Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.Ε.ΔΡΟΥΓΟΣ

Τι θα μπορούσε να πάει στραβά στην Κύπρο, με τη συνεχιζόμενη εμμονή της Τουρκίας να μην κάνει κινήσεις καλής θέλησης προς την Εληνοκυπριακή πλευρά, ώστε να λυθεί το κυπριακό μετά από 43 χρόνια κατοχής του 38% του εδάφους της;
Οι οιωνοί δεν είναι ευνοϊκοί αλλά στη διπλωματία, ποτέ μη λες ποτέ. Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή της τουρκικής συμπεριφοράς στην ευρύτερη περιοχή, όπου όλοι και όλα της φταίνε. Οι ανασφάλειες του Ερντογάν και η υποβόσκουσα αστάθεια στο εσωτερικό της χώρας, αναγκάζουν την ηγεσία της, να στραφεί προς άλλους εχθρούς, όπως οι Κούρδοι, η Συρία, το Ιράκ, το Ιράν, οι υδρογονάνθρακες της Κύπρου, το Αιγαίο κλπ.
Η εξαγωγή των όποιων ανασφαλειών της Άγκυρας προς τις γύρω χώρες έχει διττή σημασία. Πρώτα απ όλα, στρέφει την κοινή γνώμη (την αποπροσανατολίζει καλύτερα) από τα σοβαρά εσωτερικά προβλήματά της. Η κρίση θεσμών και αξιών που υπάρχει στη γείτονα έχει βαθιές ρίζες και δημιουργούν ρεύμα συμπόρευσης όλο και περισσότερων με την αντιπολίτευση, αναγκάζει την τουρκική ηγεσία να στραφεί στην γνωστή μέθοδο των απανταχού εχθρών του Τουρκισμού.
Η αποτυχία των συνομιλιών για το κυπριακό στο ελβετικό θέρετρο, κατέδειξε την πάγια αρνητική στάση της Τουρκίας για την επίλυση του προβλήματος και την πρακτική της επίρριψης της αποτυχίας στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Αυτό καθ εαυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την παθητική στάση της Λευκωσίας αλλά και της Αθήνας, οι οποίες δεν δείχνουν πρόθεση αντιστροφής του όλου κλίματος, δεν έχουν τη βούληση να στριμώξουν (διπλωματικά) την Άγκυρα στα σχοινιά και να καταδείξουν στη διεθνή κοινότητα τον πραγματικό υπαίτιο της αποτυχίας των πολυετών προσπαθειών.
Γνωρίζοντας ότι η Τουρκία δεν θα ησυχάσει ακόμα κι αν γίνουν δεκτές όλες οι απαιτήσεις της, η μεθόδευση και χάραξη μιας νέας εθνικής γραμμής με περισσότερη διπλωματική επιθετικότητα από μέρους μας, σε συνδυασμό με ορισμένα και αδιαπραγμάτευτα σημεία που θα πρέπει να καταστούν υπόψη των Τούρκων, είναι πλέον από κάθε άποψη επιβεβλημένη. Τα σημεία που κρίνονται αδιαπραγμάτευτα και συνάμα αποτελούν τις κόκκινες γραμμές, αλλά και σημεία επανέναρξης του διαλόγου είναι:
1)Αποχώρηση όλων των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής και διατήρηση ΜΟΝΟ της ΤΟΥΡΚΔΥΚ.
2)Αποχώρηση όλων των εποίκων που ήρθαν παράνομα στο νησί μετά το 1974.
3)Αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κυρίαρχου κράτους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και την χάρτα του ΟΗΕ.
4)Αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Κύπρου και άρση του εμπάργκο σε Κυπριακά αγαθά και υπηρεσίες προς την Τουρκική αγορά, όπως επίσης και στην πρόσβαση κυπριακών πλοίων και αεροσκαφών σε λιμάνια και αεροδρόμια της Τουρκίας.
Τα σημεία που μπορούν να προταθούν και να αποτελέσουν αντικείμενα διαπραγμάτευσης είναι:
1)Επιστροφή προσφύγων στις εστίες τους.
2)Επιστροφή της Αμμόχωστου στους κατοίκους της.
3)Κατάρτιση νέου Συντάγματος στο πλαίσιο ενός ομόσπονδου κράτους με 2 συνιστώσες (κρατίδια), στα γερμανικά πρότυπα.
4)Καταμερισμός των όποιων ευεργετημάτων από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων και στις 2 κοινότητες. Τα ομόσπονδα κρατίδια δεν δικαιούνται διακρατικές σχέσεις με τρίτες χώρες, αυτό είναι αρμοδιότητα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
5)Συγκρότηση ενιαίου φορέα ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας.
6)Σταδιακή αποχώρηση των ελληνικών και τουρκικών δυνάμεων με ορίζοντα 5ετίας, από την υπογραφή της συμφωνίας επανένωσης.
7)Καθορισμός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος όχι πέραν της 3ετίας από την υπογραφή της επανένωσης, για ανάδειξη ομοσπονδιακής αλλά και τοπικών κυβερνήσεων με μεικτούς συνδυασμούς (Ε/Κ και Τ/Κ) υπό την εποπτεία του ΟΗΕ και ΕΕ.
8)Διευθέτηση του περιουσιακού ζητήματος, με την επιστροφή σε όσους το επιθυμούν στις εστίες τους και στις περιουσίες τους.