Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

File Photo: Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μιλάει στην Ολομέλεια της Βουλής . ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ Από τα μνημόνια βγήκαμε: Από τη μίζερη και διεφθαρμένη νοοτροπία δεν απελευθερωνόμαστε TOPICS:ανεπάρκειαανικανότηταδιαφθοράέξοδοςκυβερνήσειςΜνημόνια. . August 28, 2018 23 SHARES Share to FacebookFacebookShare to TwitterTwitterShare to Google+Google+Share to LinkedInLinkedIn TOY ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ Οι Ευρωπαίοι δανειστές, κήρυξαν τη λήξη των Μνημονίων μετά από οκτώ και πλέον χρόνια μιζέριας, εξαθλίωσης και πτώχευσης των πολιτών, αλλά στην Ελλάδα, όπου ξέσπασε πόλεμος μεταξύ της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, δεν το αντιληφθήκαμε. Όσοι περίμεναν ότι θα άλλαζαν οι ζωές των ανθρώπων, από τη μία στιγμή στην άλλη, είναι εκτός πραγματικότητας και ζουν σε ένα φανταστικό κόσμο. Μεταξύ των κραυγών της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι επιδιώκει το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Πάντα ισχύει ότι «το δικό μου Μνημόνιο είναι καλύτερο από το δικό σου», παραβλέποντας ότι όλα προκάλεσαν την ίδια ζημιά. ◾Είναι γεγονός, πάντως, ότι η Ελλάδα εξήλθε των Μνημονίων διότι αυτό μας είπαν οι δανειστές μας. Ήταν και κωμικός ο τρόπος που το ανακοίνωσαν. Οι εκπρόσωποί τους διαγωνίστηκαν και διαγκωνίστηκαν ποιος θα μας δώσει τα περισσότερα εύσημα. Ανάμεσα σ’ αυτά, εξέχουσα θέση είχαν και οι προειδοποιήσεις. Το μείζον θέμα για τη χώρα είναι πως θα πορευτεί από εδώ και πέρα, και αν μπορέσει να αποφύγει τα τραγικά λάθη που έγιναν από τη Μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα και οδήγησαν την Ελλάδα στην μέγγενη των Μνημονίων. Οι κυβερνήσεις των πρωθυπουργών Κώστα Σημίτη, Κώστα Καραμανλή και Γεωργίου Παπανδρέου φέρουν την μεγαλύτερη ευθύνη για την οικονομική τραγωδία, διότι οι δύο πρώτες δεν δάμασαν τη διαφθορά και η τρίτη, ζούσε στην κυριολεξία στον κόσμο της. ◾Ο κ. Παπανδρέου βρέθηκε σε «κατάσταση άρνησης» μίας πραγματικότητας που γνώριζε πριν από τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009, και μέσα στον πρώτο μήνα είχε ενώπιον του ξεκάθαρη την εικόνα της οικονομίας. Επέλεξε να υλοποιήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις του και όχι να σώσει τη χώρα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ελλάδα είναι το πολιτικό προσωπικό της. Το χαρακτηρίζει η ανεπάρκεια και η ανικανότητα. Επίσης δεν αγαπούν και δεν πασχίζουν για την Πατρίδα, όπως οι άλλοι ξένοι πολιτικοί. Τα περιμένουν όλα από τους ξένους. Αποτέλεσμα αυτής της στάσης είναι η απαξίωση της Ελλάδας σε διεθνές επίπεδο. ◾Στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, πολλοί άνθρωποι ρωτούν: Μήπως έφτασε η ώρα για να ηγηθεί της χώρας ένας τεχνοκράτης, όπως ο π.χ. Ανδρέας Δρακόπουλος του Ιδρύματος Νιάρχος; Χωρίς αμφιβολία, απαντούν, είναι μία καλή ιδέα… Επειδή οι εκπρόσωποι μπορεί να αδράξουν την ευκαιρία για να μιλήσουν για “ανατροπές” και “πραξικοπήματα”, ας τους διαβεβαιώσουμε ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι ανησυχούν και βλέπουν ότι οι μόνες, χωρίς δόλο, προσπάθειες για να βοηθηθεί η χώρα εκδηλώνονται από σημαντικούς ανθρώπους της Διασποράς. Οι οποίοι σπεύδουν σε βοήθεια κάθε φορά που έχει η ανάγκη η χώρα. Άνθρωποι όπως ο κ. Δρακόπουλος, που δεν έδειξε ποτέ ενδιαφέρον για αξιώματα και επαίνους, έχει προσφέρει στη χώρα, όσο κανείς άλλος. Αυτό που πρέπει να ανησυχήσει το πολιτικό σύστημα είναι ότι οι πολίτες δεν έχουν καμία πλέον εμπιστοσύνη και καμία ελπίδα. Αναζητούν αυτό το κάτι, αυτό το διαφορετικό που θα ανορθώσει τη χώρα και δεν το βλέπουν. Η χειρότερη προσφορά του πολιτικού συστήματος είναι ότι “μπόλιασε” με το μίσος που το κυριαρχεί, και τους πολίτες. Ούτε στη διάρκεια της χούντας η χώρα ήταν τόσο διχασμένη και διαιρεμένη στους “κόκκινους” και στους “μπλε”. Και ειναι θλιβερό όταν ακούμε κουβέντες για “εκδίκηση”. Ειλικρινά δεν γνωρίζουμε ποτέ θα αποφασίσουν να ενωθούν για το καλό της Πατρίδας. Μετά από εθνική τραγωδία;



TOY ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Οι Ευρωπαίοι δανειστές, κήρυξαν τη λήξη των Μνημονίων μετά από οκτώ και πλέον χρόνια μιζέριας, εξαθλίωσης και πτώχευσης των πολιτών, αλλά στην Ελλάδα, όπου ξέσπασε πόλεμος μεταξύ της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, δεν το αντιληφθήκαμε.
Όσοι περίμεναν ότι θα άλλαζαν οι ζωές των ανθρώπων, από τη μία στιγμή στην άλλη, είναι εκτός πραγματικότητας και ζουν σε ένα φανταστικό κόσμο. Μεταξύ των κραυγών της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι επιδιώκει το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Πάντα ισχύει ότι «το δικό μου Μνημόνιο είναι καλύτερο από το δικό σου», παραβλέποντας ότι όλα προκάλεσαν την ίδια ζημιά.

  • Είναι γεγονός, πάντως, ότι η Ελλάδα εξήλθε των Μνημονίων διότι αυτό μας είπαν οι δανειστές μας. Ήταν και κωμικός ο τρόπος που το ανακοίνωσαν. Οι εκπρόσωποί τους διαγωνίστηκαν και διαγκωνίστηκαν ποιος θα μας δώσει τα περισσότερα εύσημα. Ανάμεσα σ’ αυτά, εξέχουσα θέση είχαν και οι προειδοποιήσεις.
Το μείζον θέμα για τη χώρα είναι πως θα πορευτεί από εδώ και πέρα, και αν μπορέσει να αποφύγει τα τραγικά λάθη που έγιναν από τη Μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα και οδήγησαν την Ελλάδα στην μέγγενη των Μνημονίων. Οι κυβερνήσεις των πρωθυπουργών Κώστα Σημίτη, Κώστα Καραμανλή και Γεωργίου Παπανδρέου φέρουν την μεγαλύτερη ευθύνη για την οικονομική τραγωδία, διότι οι δύο πρώτες δεν δάμασαν τη διαφθορά και η τρίτη, ζούσε στην κυριολεξία στον κόσμο της.
  • Ο κ. Παπανδρέου βρέθηκε σε «κατάσταση άρνησης» μίας πραγματικότητας που γνώριζε πριν από τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009, και μέσα στον πρώτο μήνα είχε ενώπιον του ξεκάθαρη την εικόνα της οικονομίας. Επέλεξε να υλοποιήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις του και όχι να σώσει τη χώρα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ελλάδα είναι το πολιτικό προσωπικό της. Το χαρακτηρίζει η ανεπάρκεια και η ανικανότητα. Επίσης δεν αγαπούν και δεν πασχίζουν για την Πατρίδα, όπως οι άλλοι ξένοι πολιτικοί. Τα περιμένουν όλα από τους ξένους. Αποτέλεσμα αυτής της στάσης είναι η απαξίωση της Ελλάδας σε διεθνές επίπεδο.
  • Στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, πολλοί άνθρωποι ρωτούν: Μήπως έφτασε η ώρα για να ηγηθεί της χώρας ένας τεχνοκράτης, όπως ο π.χ. Ανδρέας Δρακόπουλος του Ιδρύματος Νιάρχος; Χωρίς αμφιβολία, απαντούν, είναι μία καλή ιδέα…
Επειδή οι εκπρόσωποι μπορεί να αδράξουν την ευκαιρία για να μιλήσουν για “ανατροπές” και “πραξικοπήματα”, ας τους διαβεβαιώσουμε ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι ανησυχούν και βλέπουν ότι οι μόνες, χωρίς δόλο, προσπάθειες για να βοηθηθεί η χώρα εκδηλώνονται από σημαντικούς ανθρώπους της Διασποράς. Οι οποίοι σπεύδουν σε βοήθεια κάθε φορά που έχει η ανάγκη η χώρα. Άνθρωποι όπως ο κ. Δρακόπουλος,  που δεν έδειξε ποτέ ενδιαφέρον για αξιώματα και επαίνους, έχει προσφέρει στη χώρα, όσο κανείς άλλος.
Αυτό που πρέπει να ανησυχήσει το πολιτικό σύστημα είναι ότι οι πολίτες δεν έχουν καμία πλέον εμπιστοσύνη και καμία ελπίδα. Αναζητούν αυτό το κάτι, αυτό το διαφορετικό που θα ανορθώσει τη χώρα και δεν το βλέπουν. Η χειρότερη προσφορά του πολιτικού συστήματος είναι ότι “μπόλιασε” με το μίσος που το κυριαρχεί, και τους πολίτες. Ούτε στη διάρκεια της χούντας η χώρα ήταν τόσο διχασμένη και διαιρεμένη στους “κόκκινους” και στους “μπλε”. Και ειναι θλιβερό όταν ακούμε κουβέντες για “εκδίκηση”.
Ειλικρινά δεν γνωρίζουμε ποτέ θα αποφασίσουν να ενωθούν για το καλό της Πατρίδας. Μετά από εθνική τραγωδία;

 https://hellasjournal.com/