Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2018

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΦΟΝΙΚΗ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ.


Γράφει ο Άντγος ε.α Θεοδωρόπουλος Αναστάσιος 

Πέρασαν τέσσερις μήνες από την φονική πυρκαγιά στην Ανατολική  Αττική  και οι πληγές στο σώμα και την ψυχή του Έθνους, του  Κράτους και του Λαού μας είναι ανοικτές και  χαίνουσες. Τα προβλήματα για όσους την υπέστησαν καθίστανται μεγάλα και εν πολλοίς δυσεπίλυτα.

Η καταστροφή του περιβάλλοντος, η οποία είναι σοβαρότατη και μάλιστα στον πλέον κρίσιμο - νευραλγικό - στρατηγικό και πολυάνθρωπο για την Ελλάδα  χώρο  του λεκανοπεδίου της Αττικής, η εκατόμβη των νεκρών και η απώλεια χιλιάδων περιουσιών, στη συνέχεια και άλλων καταστροφών, μας φέρνουν  σε  απόγνωση. Ας είναι όμως. Αυτή τη στιγμή πρέπει άμεσα να δούμε τι μπορεί να γίνει ούτως ώστε κατ`  ελάχιστο, αφενός  να μην επαναληφθεί η προαναφερθείσα συμφορά και αφετέρου να ενισχυθεί η ασφάλεια και κατ` επέκταση η άμυνα της χώρας.
Για να αντιληφθούμε το μέγεθος και την σοβαρότητα της απειλής από τις πυρκαγιές πρέπει  να τονίσουμε ότι πιθανόν  να είναι και ασύμμετρη, αλλά και μέρος του  υβριδικού πολέμου, αφού είναι δυνατόν:  Πρώτον να διενεργείται από οργανωμένες μη συμβατικές ομάδες. Δεύτερον να  βασίζεται στην αναίρεση των κανόνων του δικαίου και του δικαίου του πολέμου. Τρίτον να χρησιμοποιεί κυρίως χαμηλού σχετικά κόστους μέσα και επιχειρησιακή δράση που προκαλούν όμως, δυσανάλογα, μεγάλου (ασύμμετρου) κόστους αποτελέσματα, τόσο σε ανθρώπινες ζωές και υλικό όσο και στον ψυχολογικό και κοινωνικό τομέα.
H αντιμετώπιση και η επίλυση του προβλήματος των πυρκαγιών, όπως κάθε άλλου  προβλήματος ασφάλειας και άμυνας, έχει τέσσερες διαστάσεις: Την ποσοτική, που αφορά στον  αριθμό του εμπλεκόμενου προσωπικού  και  στων διατιθέμενων  μέσων. Την ποιοτική, που συνιστούν η επιλογή, η εκπαίδευση, η αξιολόγηση και το ηθικό του προσωπικού και η εξελιγμένη τεχνολογία του υλικού. Την οργανωτική, δηλαδή την διοίκηση – διεύθυνση, τη   σχεδίαση, τον έλεγχο, το συντονισμό, τη συνεργασία, τις επικοινωνίες και  τις  πληροφορίες των εμπλεκομένων. Την κατάλληλη ενημέρωση, εκπαίδευση, παιδεία αλλά και κουλτούρα της κοινωνίας περί της ασφάλειας και άμυνας και όποτε απαιτείται (όπως  για τις φωτιές), τη σχετική οργάνωση των τοπικών κοινωνιώνΑυτά όταν ατονίζουν και εγκαταλείπονται μεταπίπτουμε σε άλλα είδη <<κουλτούρας>>, τα οποία οδηγούν στη μικροπολιτική, στην αναρχία¸ στην αδυναμία, στην ανασφάλεια και τελικά στην αυτοδιάλυση και ο ΄΄νοών νοήτω΄΄.
Στην οργάνωση της μάχης για τη φωτιά αρχικά υπενθυμίζουμε τα απαιτούμενα  απλά σχέδια, συντασσόμενα υπό τις πλέον δυσμενείς προϋποθέσεις και την κατά τακτά χρονικά διαστήματα επανεξέταση και την μέσω ασκήσεων δοκιμή τους. Μην ξεχνάμε ότι η πυρκαγιά είναι δυνατόν να ενέχει τα στοιχεία του δόλου, του αιφνιδιασμού, του πανικού, της συμφόρησης δρομολογίων και χώρων, καθώς και της δυσμένειας γενικότερα ως προς τον χώρο – χρόνο, τις μετεωρολογικές συνθήκες και την ταυτόχρονη πολλαπλότητα  της εκδήλωσή της. Επίσης  κάθε φωτιά απαιτεί άμεση, σχεδόν αστραπιαία αντίδραση για ευνόητους λόγους, η οποία απ’ ό,τι αρχίζει να διαφαίνεται  από τα ΜΜΕ στην εν λόγω πυρκαγιά, καθυστέρησε σημαντικά.
Σύμφωνα με τα προαναφερόμενα η απαιτούμενη ποιότητα του προσωπικού πυρόσβεσης προϋποθέτει σωματικές ικανότητες, αντοχές, εκπαίδευση και πνεύμα Ειδικών Δυνάμεων, τα οποία δυστυχώς και οφθαλμοφανώς σε μεγάλο ποσοστό  ελλείπουν
              Ως προς τις αρχές αντιμετώπισής των πυρκαγιών, σημαντικότατη είναι  η ενιαία διοίκηση - διεύθυνση, η οποία εκτός των άλλων σημαίνει ότι διοικεί - διευθύνει - αποφασίζει κεντρικά ένας και ο καταλληλότερος. Αυτός φυσικά θα είναι και βαθύς γνώστης και κύριος μοχλός της προετοιμασίας και του κεντρικού σχεδιασμού για την πρόληψη, την προετοιμασία και τελικά για την  αντιμετώπιση των πυρκαγιών μέσω  και της απαιτούμενης  στρατηγικής. Απ’ ό,τι λένε όμως αρκετοί αναλυτές στην περίπτωση της φωτιάς στο Μάτι, υπήρξε τόσο έλλειψη στρατηγικής, όσο  και  προετοιμασίας και ετοιμότητας με δεδομένη μάλιστα την φρικώδη εμπειρία από τη φονική πυρκαγιά στην Ηλεία το 2007. Εδώ  πρέπει να υπενθυμίσουμε  την σημαίνουσα θέση που είχαν στην πρόληψη και αντιμετώπιση των πυρκαγιών παλαιότερα οι κατά τόπον δασάρχες, ως οι πλέον λεπτομερώς γνώστες των δασών.
             Λίαν κρίσιμα απ’ ό,τι αποδείχτηκε είναι και τα θέματα των αντιπυρικών ζωνών, των δρομολογίων εκκένωσης - αποσυμφόρησης, με ιδιαιτερότητα αυτών που οδηγούν σε παραλίες καθώς και των χώρων καταφυγής– διάσωσης. Επίσης της αποψίλωσης, δημόσιων και ιδιωτικών χώρων κατά την αρχή του θέρους, της πρόσβασης προσωπικού και μέσων πυρόσβεσης  όπου απαιτηθεί καθώς  και της προειδοποίησης των πολιτών για τυχόν εκκένωση  περιοχών, με όλα τα μέσα που παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία, χωρίς να ξεχνάμε και την καμπάνα της Εκκλησίας.
Η Ανατολική Αττική όμως σύμφωνα με γνωμάτευση Γάλλων πυροσβεστών ήταν κλειστή μπαρουταποθήκη, καθώς εκτός των άλλων υπήρχε πολλή καύσιμη ύλη σε αυλές σπιτιών  και  σε οικόπεδα. Οι  δε κάτοικοι αντιλήφτηκαν τον κίνδυνο όταν ήλθαν σε εγγύτητα με τους καπνούς και τις φλόγες, η παραλία σε πολλά σημεία ήταν απροσπέλαστη, ενώ υπάρχουν πολλά ερωτηματικά για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας τις κρίσιμες ώρες. Όσο για την ενημέρωση – εκπαίδευση των πολιτών εκ μέρους των αρμοδίων κρατικών φορέων σχετικά με τους τρόπους αντίδρασής των σε περίπτωση πυρκαγιάς, το συμπέρασμα και εκ του αποτελέσματος είναι τραγικό και επιτάσσει την ανάγκη λήψης άμεσων μέτρων .
Σε ό,τι αφορά στην προληπτική αντιμετώπιση των πυρκαγιών πολλές φορές αντί να δημιουργούμε ζώνες αντιπυρικές, ζώνες αναχαίτισης - επιβράδυνσης της φωτιάς  και μέσω  της κατάλληλης δενδροφύτευσης, (κυπαρίσσια- πλατύφυλλα δένδρα– πικροδάφνες, κ.α) , ακυρώνουμε και αδρανοποιούμε με παραλείψεις ή και ενέργειες μας τις ήδη υπάρχουσες.
Με λάθος αναδασώσεις, καθόλου αποθαμνώσεις και χωρίς να κόβουμε κάποια πεύκα, χάνουμε δάση, περιουσίες, ψυχές και τελευταία ολόκληρη κωμόπολη, σε μία χώρα που ο τουρισμός είναι η ατμομηχανή της οικονομίας της. Eπί παραδείγματι κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας των Ολυμπιακών αγώνων είχαν φυτευτεί πολλά πεύκα στα κράσπεδα(!!!) εκατέρωθεν της λεωφόρου Μαραθώνος που έγιναν με τα κουκουνάρια τους πυροβόλα και έτσι η φωτιά  εύκολα διαπέρασε το σχετικά  μεγάλο πλάτος της.
Κλείνοντας πρέπει  να επισημάνουμε στην  περίπτωση της φωτιάς στο Μάτι, ότι κάποιες ευθύνες ήταν διαχρονικές και  κάποιοι  έπραξαν το καθήκον τους. Αξιοσημείωτη δε είναι  η έγκαιρη και βάσει σχεδίου εκκένωση των παιδικών κατασκηνώσεων του Αγίου Ανδρέα. Επίσης  η επαρκής  προετοιμασία και η  σωτήρια  αντίδραση για τα Κ.Α.Α.Υ   καθώς και για πολλά άτομα που έτρεχαν έξω από το μανδρότοιχό τους για να σωθούν,  του Διοικητή  Συνταγματάρχη (ΠΖ) Κορδάτου  Γ., ο οποίος είναι γέννημα θρέμμα των Ειδικών Δυνάμεων.
Να ζητήσουμε δε συγνώμη ως λαός, που οι  υπεύθυνοι δεν το έπραξαν, από όλους, οι οποίοι έπαθαν και ιδιαίτερα από τις οικογένειες των θυμάτων, απαιτώντας την κατά γράμμα αυστηρή εφαρμογή των νόμων, τόσο για αυτούς που προκαλούν τις πυρκαγιές, όσο και για εκείνους που ευθύνονται για την πλημμελή πρόληψη και την καταστολή τους. Μην μας διαφεύγει δε ότι τους τελευταίους εμείς τους επιλέγουμε, άμεσα ή έμμεσα.