Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

ERIEYE, ένα ακόμη εξοπλιστικό πρόγραμμα-φιάσκο! Γράφει ο Κ.Φράγκος


Του Κων. Φράγκου


Η μίζα είναι ο κινητήριος μοχλός των Εξοπλισμών. Η διαφθορά είναι η κεντρική ιδέα που κατευθύνει τις προμήθειες των εξοπλιστικών προγραμμάτων στην Ελλάδα.
Τζο Ρέμπερ
Αντιπρόεδρος TRANSPARENCY INTERNATIONAL
(Συνέντευξη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 15/01/05)
Δεν είχα πρόθεση να επανέλθω στο ένα από τα πολλά εξοπλιστικά προγράμματα – απάτες της εποχής Σημιτοακογιάννων (σ.σ. έχω δημοσιεύσει δεκάδες “κατεβατά”, τα έχω αναλύσει στην τηλεόραση και έχω γράψει τρία βιβλία) και ιδιαίτερά σ΄ αυτό της προμήθειας των τεσσάρων αεροσκαφών του τίτλου, αν δεν υπήρχαν δύο ερεθίσματα να μου το υπενθυμίσουν.

  • Το πρώτο ήταν το ταξίδι του ΥΕΘΑ κ. Πάνου Καμμένου στη Βραζιλία για να συναντήσει τον ομόλογό του κ. Rank Jankmann προκειμένου να συζητήσουν θέματα αμοιβαίου αμυντικού ενδιαφέροντος. Όπως πληροφορήθηκα, ανεπίσημα, οι δύο ηγέτες απεφάσισαν την πραγματοποίηση κοινών ασκήσεων Δυνάμεων Ξηράς σε περιοχή συνόρων Βραζιλίας – Βολιβίας και Σουρινάμ αλλά και κοινής αποβατικής άσκησης με συμμετοχή φρεγατών στον Κόλπο της Καβάνα ένθα εκβάλλει ο Αμαζόνιος. Ωστόσο, ο κ. Καμμένος επισκέφθηκε και την Βραζιλιάνικη Αεροπορική Εταιρεία Κατασκευών EMBRAER της οποία τα προϊόντα ενεργούν, όχι και τόσο επιτυχώς, επί των ελληνικών αιθέρων. Πρόκειται για τα τέσσερα, πολεμικά, ιπτάμενα ραντάρ EMB – 145 και δύο VIP’ S EMRΑERJ – 135LR και EMB 145 X.
  • Το δεύτερο ήταν ότι, όπως με πληροφόρησε, παράγων της ΕΑΒ, τα τρία, από τα τέσσερα, ιπτάμενα ραντάρ “αναπαύονται” εκεί ανενεργά, σε κάποιο υπόστεγο χωρίς κανείς να ξέρει πότε θα επισκευασθούν! Σε ερώτησή μου για το τέταρτο μου απαντήθηκε “Ο Θεός ξέρει αν πετάει. Ρωτήστε την ΠΑ”.
  • Ας δούμε, όμως, εν συντομία το ωραίο αυτό εξοπλιστικό πρόγραμμα με ρυθμό μάμπο – μπραζιλιέρο.
Η προμήθεια των EMB 145 – ERIEYE
Τρία πράγματα στον πλανήτη δεν αφήνουν ίχνη στο πέρασμα τους: το πουλί που σχίζει τον αέρα, το ψάρι που διαπλέει το νερό και η αρπαχτή των Μανδαρίνων
Κινέζικη παροιμία
Πριν εισέλθω στην ουσία, θα επαναλάβω δύο προσωπικές απόψεις μου για τους εξοπλισμούς.
  • Κανένα εξοπλιστικό πρόγραμμα δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί από την πολιτική ηγεσία αν δεν υπάρχει παθητική ή ενεργητική συγκατάθεση της Στρατιωτικής. Του αντίστοιχου Αρχηγού του Επιτελείου. Έχω σημειώσει μερικές περιπτώσεις αυθαιρεσίας και εκβιασμών υπουργών προς Αρχηγούς για να εκμαιεύσουν την συγκατάθεση, αλλά αποτυχόντες έκαναν του κεφαλιού τους. Προχώρησαν αποδοκιμαζόμενοι αλλά ποτέ ελεγχόμενοι. Η πρώτη αφορά στην προμήθεια των ραντάρ ξηράς TPQ 37 με Υπουργό τον κ. Άκη Τσοχατζόπουλο και Α/ΓΕΣ τον Στρατηγό κ. Κων. Παναγιωτάκη και η δεύτερη τον κ. Γιάννο Παπαντωνίου και Α/ΓΕΝ τον Ναύαρχο κ. Αντώνη Αντωνιάδη για τον εκσυγχρονισμό των φρεγατών S. Σημειώνω ότι αμφότεροι οι Αρχηγοί είναι εξαίρετοι, έντιμοι και πατριώτες.
  • Εφόσον ο Υπουργός, προκειμένου να εξασφαλίσει μέγιστη δυνατή μίζα, εμμένει στην απόκτησή ενός αμφιλεγόμενου, πανάκριβου ή ακατάλληλου οπλ. συστήματος τραυματίζοντας την αμυντική ικανότητα της χώρας, τότε δεν πρόκειται, απλά, για ικανοποίηση ακόρεστης λατρείας του χρήματος, αλλά για δωσιλογισμό και προδοσία.
Το σωτήριο έτος 1999  είχε ωριμάσει η ανάγκη απόκτησης ενός συστήματος εναέριας παρατήρησης (Ιπτάμενων ραντάρ) για τις ανάγκες της Π.Α. Επρόκειτο για πραγματική ανάγκη και όχι πρόγραμμα – νούλα που θα μπορούσε να στηθεί μόνο για είσπραξη μίζας.
Ήταν ένα “όπλο” αναγκαίο, ένας πολλαπλασιαστής ισχύος του οποίου η δράση σε εποχή κρίσεων και αγώνα μπορεί να είναι καταλυτική.
Στην αγορά υπήρχαν δύο τύποι διαθέσιμοι, αμφότεροι Αμερικάνικοι: Το HAWK – EYE της GRAMMAN – NORTHROP για περιορισμένους χώρους, όπως η  Μεσόγειος και ένα μεγαλύτερο της BOEING για ευρείες περιοχές, όπως ο Ωκεανός. Ακόμη και οι σωβινιστές Γάλλοι αυτά χρησιμοποιούν. Δοκιμασμένα, υποστηρίζονταν άνετα και σε λογικές τιμές προκαθορισμένες, γνωστές και δεν υπήρχαν περιθώρια ευρείας αρπαχτής όπως ήταν συνηθισμένο τότε.
Η τιμή των πρώτων, που μας ενδιέφερε, ήταν 100 εκ. $ έκαστον. Επομένως για τα 4 απαιτούντο 400 εκ. $, Η αγορά θα μπορούσε να γίνει STATE – STATE οπότε τα περιθώρια μίζας στένευαν πολύ, αν δεν εξαφανίζονταν. Το θέμα προβλημάτισε τους “ταμίες” και αναζήτησαν άλλη λύση. Ο σοφός τότε ΥΕΘΑ, Άκης, ειδήμων πλέον στους εξοπλισμούς, και η παρέα του, ανεκοίνωσαν ότι, με την συγκατάθεση του τότε Α/ΓΕΑ, θα αφήσουν τον κλασικισμό στο περιθώριο και θα κάνουν ένα βήμα προς το μέλλον. Θα στόχευαν κάτι καλύτερο, το οποίο όμως ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ, ήταν ανύπαρκτο… Μαθητευόμενοι μάγοι… Γουρούνι στο σακί… Εν τω μεταξύ, ο τότε ΓΓ Εξοπλισμών κ. Γιάννης Σμπώκος διεκήρυττε “Ούτε πατίνι δεν αγοράζουμε χωρίς δοκιμή” (ΝΕΑ, 12/7/1999).
Δεν θα περιγράψω το τι έγινε στο παρασκήνιο, το τι στα παραμάγαζα και το χρήμα που έρρευσε για να περάσει η “πρωτοπορία” του Άκη.  Τελικά, ανακοινώθηκε το “βήμα εμπρός” θα γίνει με την προμήθεια ενός συστήματος τριών προελεύσεων υλικών: Σκάφος EMBRAER της Βραζιλίας, ραντάρ ERICSON της Σουηδίας και ηλεκτρονικά THALES της Γαλλίας. Όλα αυτά μπήκαν σε ένα μίξερ και το αποτέλεσμα ήταν ένα υγρό, δύσοσμο. Το κόστος των Α/Φ – τουρλού έφθανε τα 565 εκ. $ (τα τέσσερα) δηλαδή 165 εκ. $ περισσότερο από τα περιφρονημένα κλασσικά. Δόθηκε δε, πώς συνηθιζόταν τότε, προκαταβολή 40% στην ανάδοχο εταιρεία, ώστε να εισπραχθούν, πάραυτα τα “μερίδια” των δικαιούχων κρατικών αξιωματούχων και λοιπών Λεγεωναρίων. Οι Κιμπάρηδες αγοραστές ουδόλως ενδιαφέρθηκαν για την μεταπρομήθεια συντήρηση με εξασφάλιση FOS (Forward Support).
Στις 20 Οκτωβρίου 2004 προσγειώθηκαν στην Ελευσίνα και παρελήφθησαν από την νεοϊδρυθείσα Μοίρα 380 ΜΑΣΑΠ τα τέσσερα Α/Φ, τα οποία όμως, δεν ήταν επιχειρησιακώς εκμεταλλεύσιμα διότι δεν λειτουργούσαν τα συστήματά τους. Φυσιολογικά, θα έπρεπε να γίνουν, αμέσως, συλλήψεις. Ποιος να τις κάνει; Η ΝΔ του Σκανδαλοθάπτη κ. Κων. Καραμανλή;
Και μετά;
Αρκετά χρόνια μετά η υπόθεση ξεχάστηκε. Ούτε τα αεροπλάνα θυμάται κανείς, ούτε τις μίζες, ούτε τους Ακοσμπώκους, ούτε τους αξιωματούχους. Υπάρχει, όπως συχνά αναγράφεται, και ο μιθριδατισμός του Έλληνα, η κοντή, ρηχή και θολή μνήμη του. Το σπουδαιότερο όμως είναι η OMERTA των πολιτικών, Ουδείς ελέγχει τον άλλον,
Κοντολογίς, γύρω στο 2012, από κάποιο λάθος η υπόθεση βγήκε στον αφρό και επιλήφθηκε η ομάδα της κ. Ε. Ράικου η οποία τώρα… διώκεται! Παρουσιάσθηκε ο περιβόητος Dr Κάντας δηλώνων ευθαρσώς ότι εισέπραξε από παράγοντα του “συνεταιρισμού” 5 εκ. $ μίζα! Ευτελές το ποσό! Αν ο Dr, έβδομη κουμπότρυπα του γιλέκου, έλαβε πέντε (5), πόσα θα πήραν οι παραπάνω και οι αξιωματούχοι; Οι αντιπρόσωποι; Το περίεργο είναι ότι όλες οι έρευνες σταματούν στον ταλαίπωρο Κάντα. Οι υπουργοί, ασφαλώς, καλύπτονται από το αισχρό άρθρο 86 του Συντάγματος. Οι άλλοι; Τώρα που οι Τούρκοι μας έχουν πάρει φαλάγγι στον αέρα ΑΠΟΥΣΙΑΖΟΥΝ τα πολύτιμα ραντάρ αέρος (944 παραβάσεις και 22.847 παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου μέχρι 1 Νοεμβρίου). Τώρα που τα έχουμε τόσο ανάγκη για έλεγχο των πετρελαιοφόρων «οικοπέδων». Ο δε κ. Άκης Τσοχατζόπουλος απαιτεί 250.000 ευρώ αναδρομικά από τις αποδοχές του, ως βουλευτής! Το άκρον άωτο της θρασύτητας!
Ακολούθως, ο Άκης, αφού άφησε τυφλή και κουφή την Π.Α. προχώρησε κι έκανε το ίδιο με τον Ηλεκτρονικό πόλεμο του ΓΕΣ που τον ανέθεσε, ως πείραμα , σε φιλική του εταιρεία που απέτυχε, αφού εισέπραξε αρκετά. Όλα αυτά για την ακόρεστη λατρεία του χρήματος.
Τι λέει γι αυτά η Νουδούλα του κ. Κ. Μητσοτάκη; Το ΠΑΣΟΚ της Φωφώς, ο κ. Π. Καμμένος των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Τίποτε… OMERTA. Το ομολογεί ο απύλωτος στόμας του κ. Θ. Πάγκαλου σε πρόσφατο (ΝΕΑ, 20 Οκτ.) άρθρο του. Γράφει: “Στο διπολικό πολιτικό σύστημα που λειτουργούσε στη χώρα μας μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου η OMERTA ήταν απαράβατος κανόνας” που γιγαντώθηκε μετά την μεταπολίτευση.
Όσον αφορά τα δύο άλλα Α/Φ της EΒRAER, είναι αμφότερα VIP’S. Το ένα αποκτήθηκε ως ΑΩ του πολεμικού και το άλλο αγοράσθηκε από τον Άκη. Βρήκε καλό μαγαζί και έσπευσε.
ΥΓ.
  1. Δεν πιστεύω να έχετε το θράσος να ρωτήσετε τι έκανε ο Πρωθυπουργός και το ανυπόληπτο ΚΥΣΕΑ τότε; Ούτε τι έκαναν οι ακολουθήσαντες ΥΕΘΑ κ. Ε. Μεϊμαράκης και Ε. Βενιζέλος. Σας βγάζω από την απορία… το παπί… OMERTA!
  2. Η υπόθεση έχει παραπεμφθεί στη Δικαιοσύνη. Αν δείτε να γίνεται δίκη, να μου γράψετε. 
  3. Πηγή:militaire.gr