Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Ουάσινγκτον-Μόσχα με ενδιάμεσο σταθμό Αθήνα! Τι μας δείχνουν τα ταξίδια Καμμένου


Το 2015, στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ο ΥΕΘΑ Πάνος Καμμένος είχε να αντιμετωπίσει την καχυποψία του τότε Αμερικανού ομολόγου του Άστον Κάρτερ. Γνωστός και με το παρατσούκλι “Δόκτωρ Θάνατος” λόγω των απόψεών του για τη χρήση πυρηνικών όπλων, δεν ήθελε και πολύ να πειστεί απ΄ όσους στην Ουάσινγκτον θεωρούσαν τον Π.Καμμένο “πολύ ρωσόφιλο”. Στις ΗΠΑ υπάρχουν εκείνοι που αντιμετωπίζουν με εμμονική καχυποψία τις καλές σχέσεις οποιουδήποτε με τη Ρωσία και άλλοι που βλέπουν σ΄ αυτές τις σχέσεις ευκαιρίες. Ο Κάρτερ ανήκει σίγουρα στην πρώτη ομάδα και μάλλον γι΄ αυτό δεν συνάντησε τον Καμμένο.

Η αλλαγή Προέδρου στις ΗΠΑ και η ανάληψη της ευθύνης του Πενταγώνου από τον πεζοναύτη Τζ. Μάτις άλλαξε το κλίμα και επανέφερε τη λογική στο Πεντάγωνο. Ο Μάτις όπως και οι περισσότεροι προκάτοχοί του, ενδιαφέρονταν για το πως η Ελλάδα “διαβάζει” τις εξελίξεις στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου και στη Μέση Ανατολή. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά απλά επειδή σ΄ αυτή τη περιοχή ζούμε και είναι απολύτως λογικό να έχουμε άποψη. Επιπλέον είναι σαφές ότι η διοίκηση Τραμπ θέλει να έχει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με τη Μόσχα όσες διαφωνίες κι αν έχει μαζί της, όσες φοβίες κι αν αντιμετωπίζει. Συνεπώς δεν έχει και κανένα πρόβλημα με τις όποιες σχέσεις μπορεί να είχε ή να έχει ο Καμμένος με τη Μόσχα. Αντιθέτως φαίνεται ότι τις θεωρεί χρήσιμες.
Όλα αυτά προκύπτουν από το γεγονός ότι ο Καμμένος μέσα στον ίδιο μήνα βρέθηκε στην Ουάσινγκτον και το Πεντάγωνο και θα βρεθεί στη Μόσχα! Δεν υποστηρίζουμε ότι αυτό το ταξίδι έχει κάποιο ιδιαίτερο σκοπό που έχει να κάνει με τις ΗΠΑ, αλλά θα μπορούσε να είναι κι έτσι.
Αυτό που προκύπτει ως συμπέρασμα είναι ότι πρέπει να καταλάβουμε και να πιστέψουμε ότι έχουμε ρόλο στην περιοχή μας και μάλιστα σημαντικό. Κατά καιρούς έχει διαπιστωθεί ότι οι ξένοι μας το αναγνωρίζουν αλλά εμείς πολύ συχνά αρνηθήκαμε να παίξουμε τον ρόλο μας. Δεν είμαστε υπερδύναμη για να επιβάλλουμε εξελίξεις. Αλλά όπως κουραστικά ίσως επαναλαμβάνουμε, είμαστε μια χώρα που έχουμε το προνόμιο να μιλάμε με όλους για όλα και συχνά να έχουμε τη δυνατότητα να βάζουμε άλλους να μιλάνε μεταξύ τους. Θέλετε να πούμε ότι είμαστε ένας χρήσιμος αγγελιοφόρος ή διαμεσολαβητής; Δεν είναι καθόλου υποτιμητικός ρόλος για την Ελλάδα, η οποία αν τον παίξει σωστά μπορεί όχι να επιβάλλει αλλά να επηρεάσει εξελίξεις. Τα όσα γίνονται στην περίμετρό μας σε συνδυασμό με την ασφάλεια που εκπέμπει η Ελλάδα δημιουργούν ιδανικές συνθήκες για να αναλάβουμε πρωτοβουλίες και αποστολές με στόχο πάντα βέβαια κάτι να κερδίσει η χώρα. Προϋπόθεση γι΄ αυτό βεβαίως είναι να υπάρχει στοιχειώδης συνεννόηση και συνεργασία απ΄ όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Αυτό είναι και το πιο δύσκολο όπως διαρκώς διαπιστώνουμε.
Τα προβλήματα που καλούμαστε να λύσουμε και οι κίνδυνοι που πρέπει να αντιμετωπίσουμε στο άμεσο μέλλον είναι πολλοί. Πολλές όμως είναι και οι ευκαιρίες που έχουμε να εκμεταλλευθούμε. Παρά τις δυσκολίες που έχουμε μετά από οκτώ χρόνια κατατροφής, δεν έχουμε χάσει την γεωπολιτική μας αξία. Κάποιοι σ΄ αυτά τα χρόνια της κρίσης δεν έδωσαν τη παραμικρή σημασία σ΄ αυτή την αξία έχοντας την μίζερη λογική που θέλει την Ελλάδα να είναι “μικρούλα” και να μην έχει ούτε καν το δικαίωμα να πει την άποψή της. Την οποία σε πολλές περιπτώσεις τη ζητούσαν και οι ξένοι αλλά συνηθισμένοι από την αφωνία και την υποταγή κάποιοι δικοί μας “σωτήρες” δεν τολμούσαν να μιλήσουν, φοβούμενοι ότι αυτά που θα πουν θα δυσαρεστήσουν τους ισχυρούς συνομιλητές τους.