Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Ποιο είναι το δέον γενέσθαι με τον συλληφθέντα Τούρκο στον Έβρο;



Έλληνες στρατιωτικοί και αστυνομικοί προχώρησαν πριν λίγη ώρα στη σύλληψη ενός Τούρκου στην περιοχή των Καστανεών, ο οποίος φέρεται να είχε εισχωρήσει για λίγα μέτρα μέσα στο ελληνικό έδαφος. Αρχικά οι πληροφορίες έκαναν λόγο για Τούρκο στρατιωτικό, πληροφορίες οι οποίες όμως πλέον διαψεύδονται.

Πρόκειται για έναν υπάλληλο του δήμου Αδριανούπολης, ονόματι Μούσα Αλερίκ, φωτογραφίες του οποίου έχουν ήδη διαρρεύσει από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μοιάζει να είναι οπαδός του Κεμάλ Ατατούρκ, όχι κάποιος ισλαμιστής που να πρόσκειται στο κόμμα του Ερντογάν, το AKP.
Με την εικόνα να έχει ξεκαθαρίσει περισσότερο όσο περνά η ώρα, φαίνεται πως πρόκειται για χειριστή σκαπτικού μηχανήματος, ενώ ο ίδιος δήλωσε αγρότης με ακίνητη περιουσία (χωράφια) στη συνοριακή περιοχή.
Σύμφωνα με την ΕΡΤ, οδηγούσε γεωργικό μηχάνημα κατευθυνόμενος προς το τελωνείο και όταν Έλληνες στρατιώτες και συνοριοφύλακες του έκαναν σήμα να σταματήσει, άλλαξε κατεύθυνση επιχειρώντας να περάσει μέσω γεωργικής περιοχής προς την Ελλάδα.
Αυτά είναι θέματα που θα διευκρινιστούν τις επόμενες ώρες και ημέρες οριστικά, ενδεχομένως και με επίσημη ανακοίνωση των ελληνικών αρχών. Το ζήτημα ουσίας όμως που εγείρεται εκ των πραγμάτων, είναι πως πρέπει να χειριστεί το ζήτημα η ελληνική πλευρά, υπό το φως της συνεχιζόμενης άδικης κράτησης των δυο Ελλήνων στρατιωτικών σε φυλακή της Αδριανούπολης.
Θεωρητικά, οι επιλογές της ελληνικής πλευράς είναι δύο. Η μία να τον κρατήσει, επιχειρώντας να συνδέσει την τύχη του με τους δυο στρατιωτικούς και η άλλη να τον επιστρέψει με συνοπτικές διαδικασίες, όπως θα γινόταν σε οποιαδήποτε παρελθούσα «φυσιολογική» περίοδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Στην πρώτη περίπτωση, εάν δηλαδή επιχειρηθεί η διαπραγματευτική αξιοποίησή του με στόχο την υποβοήθηση της ελευθέρωσης των δυο Ελλήνων στρατιωτικών, η ελληνική πλευρά διατρέχει διττό κίνδυνο…
Αφενός να αποδειχθεί στην πράξη ότι η φερόμενη ως διαπραγματευτική αξία του είναι αμελητέα, δηλαδή να αποδειχθεί ότι θεωρείται απλά «αναλώσιμος», με αποτέλεσμα η στάση των Τούρκων να μη μεταβληθεί ούτε κατ’ ελάχιστο, κάτι που μοιάζει και ως το πιθανότερο σενάριο, με δεδομένο το «ψυχογράφημα» της ηγεσίας της γειτονικής χώρας.
Αφετέρου, υπάρχει ο κίνδυνος να προκληθούν αντίποινα με τη σκλήρυνση των όρων κράτησης των δυο Ελλήνων, ενώ θα πρέπει να θεωρηθεί βέβαιο ότι θα χρησιμοποιηθεί στο πλαίσιο της προεκλογικής ρητορικής του Ερντογάν, με στόχο την αποκόμιση εκλογικού οφέλους, με την ηρωοποίηση ενός κατά τα άλλα «ασήμαντου» Τούρκου.
Θα μπορούσε δε και να ειπωθεί ότι η στάση των Τούρκων θα υπαγορευθεί από την πεποίθηση, ότι στα χέρια των ελληνικών αρχών ο συλληφθείς συμπατριώτης τους δεν πρόκειται και να κακοπεράσει. Πρόκειται για μια πεποίθηση η οποία έχει οικοδομηθεί με την παρατήρηση της ελληνικής συμπεριφοράς και ψυχοσύνθεσης επί δεκαετίες.
Η δεύτερη επιλογή της ελληνικής πλευράς, είναι μετά την ολοκλήρωση των τυπικών διαδικασιών, να επιστραφεί στην Τουρκία, σε μια προσπάθεια «διεκδίκησης» tου ηθικού πλεονεκτήματος στο επίπεδο των διμερών με την Τουρκία αλλά και των διεθνών σχέσεων της χώρας.
Το μήνυμα που θα εξέπεμπε η Ελλάδα θα ήταν ότι παραμένει πιστή στους άγραφους «κανόνες εμπλοκής» των δυο πλευρών που ακόμα και στις πιο δύσκολες περιόδους χαρακτηρίζονταν από τον «φιλικό διακανονισμό» ακόμα και περιπτώσεων που καταφανώς ενέπιπταν στην κατηγορία της «απόπειρας διενέργειας κατασκοπείας»…
Κατά συνέπεια, πρόκειται για μια επιλογή ασφαλείας με σίγουρη απόδοση στο επίπεδο της επικοινωνίας. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή, πέραν του ότι δεν θα ταίριαζε με την εικόνα του σύγχρονου ανεκτικού δημοκρατικού ευρωπαϊκού κράτους που έχει επιχειρήσει να οικοδομήσει η Ελλάδα, θα μπορούσε να οδηγήσει ανεπιθύμητες επιπτώσεις στην υπόθεση των δύο στρατιωτικών.
Ακριβώς λόγω των πεποιθήσεων που έχουν αναπτύξει διαχρονικά οι Τούρκοι για την ελληνική πλευρά, θα περιμένουν αργά ή γρήγορα να υποχωρήσει, οπότε και θα πιέσει με κάθε τρόπο, αναμένοντας η Αθήνα να ανακρούσει πρύμνα.
Όλα αυτά ωστόσο δεν θα ίσχυαν στο αμιγώς θεωρητικό ενδεχόμενο το περιστατικό να είχε συμβεί μετά από συνεννόηση των δυο πλευρών ώστε να διευκολυνθεί η μεθόδευση απελευθέρωσης των Ελλήνων με τις δυο πλευρές να κερδίζουν από κάτι.
Η πιθανότητα όμως να ισχύει αυτό είναι σχεδόν μηδενική και όχι μόνο λόγω της τουρκικής προεκλογικής περιόδου. Έχει και η Ελλάδα αναπτύξει τις δικές της πεποιθήσεις για τα χαρακτηριστικά της τουρκικής πλευράς…
ΠΗΓΗ: SLpress