Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Οι αληθινές προθέσεις της Τουρκίας

  Πολλές οι συζητήσεις και πολλά τα ουρλιαχτά, φίλε μου Πιτσιρίκο, σχετικά με το ποιοι από τους μαθητές των δημοτικών σχολείων θα κρατούν την Ελληνική σημαία στις παρελάσεις.

Λόγια πολλά, χωρίς κανείς να αναφέρεται στο αναμφισβήτητο γεγονός που μας θύμισε η φίλη αναγνώστρια του blog πως η κλήρωση για την ανάδειξη του σημαιοφόρου συμβαίνει εδώ και χρόνια.
Το 70-80% των μαθητών είναι άλλωστε «άριστοι», παρά το γεγονός ότι η εκπαίδευση στην χώρα μας πάει από το κακό στο χειρότερο.
Αδιαφορούμε για το πρόβλημα και συνεχίζουμε την γνωστή συνταγή των τελευταίων 40 τουλάχιστον ετών, την τακτική του «αυτοτσιμπουκώματος».
Και ανέραστοι, και ευχαριστημένοι!
Όπως την βρίσκει θα μου πεις ο κάθε λαός. Δεκτό.
Στην γειτονική Τουρκία, ο ισλαμιστής σουλτάνος Ερντογάν που έχει σβήσει κάθε πινελιά από την λεγόμενη δυτικού τύπου «δημοκρατία» τα τελευταία χρόνια της διακυβέρνησής του, συνεχίζει να προκαλεί θυμό σε αυτή την ιδιαίτερη κατηγορία των Τουρκοφάγων-Νενέκων που ευδοκιμεί στο Προτεκτοράτο εδώ και χρόνια.
Ο σουλτάνος είναι είτε ισλαμοφασίστας, είτε παράφρονας, είτε συνηθέστερα και τα δυο μαζί.
Στην ανατολική Μεσόγειο, βέβαια, παίζεται τα τελευταία χρόνια ένα μεγάλο παιγνίδι σχετικά με τον έλεγχο των υδρογονανθράκων που υπάρχουν στην περιοχή, ένα παιγνίδι στο οποίο συμμετέχουν ενεργά μεγάλοι παγκόσμιοι παίχτες όπως είναι οι ΗΠΑ, η Ρωσία και φυσικά η γερμανική ΕΕ.
Από τις χώρες της περιοχής –κι αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί–, μονάχα η Τουρκία προσπαθεί να κινηθεί ανεξάρτητα και με γνώμονα τα εθνικά της συμφέροντα, όπως εκείνη τα αντιλαμβάνεται.
Από τις υπόλοιπες χώρες, μονάχα το Ισραήλ έχει μεγαλύτερα περιθώρια ελιγμών κι αυτό μόνο και μόνο επειδή οι Αμερικανοί το έχουν δέσει από μεγαλύτερο σχοινί.
Όλα τα υπόλοιπα υποτίθεται «ανεξάρτητα» κράτη της περιοχής δεν είναι τίποτα άλλο από επίσημα και ημιεπίσημα προτεκτοράτα των μεγάλων δυνάμεων.
Η Τουρκία λοιπόν αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται μεταξύ της Σκύλλας και της Χάρυβδης, κυρίως λόγω του Κουρδικού ζητήματος: 20-30 εκατομμύρια Κούρδοι στην επικράτειά της και δύο ημιανεξάρτητα κουρδικά κρατίδια στα σύνορα της.
Αντιλαμβάνεται, όμως, και το κενό που έχει δημιουργηθεί στα δυτικά της σύνορα κι επιδιώκει να το χρησιμοποιήσει, έτσι ώστε να αποκτήσει λόγο και μερίδιο στην μοιρασιά των ενεργειακών αποθεμάτων της Ανατολική Μεσογείου.
Μέχρι τώρα, τα έχει καταφέρει αρκετά μέσω της αδιάλειπτης τακτικής που εφαρμόζει για την δημιουργία «γκρίζων ζωνών κυριαρχίας» στις θαλάσσιες περιοχές που ανήκουν στην επικράτεια της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ειδικά, απέναντι στην τελευταία, έχει επιτύχει αποφασιστικής σημασίας νίκες μέσα στους τελευταίους λίγους μήνες.
Αρκεί, βέβαια, να δει κανείς με καθαρό μάτι τις υποχωρήσεις του Αναστασιάδη στην τελευταία «αποτυχημένη» διάσκεψη για το Κυπριακό που έλαβε στην Ελβετία.
Ακόμα και οι ορκισμένοι πολέμιοι της πολιτικής του Κύπριου προέδρου, ευγνωμονούσαν τον Ερντογάν για την «αδιαλλαξία» του, που οδήγησε στην κατάρρευση των συνομιλιών!
Προσωπικά, όταν διαβάζω ή ακούω τις αναλύσεις αυτών των «ειδικών», καταλαβαίνω αρκετούς από τους λόγους που έχουν οδηγήσει την χώρα μας στην ανυποληψία.
Γιατί είναι προφανές ότι ο Ερντογάν δεν ήταν «αδιάλλακτος», απλά δεν τα έχει βρει ακόμα με την γερμανική ΕΕ.
Μετά το ναυάγιο της Ελβετίας, οι «ειδικοί» άρχισαν να διερωτώνται για το αν θα τολμήσει να προκαλέσει στρατιωτικά ο Ερντογάν την περίοδο που θα γίνονταν οι γεωτρήσεις μέσα στην κυπριακή ΑΟΖ, την οποία η Άγκυρα δεν αναγνωρίζει.
Αναρωτιόντουσαν για αυτό, ενώ είναι ηλίου φαεινότερο ότι και η Τουρκία επιθυμεί να μάθει το αποτέλεσμα των ερευνών προκειμένου να καθορίσει την μετέπειτα τακτική της.
Αν βρεθούν σημαντικά κι εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα στην κυπριακή ΑΟΖ, ο ρόλος και το ειδικό βάρος της Άγκυρας θα αναβαθμιστεί, αφού κανείς από εκείνους που θα αναλάβουν την εκμετάλλευσή τους δεν θα επιθυμεί την σύγκρουση με την Τουρκία αλλά τον συμβιβασμό.