Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Μπορεί η Ελλάδα να συμβιβάζεται με μια συμπεριφορά της Αγκυρας που παραλύει κάθε προσπάθεια προσέγγισης;

Γράφει ο Γεώργιος Κακλίκης, Πρέσβης ε.τ.

Ο κ. Ερντογάν βρέθηκε στην Αθήνα και τη Θράκη κρατώντας ψηλά το ενδιαφέρον Ελλήνων και ξένων για το τι θα έλεγε και τι κλίμα θα δημιουργούσε στη φιλοξενούσα χώρα. Σε όσους απορούσαν για την επίσκεψη αυτή, κυριαρχούσε το ερώτημα τι χρειάζεται μια επίσημη επίσκεψη όταν σι σχέσεις δεν βρίσκονται στο ύψιστο σημείο .
Ο επισκέπτης μας ήρθε έχοντας στη φαρέτρα του «επιχειρήματα» όπως το casus belli, τις «γκρίζες ζώνες», τις καθημερινές παραβιάσει5 του εθνικού εναέριου χώρου, τις παραβάσεις των κανόνων στο FIR Αθηνών, και τη συστηματική πολιτική συρρίκνωσης του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης της Ίμβρου και της Τενέδου (που δεν θεραπεύεται με καθησυχαστικές θωπείες περί ανοικτών θυρών της Τουρκίας για τους Έλληνες που εγκατέλειψαν την τελευταία, απειλούμενοι και διωκόμενοι). Μερικά από αυτά, όπως και άλλα, τα εμφάνισε, πέρα από την τηλεοπτική συνέντευξή του, και στις συνομιλίες του στην Αθήνα. Στις πρώτες στιγμές των επαφών του, διάχυτη ήταν η αντίληψη ότι η κατάσταση ολίσθαινε επικίνδυνα. Λίγες ώρες μετά η ένταση, που φαινόταν να ακολουθεί την ανιούσα, μειώθηκε και επήλθε ισορροπία στην επικίνδυνα ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα.
Πόσο ο υψηλός επισκέπτης, με τις δηλώσεις που προγραμματισμένα έκανε, συνέβαλε στην προσέγγιση των δύο κρατών και στην παραγωγική συνεργασία τους στην περιοχή, στη συμμαχία και αλλού; Άπειρος δεν είναι, ούτε και αφελής. Προφανώς ερμηνεύει λανθασμένα τη σταθερή θετική διάθεση της Αθήνας απέναντι στη χώρα του, που βασίζεται στην πάγια ελληνική θέση για ειλικρινή και ενεργό συνεργασία των γειτόνων για το δικό τους καλό και για το καλό της ευρύτερης περιοχής τους.
Μπορεί η Ελλάδα να συμβιβάζεται εσαεί με μια συμπεριφορά που παραλύει κάθε προσπάθεια ουσιαστικής προσέγγισης; Πόσο, ακόμα, θα συντηρείται αυτή η στασιμότητα στην εδραίωση της σταθερότητας και της ειρήνης στη Νοτιοανατολική Ευρώπη με αποκλειστική την ευθύνη της Αγκυρας;
Μένει, έπειτα από αυτά, ανοιχτό κάποιο παράθυρο για το μέλλον; Αν διακρίνεται κάτι είναι η, χωρίς περιστροφές, απροσδόκητα δημόσια και όχι κεκλεισμένων των θυρών εκτύλιξη όλου του φάσματος των θέσεων της κάθε μίας από τις δύο χώρες. Κι αυτό μπορεί να δώσει ώθηση στην εντατικοποίηση όλων των διμερών επαφών για την αναζήτηση τρόπων προσέγγισης, όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο. Όχι πλέον με βραδείς ρυθμούς, αλλά με δυναμική και χωρίς φοβικές καθυστερήσεις δραστηριοποίηση της Αθήνας, ώστε να μη χρειαστούν άλλα 65 χρόνια για να ξαναδούμε επίσκεψη Τούρκου αρχηγού κράτους στην ελληνική πρωτεύουσα.

Εφημ. Έθνος