Κυριακή, 26 Αυγούστου 2018

Παλαιστίνιοι: Το “δικαίωμα στην επιστροφή” πάει… περίπατο από τον Λευκό Οίκο





Μια ακόμα τεράστια ανατροπή στην μεσανατολική πολιτική των ΗΠΑ και συγκεκριμένα την κυβέρνηση Τραμπ είναι επικείμενη, καθώς αναφορές στο Ισραήλ (π.χ. ρεπορτάζ του Hadashot TV) θέλουν τον Λευκό Οίκο να απέχει μόλις ημέρες από την ανακοίνωση της διαφωνίας των ΗΠΑ με το περίφημο «δικαίωμα στην επιστροφή» των Παλαιστινίων προσφύγων στο Ισραήλ.

Του ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Θα είναι το δεύτερο ισχυρό πλήγμα μετά τη μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ και έρχεται μια μέρα μόλις μετά την ανακοίνωση της απόφασης να μην παραδοθεί στους Παλαιστίνιους, οικονομική βοήθεια ύψους 200 εκατ. δολαρίων.
Το «δικαίωμα στην επιστροφή» (right to return) αποτελεί το μεγαλύτερο «αγκάθι» στις ειρηνευτικές συνομιλίες ανάμεσα στους Ισραηλινούς και τους Παλαιστινίους, καθώς το Ισραήλ δεν το συζητά καν, μια θέση αρκούντως κατανοητή εάν δει κανείς το θέμα «ποσοτικά».
Εάν το Ισραήλ έχει σήμερα περίπου 9 εκατομμύρια πληθυσμό εκ των οποίων το 75% περίπου είναι Εβραίοι, σε περίπτωση που επέστρεφαν οι 5 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, πολύ απλά, θα ήταν θέμα χρόνου να χάσουν την πλειοψηφία στη χώρα τους, με τον κανόνα αυτόν της δημοκρατίας να στρέφεται εναντίον της επιβίωσης εβραϊκής κρατικής οντότητας.
Δεν θέλει ιδιαίτερη φιλοσοφία για να καταλάβει κανείς, αφενός ότι το περίφημο αυτό «δικαίωμα» δεν πρόκειται να αναγνωριστεί ποτέ και αφετέρου ότι μπορεί να αξιοποιηθεί διαπραγματευτικά από τους Παλαιστίνιους όποτε το επιθυμούν για να τορπιλίσουν οποιαδήποτε συμφωνία κρίνουν ότι δεν τους ικανοποιεί.
Τα ζητήματα αυτά τα λύνει η Ιστορία σε βάθος χρόνου. Εάν και όταν ωριμάσουν οι συνθήκες και φύγει από τα πράγματα μια ελίτ που έχει συμφέρον να διατηρεί την κατάσταση ως έχει διότι ευημερεί, πέραν των ζητημάτων ουσίας που αναμφίβολα εγείρονται σε μια διαπραγμάτευση και ανακύπτουν διαφωνίες, υπάρχει η ελπίδα αλλαγής.
Δηλαδή, να εμφανιστεί μια παλαιστινιακή ηγεσία που θα δώσει προτεραιότητα στην ίδρυση και αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους (η αναγνώριση της Παλαιστινιακής Αρχής ως κυβέρνησης κρατικής οντότητας είναι αναμφισβήτητα θετική διπλωματικά, όμως επί της ουσίας δεν λέει πολλά).
Μια άλλη παλαιστινιακή ηγεσία, ακολουθώντας τη στρατηγική του Καποδίστρια, θα εξασφαλίσει κράτος, τους όρους επιβίωσης του οποίου θα επιχειρεί διαρκώς να βελτιώνει. Και όπως αποδεικνύει το παράδειγμα της Αιγύπτου, πολλά μπορούν να συμβούν εάν έρθει η κατάλληλη συγκυρία και πραγματιστική ηγεσία.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του τηλεοπτικού σταθμού Hadashot TV πριν από μερικές ώρες, ο Λευκός Οίκος θα προχωρήσει σε αυτή την κίνηση στις αρχές Σεπτεμβρίου με μια ανακοίνωση η οποία θα αλλάζει τον τρόπο θεώρησης των Παλαιστινίων ως προσφύγων, μειώνοντας τον αριθμό τους από 5 εκατομμύρια σε περίπου 1,5 εκατομμύρια.
Θεωρητικά, εάν αυτό γίνει αποδεκτό κάποια στιγμή, θα μπορούσε να βοηθήσει στην εξεύρεση λύσης, αν και το επιχείρημα της αλλοίωσης της πληθυσμιακής σύστασης στο Ισραήλ μπορεί να γίνει πραγματικότητα ακόμα και με το 1,5 εκατομμύρια, δεδομένου του πολύ υψηλότερου ρυθμού γεννήσεων στις παλαιστινιακές οικογένειες σε σχέσεις με τις εβραϊκές.
Ο νέος ορισμός των Παλαιστινίων που θα νομιμοποιούνται να θεωρούνται πρόσφυγες, θα επηρεάσει σαφέστατα και το πλαίσιο λειτουργίας της UNRWA (United Nations Relief and Work Agency) απέναντι στους Παλαιστινίους. Έχοντας ιδρυθεί το 1949, αμέσως μετά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας του 1948, η UNRWA λειτουργεί σχολεία και παρέχει υπηρεσίες υγείας στη Δυτική Όχθη, τη Λωρίδα της Γάζας, την Ιορδανία, τον Λίβανο και τη Συρία. Όπου δηλαδή υπάρχουν Παλαιστίνιοι πρόσφυγες.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι οι ΗΠΑ «κάνουν το χατίρι» των Ισραηλινών με τους οποίους συντάσσονται άλλη μια φορά. Το επιχείρημα της ισραηλινής πλευράς είναι ότι η UNRWA είναι επί της ουσίας άχρηστη, αφού υπάρχει εκ μέρους των Ηνωμένων Εθνών η Ανώτατη Επιτροπή για τους Πρόσφυγες (UN High Commission for Refugees), η οποία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έχει βοηθήσει δεκάδες εκατομμύρια προσφύγων…
Το επιχείρημα αυτό προσυπογράφεται κατά τα φαινόμενα από τον μεσολαβητή του Λευκού Οίκου και γαμπρό του Ντόναλντ Τραμπ, τον σύζυγο της κόρης του «πλανητάρχη», Ιβάνκας Τραμπ, τον πολυπράγμονα Τζάρεντ Κούσνερ, ο οποίος είναι Εβραίος στο θρήσκευμα! Μπορεί να υπάρχει λογική στα επιχειρήματα, η «τράπουλα» στην τρέχουσα ιστορική περίοδο έχει μοιραστεί διαφορετικά…

 https://www.defence-point.gr/news/