ισλαμιστικών οργανώσεων (μολονότι γα την ακρίβεια και οργανώσεις που καμία σχέση δεν έχουν με την ισλαμιστική ιδεολογία και στόχο, όπως οι Tamil Tigers, το PKK, το SSNP- μεταξύ άλλων- τις έχουν χρησιμοποιήσει με επιτυχία). Πρόκειται για μια διττή πράξη, κυρίως δολοφονική, όπου η αυτοκτονία του αυτουργού είναι το αναγκαίο μέσο για την επίτευξη του τρομοκρατικού αποτελέσματος. Χωρίς αμφιβολία χρειάζεται ο δράστης να είναι αφοσιωμένος στον σκοπό της οργάνωσης, αποφασισμένος και αποφασιστικός. Και η αλήθεια είναι βέβαια ότι η ισλαμιστική ρητορική με τις διαστρεβλωμένες υποσχέσεις για το επέκεινα φανατίζει και παρέχει “μεταφυσικό άλλοθι” που είναι ιδανικό για τη στρατολόγηση του βομβιστή αυτοκτονίας.

Όμως η πραγματικότητα είναι ότι το καταστροφικό αποτέλεσμα είναι και μένει μέχρι και τη στιγμή που πυροδοτεί ο τρομοκράτης τον εκρηκτικό μηχανισμό μια ιδέα και εικόνα στο μυαλό του. Το λεγόμενο “χαμόγελο του μάρτυρα” (“ibtisamat al-shahid”), μια ψυχολογική-συναισθηματική κατάσταση που έχει παρατηρηθεί πριν ο δράστης γίνει αυτόχειρας, υποδηλώνει την “πρόγευση παραδείσου” από τούτον ακόμη τον κόσμο. Φυσικά γνωρίζει ο τρομοκράτης ότι θα σκορπίσει τον θάνατο, αλλά λίγο-πολύ απρόσωπα, με το πάτημα ενός κουμπιού. Δεν θα ζήσει λεπτό προς λεπτό  τον θάνατο και το αίμα που θα προκληθεί στη συνέχεια. Ο τρομοκράτης δεν θα είναι ζωντανός για να δει την εξέλιξη των πράξεων του, μολονότι συχνά σχεδιάζει τρόπους, ώστε το δολοφονικό χτύπημα να προκαλέσει έξτρα πόνο (για παράδειγμα με καρφιά ή γυαλιά στον εκρηκτικό μηχανισμό).
Και οι δύο επιχειρησιακές τακτικές αποτελούν έκφραση αποκρουστικής δολοφονικής βίας. Η αλήθεια είναι ότι οι επιθέσεις αυτοκτονίας, ειδικά αυτές με τη χρήση εκρηκτικού μηχανισμού (γιατί στην κατηγορία τέτοιων επιθέσεων εντάσσονται και οι τύπου 11ης Σεπτεμβρίου) μπορούν να συνδυάζουν και απλότητα (υπάρχει δυνατότητα κατασκευής εκρηκτικού γιλέκου με απλά υλικά και σχετικά ανέξοδα) και αποτελεσματικότητα. Κάποιος που επιλέγει να ανατιναχτεί ακόμη και αν δεν  μπορέσει να προσεγγίσει τον στόχο του, μπορεί πάντα να προκαλέσει ζημία με έκρηξη κάπου αλλού.

Θέλει ιδιαίτερη εκπαίδευση, προετοιμασία, πληροφορίες, επιχειρησιακή ετοιμότητα σε συγκεκριμένο χώρο, ακόμη και τον παράγοντα “τύχη” για να μπορέσει ένοπλος των αρχών ασφαλείας να μπορέσει να πυροβολήσει τον τρομοκράτη-αυτόχειρα προτού ανατιναχτεί. Στις επιθέσεις με μαχαίρι πάλι είναι δεδομένα στοιχεία η απλότητα και ο παράγοντας έκπληξης, παρόλα αυτά οι αρχές έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα να εξουδετερώσουν τον δράστη πριν αρχίσει τη δολοφονική δράση, ή πάντως προτού την επεκτείνει. Το ουσιώδες είναι ότι το Daesh θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί όποια από τις δύο (και πιθανόν και καινούργια) συμφέρει επιχειρησιακά κάθε φορά και εξυπηρετεί τους λειτουργικούς και συμβολικούς σκοπούς του.
* Η Δρ. Μαρία Χρ. Αλβανού είναι Εγκληματολόγος-Ειδική σε θέματα τρομοκρατίας.

liberal.gr
Ο τζόγος της Τουρκίας στο Κατάρ: Γιατί ο Ερντογάν προτίμησε τα λεφτά των Εμίρηδων; TOPICS:ΑίγυπτοςβασιλιάδεςΕμίρηδεςΕρντογάνΚατάρΜέση ΑνατολήΣαουδική ΑραβίαΤουρκία A handout photo made available by Turkish President Press office shows Iranian Foreign Minister Mohammad Javad Zarif (L), meeting with Turkish President Recep Tayyip Erdogan (R) in Ankara, Turkey, 07 June 2017. EPA, TURKISH PRESIDENT PRESS OFFICE HANDOUT, EDITORIAL USE ONLYA handout photo made available by Turkish President Press office shows Iranian Foreign Minister Mohammad Javad Zarif (L), meeting with Turkish President Recep Tayyip Erdogan (R) in Ankara, Turkey, 07 June 2017. EPA, TURKISH PRESIDENT PRESS OFFICE HANDOUT, EDITORIAL USE ONLY June 8, 2017 85 SHARES Share to Facebook FacebookShare to Twitter TwitterShare to Google+ Google+Share to LinkedIn LinkedIn Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ Που το πάει ο Ταγίτ Ερντογάν; Και γιατί στρέφεται εναντίον των πατρώνων του στο Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας; Μα είναι εύκολη η απάντηση: Τα λεφτά των Εμίρηδων είναι πολλά… Αμέσως μετά την απόφαση της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου και άλλων αραβικών χωρών να διακόψουν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Εμιράτο του Κατάρ, με τη δικαιολογία ότι υποθάλπτει τους διεθνείς τρομοκράτες και ειδικά τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, ο Πρόεδρος της Τουρκίας προσφέρθηκε να μεσολαβήσει. Λόγω της συμμετοχής της Αιγύπτου στην ομάδα των αντιπάλων του Κατάρ, η προσπάθεια του έπεσε στο κενό. Ποια ήταν η αντίδραση του Ερντογάν. Ξεκίνησε ένα μπαράζ αρνητικών δηλώσεων και έσπευσε να υποστηρίξει τους Εμίρηδες του Κατάρ προχωρώντας χθες ένα βήμα παραπάνω. Ανακοίνωσε ότι θα ενισχύσει τις στρατιωτικές δυνάμεις της Τουρκίας στο Εμιράτο -ως γνωστόν η Άγκυρα διαθέτει στρατιωτική βάση εκεί. Ας παραδεχθούμε ένα πράγμα: ότι ο Ταγίπ Ερντογάν, όσο και αν άρεται και φέρεται από το ταραγμένο του μυαλό, είναι ταυτόχρονα και ένας τολμηρός ηγέτης. Διότι χρειάζεται θάρρος για να τα βάλεις με τους βασιλιάδες και τους υπόλοιπους Εμίρηδες του Κόλπου, απαιτείται τόλμη να βρεθείς -ξανά και ξανά -απέναντι από την υπερδύναμη Αμερική. Ως γνωστόν, -καθ’ ομολογία των αξιωματούχων του Λευκού Οίκου- ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ απαίτησε από τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας και από τους ηγέτες των αραβικών χωρών που είχαν συναντηθεί μαζί του, κατά την περιοδεία του στη Μέση Ανατολή, να τελειώνουν τα παιγνίδια με τους διεθνείς τρομοκράτες. Η απάντηση τους ήρθε στις αρχές της εβδομάδας. Όλοι στράφηκαν εναντίον του Κατάρ για να διασώσουν τους εαυτούς του. Ο Ερντογάν υποστήριξε το Εμιράτο, που βρέθηκε να βάλλεται από παντού… Την ίδια στιγμή, δεν μπορούμε παρά να σκεφθούμε ότι οι δικοί μας ηγέτες έχουν συνηθίσει στο μόνιμο «ναι». Ότι απαιτούν οι δανειστές γίνεται. Ότι ζητήσει η Αμερική, η Αθήνα ανταποκρίνεται. Τα κέρδη, από την άλλη πλευρά, της Ελλάδας, είναι περισσότερα δανεικά και μεγαλύτερη εξάρτηση, στρατιωτική και διπλωματική. Η αλήθεια είναι ότι το Εμιράτο δεν υποστήριζε μόνο του και με αποκλειστικά δική του απόφαση, τους τζιχαντιστές. Συμμετείχε στη συμμαχία μαζί με τη Σαουδική Αραβία στη χρηματοδότηση, και τα υπόλοιπα, ανέλαβε η Τουρκία. Η τελευταία, λάμβανε πολλά δισεκατομμύρια ετησίως για την προσφορά των υπηρεσιών της στη Συρία και το Ιράκ. Τον Ταγίπ Ερντογάν δεν πρέπει να τον υποτιμούμε. Διότι, μέχρι τώρα, έχει συγκρουστεί με τους πάντες, έχει απέναντί του όλους, αλλά γίνεται κάθε μέρα και πιο ισχυρός. Και στο τέλος επιβάλλεται. Δύο τινά θα συμβούν: Ή θα επιβληθεί η συμμαχία των αντιπάλων του Κατάρ και θα αναβαθμιστεί η Αίγυπτος, που αποτελεί τον θανάσιμο εχθρό για την Άγκυρα -για την ώρα είναι το πιο εύκολο στοίχημα Ή στο τέλος θα τα βρουν και η Τουρκία θα αποτελέσει τον κρίκο μεταξύ του Εμιράτου και των όψιμων εχθρών του. Στην περίπτωση αυτή ο Ταγίπ Ερντογάν θα είναι ο κερδισμένος, αν και αποτελεί προϋπόθεση ο τερματισμός της πολεμικής εναντίον της Αιγύπτου. Ο Ερντογάν που γνωρίζουμε δεν θα το πράξει. Δεν πρέπει να έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας «θρέφει» τον εγωϊσμό του με κόντρες, συγκρούσεις, αλλά και πολέμους. Αυτή τη φορά θεωρείται υπερβολική η αντίδρασή του και η επιλογή του Κατάρ έναντι των ισχυρών της Μέσης Ανατολής. Στην Ουάσιγκτον λένε πως «παίζει με τη φωτιά». Την ίδια στιγμή, οι αντίπαλοί του δεν κάνουν το ίδιο; Και χειρότερα κάνουν, είναι η απάντηση. Τις τελευταίες 48 ώρες άρχισαν να κυκλοφορούν πάλι οι φήμες για επερχόμενο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν, αλλά και του Εμίρη του Κατάρ. Ο δεύτερος βρίσκεται ενώπιον πραγματικού κινδύνου, ενώ ο πρώτος θα μπορούσε να ξεφύγει από τη δύσκολη θέση στην οποία έχει βρεθεί, εάν κατάφερνε -όπως συνέβη και στις 15 Ιουλίου 2016- να ελέγξει ένα πραξικόπημα. Η τύχη αυτή καθ’ αυτή δεν είναι ένα καθημερινό φαινόμενο, που πάει, χάνεται, αλλά επιστρέφει ανάλογα από τα κύματα. Ο Ταγίπ Ερντογάν συνήθως έχει την τύχη με το μέρους του. Όμως, αυτή τη φορά γιατί νοιώθουμε ότι τον εγκαταλείπει; Η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τα γεγονότα στον Περσικό και γύρω, και αναφορικά, με το Κατάρ. Το δικό μας ενδιαφέρον έγκειται στις απειλές εναντίον της Κύπρου και του Αιγαίου από την Τουρκία. Η εκβιαζόμενη Αθήνα υποκύπτει μονίμως ενώπιον του Ερντογαν και η Κύπρος, αν και αντιστέκεται, υποχωρεί στο τέλος στις διαπραγματεύσεις. Με τέτοια νοοτροπία πως θα μπορέσει η χώρα μας να εκμεταλλευθεί το πιθανό στραβοπάτημα της Τουρκίας…

Πηγή: Ο τζόγος της Τουρκίας στο Κατάρ: Γιατί ο Ερντογάν προτίμησε τα λεφτά των Εμίρηδων; http://mignatiou.com/2017/06/o-tzogos-tis-tourkias-sto-katar-giati-o-erntogan-protimise-ta-lefta-ton-emiridon/