Μπορεί το κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής στην Ουάσιγκτον να συμπεριφέρεται «μη φιλικά» απέναντι στο Κρεμλίνο και η ρωσική ηγεσία να αντέδρασε με πρωτοφανή νευρικότητα ακόμα και πριν ο Ντόναλντ Τραμπ βάλει την υπογραφή στον νόμο που τον δεσμεύει να συναποφασίσει με το Κογκρέσο οποιαδήποτε σκέψη για άρση των κυρώσεων στη Ρωσία, όμως τα πράγματα εξακολουθούν να δείχνουν διαφορετική δυναμική…

Μετά τα έμμεσα μηνύματα Τραμπ διά του Twitter ότι εξακολουθεί να μη συμφωνεί με τη συγκρουσιακή στάση του Κογκρέσου απέναντι στη Ρωσία – για την ακρίβεια αντιτίθεται με σφοδρότητα – η ρωσική ηγεσία έκανε ξανά την έκπληξη και ακύρωσε στην πράξη την πρόθεση κάθετης κλιμάκωσης που έδειξε με την απόφαση απέλασης 755 Αμερικανών διπλωματών.
Η συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και Ρεξ Τίλερσον στη Μανίλα των Φιλιππίνων στο περιθώριο της συνόδου του ASEAN έκανε τελικά τη διαφορά. Χωρίς να έχει γίνει γνωστό το περιεχόμενο των συζητήσεων πέραν κάποιων «γενικών τίτλων» τους οποίους καθένας θα μπορούσε να μαντέψει, οι δηλώσεις του πολύπειρου Ρώσου ΥΠΕΞ ήταν περισσότερο από χαρακτηριστικές.
Ο Σεργκέι Λαβρόφ εξέφρασε «τη διαίσθηση», ότι οι Αμερικανοί συνάδελφοι είναι έτοιμοι να συνεχίσουν τον διάλογο με τη Μόσχα, στα πολύπλοκα ζητήματα, παρά η διμερή ένταση και την επιβολή νέων κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας! Διατύπωσε δε την πεποίθηση ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική», κάνοντας μάλιστα με τέτοιον τρόπο τη δήλωση ώστε όποιος αντιληφθεί ότι σε αυτό συμφώνησε και ο Ρςεξ Τίλερσον, να μην έχει ούτε δίκιο ούτε άδικο…
Η κατάσταση, όπως διαμορφώνεται, είναι εξόχως ενδιαφέρουσα, παρά τη πρώτη εντύπωση που δημιουργήθηκε. Εφόσον ξεκαθαρίστηκε ότι η φιλοσοφία της κυβέρνησης Τραμπ είναι η αναζήτηση της εξομάλυνσης με τη Μόσχα, τότε η κρίση ανάμεσα στον Λευκό Οίκο και το Κογκρέσο, είναι πολύ πιθανό να φέρει πιο κοντά από όσο πιστευόταν, τον πρόεδρο Τραμπ και τους Ευρωπαίους, των οποίων τα συμφέροντα πλήττονται από τις νέες κυρώσεις, εφόσον εξακολουθούν να εξασφαλίζουν μέρος της ενεργειακής τους τροφοδοσίας μέσω Ρωσίας!
Κατά συνέπεια, εάν οι δυο όχθες του Ατλαντικού καταλήξουν σε μια συμφωνία για την κοινή στάση απέναντι στη Μόσχα, τότε το ως θέμα «υψηλής στρατηγικής» θα καταλήξει στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (NSC: National Security Council), όπου η συζήτηση είναι πολύ πιο «ώριμη» και απαλλαγμένη σε σημαντικό βαθμό από την εσωτερική πολιτική σκοπιμότητα της Ουάσιγκτον. Ασχέτως του τι γίνεται στο τέλος.
Το άλλο θετικό της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί, είναι ότι η στάση του Κογκρέσου που βάζει «χαλινάρι» στον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ στο θέμα των κυρώσεων, απαλλάσσει σε τακτικό επίπεδο την αμερικανική εξωτερική πολιτική από τον προεδρικό παρορμητισμό, όπως αυτός διατυπώνεται μέσω μηνυμάτων – αναρτήσεων στο Twitter.
Κι αυτό διότι η εξεύρεση κοινού τόπου ανάμεσα στους εμπλεκόμενους, κυρίως όμως στο εσωτερικό του «δυτικού στρατοπέδου» και κυρίως του «ατλαντικού», επιβάλει τη στοιχειώδη αποφυγή μηνυμάτων που οξύνουν τα πνεύματα και ερεθίζουν υφιστάμενα αρνητικά αντανακλαστικά.