Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2018

ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ: ΕΜΠΛΟΚΗ Η ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΠΟΙΟ ΣΗΜΕΙΟ;



ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.Ε.ΔΡΟΥΓΟΣ

Κάθε χρόνο οι πυρκαγιές στη χώρα καταστρέφουν μεγάλο αριθμό δασικών και γεωργικών εκτάσεων, με ανυπολόγιστες ζημιές τόσο στο περιβάλλον, όσο και στην οικονομία. Πέραν αυτού οι συνέπειες από τις παραπάνω καταστροφές είναι εμφανείς όταν κατά τη διάρκεια του χειμώνα και των έντονων βροχοπτώσεων, οι πλημμύρες είναι καταστροφικές.
Οι επιπτώσεις στην ελληνική χλωρίδα και πανίδα, είναι ανεπανόρθωτες και χρειάζονται πολλά χρόνια ώστε η φύση να ανακάμψει και να αποκαταστήσει εκ νέου το φυσικό τοπίο, πέραν των όποιων αναδασώσεων που γίνονται.
Διαπιστώνεται λοιπόν, για μια ακόμα φορά η ανάγκη ενός ευρύτερου γενικευμένου αλλά και εξειδικευμένου στρατηγικού και τακτικού σχεδιασμού πρόληψης, αποτροπής, αντιμετώπισης και καταστολής των πυρκαγιών σε εθνικό αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο (μέσω των διακρατικών συνεργασιών υπό την αιγίδα της Ε.Ε.). Η επανεξέταση στο σύνολό τους και η επικαιροποίηση των υπαρχόντων σχεδίων πολιτικής προστασίας και εκτάκτων αναγκών (το γνωστό Σχ. ΞΕΝΟΚΡΑΤΗΣ), εκτιμάται ότι θα αποτελέσει τον κορμό και την απαρχή μιας ουσιαστικής αναδιοργάνωσης των υπηρεσιών, του προσωπικού και προπαντός του εκσυχρονισμού των μέσων.
Και φυσικά δεν θα σταθούμε στις ενέργειες της Πολιτικής Προστασίας και του πυροσβεστικού σώματος ή της ΕΛ.ΑΣ., αλλά θα το εξειδικεύσουμε στην αναγκαιότητα εμπλοκής ή όχι του προσωπικού των ΕΔ στην καταπολέμηση των πυρκαγιών και μέχρι ποιου βαθμού.
Κατ’ αρχήν να σημειώσουμε ότι, το προσωπικό των ΕΔ δεν είναι εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση και καταπολέμηση των δασικών πυρκαγιών. Δεν επαρκεί ο χρόνος για τέτοιου είδους εκπαίδευση. Συν τοις άλλοις δεν είναι η κύρια αποστολή, του η καταπολέμηση των δασικών πυρκαγιών, αλλά η εδαφική ακεραιότητα και ασφάλεια της χώρας από εξωτερικούς κινδύνους.
Η διάθεση πεζοπόρων τμημάτων για κατάσβεση εγκυμονεί κινδύνους καθόσον η απειρία του προσωπικού ενδεχομένως μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένες εκτιμήσεις και να υπάρξουν θύματα.
Η εποχή που επικρατούσαν οι απαρχαιωμένες αντιλήψεις όπου έσβηναν τις φωτιές με σκαπανικά και φτυάρια, χωρίς μάσκες και με ένα παγούρι στη ζώνη για να βρέχονται έχει παρέλθει. Βλέποντας αυτά θα μπορούσε να πει κανείς ότι στέλνεις στρατιώτες στον πόλεμο με αρχαία όπλα ή με όπλα που δεν έχουν αποτελεσματικότητα.
Η αντιμετώπιση των πυρκαγιών θέλει σύγχρονες μεθόδους καταστολής και εξειδικευμένο και έμπειρο προσωπικό του Π.Σ. Όλοι οι υπόλοιποι φορείς (Στρατός, ΕΛ. ΑΣ. κλπ) λειτουργούν επικουρικά και μόνο. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό.
Χωρίς να θέλω να απαγκιστρώσω τις ΕΔ από την όποια συνδρομή τους στη μάχη με τις φωτιές, καταθέτω συγκεκριμένα σημεία – προτάσεις που θα μπορούν να αποδώσουν και να συνεισφέρουν στο μέγιστο βαθμό, όπως:
α. Διάθεση επ’ ωφελεία του ΠΣ όσων ειδικοποιημένων πυροσβεστικών και υδροφόρων οχημάτων είναι διαθέσιμα με τους αντίστοιχους οδηγούς.
β. Συγκρότηση σημείων εφοδιασμού με τρόφιμα και νερό για τους πολίτες που έχουν ανάγκη.
γ. Διάθεση σκηνών, κουβερτών, υπνόσακων και πτυσσόμενων κρεβατιών, σε όσους επιθυμούν, ιδίως σε περιόδους όπου δεν υπάρχει διαθεσιμότητα φιλοξενίας σε ξενοδοχεία, λόγω αυξημένης τουριστικής περιόδου, ή δεν έχουν άλλες οικίες για να μείνουν.
δ. Συγκρότηση σταθμών Α’ βοηθειών, με ειδικευμένο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, για την περίθαλψη και υγειονομική φροντίδα όσων έχουν ανάγκη καθώς κι ψυχολογικής υποστήριξης.
ε. Διάθεση ασθενοφόρων και φοριοφόρων οχημάτων και ελικοπτέρων για μετακομιδή τραυματιών σε νοσοκομεία, αναλόγως της σοβαρότητας.
στ. Διάθεση δια σωστικών τμημάτων και μέσων για απεγκλωβισμό ατόμων που βρίσκονται σε κίνδυνο ειδικά σε περιοχές που συναντώνται οι αστικές ζώνες με τον δασικό χώρο.
ζ. Ενεργοποίηση των UAV’ S για επιτήρηση από αέρος των περιοχών που έχουν χαρακτηριστεί υψηλού κινδύνου σύμφωνα με την ΓΠΣΣ.
Και βέβαια δεν χρειάζεται να αναφέρουμε το προσωπικό που υπηρετεί στα πυροσβεστικά αεροσκάφη και ελικόπτερα, τα οποία θεωρούνται δεδομένα ότι θα δώσουν και πάλι το μέγιστο των δυνατοτήτων τους.
Εν κατακλείδι, αν ο κάθε οργανισμός - φορέας διαθέσει το υλικό που έχει στις αποθήκες του, ή αξιοποιήσει τις όποιες δυνατότητες έχει, η ιδιωτική πρωτοβουλία θα είναι χρήσιμη σε πολύ έκτακτες και σπάνιες περιπτώσεις, μιας και η μέριμνα της πολιτείας θα επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες των παθόντων.