Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

Περί ηρώων που η Ελλάδα δεν έχει καμία ανάγκη να αναζητήσει! Έχει ήδη χιλιάδες….

Κάθε έθνος, κάθε κράτος έχει ανάγκη από ήρωες. Ήρωες που μένουν στην ιστορία με αποστολή να εμπνέουν τις επόμενες γενιές. Να δίνουν θάρρος,δύναμη, όραμα, ειδικά στις δύσκολες στιγμές…
Ένας ήρωας δεν είναι απαραίτητο να επιβεβαιώνει τον ηρωϊσμό του με τον θάνατό του. Μπορεί να τον έχει εξασφαλίσει με μια μεγάλη νίκη για την πατρίδα του. Μια μεγάλη επιτυχία που είχε κόστος μεγάλο, το οποίο δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζεται πάντα με τον θάνατο. Υπάρχουν ήρωες που πέθαναν από βαθιά γεράματα…Ήρωες ήταν και ήρωες παραμένουν.

Πολλά έθνη έχουν αναγκαστεί να δημιουργούν ήρωες! Αναγκάστηκαν να βρουν “αφηγήματα” ,να παρουσιάσουν πράξεις κάποιου ή κάποιων με μια δόση υπερβολής για να έχουν κάποια παραδείγματα γι΄ αυτούς που έρχονται.
Η Ελλάδα ευτυχώς δεν είχε και δεν έχει τέτοια ανάγκη! Η ιστορία της είναι γεμάτη από ηρωϊκές πράξεις που έγιναν από ανθρώπους απλούς, καθημερινούς αλλά αποφασισμένους και ανυπότακτους. Έχουμε να λέμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας αμέτρητες ιστορίες και να τους δίνουμε ατελείωτα παραδείγματα ανθρώπων που πρέπει να έχουν ως πρότυπα. Ακόμη και σήμερα η χώρα “παράγει” ήρωες και μάλιστα όχι νεκρούς, αλλά ζωντανούς. Είναι ήρωας ο Έλληνας φοιτητής που πήγε στο εξωτερικό και διέπρεψε. Είναι ήρωας ο χειριστής του μαχητικού αεροσκάφους που κάθε πρωί φεύγει από το σπίτι του χωρίς να γνωρίζει αν θα γυρίσει. Μπορούμε να μιλάμε ώρες για τους ήρωες που ζουν στο διπλανό μας διαμέρισμα…
Δεν χρειάζεται λοιπόν να αναζητούμε ήρωες με το ζόρι. Δεν είναι απαραίτητο επίσης να αναζητούμε μόνο νεκρούς ήρωες. Ίσως να ήρθε η ώρα να καταλάβουμε ότι το πρώτο που πρέπει να ζητάμε από τους ανθρώπους αυτής της χώρας είναι να νικάνε κι όχι να πεθαίνουν. Πολλές φορές το πρώτο προϋποθέτει το δεύτερο κανείς δεν το αμφισβητεί. Αλλά δεν πρέπει να ζητάμε πρώτα το θάνατο και μετά τη νίκη!
Αυτά τα λίγα περί ηρωϊσμών και ηρώων, γιατί πολύ κουβέντα έγινε τις τελευταίες ημέρες σε λάθος βάση νομίζουμε.