© Παρέχεται από: Capital.grΤου Behnam Ben Taleblu
Την προηγούμενη εβδομάδα το Ιράν επιβεβαίωσε ότι προχώρησε πρόσφατα σε δοκιμή πυραύλου, τον οποίο οι ΗΠΑ κατηγοριοποίησαν ως βαλλιστικό πύραυλο μεσαίου βεληνεκούς "ικανό να μεταφέρει πολλαπλές κεφαλές", που συνιστά παραβίαση του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών του 2015. Δυστυχώς, δεν ήταν αυτή η είδηση: το Ιράν έχει πλέον συνηθίσει τη δοκιμή, χρήση ή ακόμη και μεταφορά βαλλιστικών πυραύλων σε όλη τη Μέση Ανατολή.

Οι ΗΠΑ αντέδρασαν έντονα με κυρώσεις τόσο πριν όσο και μετά την απομάκρυνση τους από την πυρηνική συμφωνία του 2015 για το Ιράν. Και ενώ οι Eυρωπαίοι αξιωματούχοι έχουν καταδικάσει μια τέτοια συμπεριφορά -ακόμη και στον ΟΗΕ - δεν έχουν λάβει ακόμη σοβαρά μέτρα για να εμποδίσουν το Ιράν να κάνει συνεχείς δοκιμές πυραύλων. Ανεξάρτητα από το εάν οι προσπάθειες της Ευρώπης για τη διατήρηση της συμφωνίας για τα πυρηνικά είναι επιτυχείς, η ΕΕ πρέπει να συνταχθεί με τις ΗΠΑ και να αξιολογήσει την απειλή των βαλλιστικών πυραύλων της Τεχεράνης.
Τους πρώτους μήνες του τρέχοντος έτους, προτού οι ΗΠΑ αποσυρθούν από τη συμφωνία για τα πυρηνικά, Αμερικανοί διπλωμάτες ταξίδεψαν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού για να βρουν έναν τρόπο βελτίωσης αυτής της συμφωνίας, συμπεριλαμβάνοντας τους βαλλιστικούς πυραύλους στο πλαίσιο μιας μεγαλύτερης πολιτικής συμφωνίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, η ΕΕ φερόταν να εξετάζει την επιβολή κυρώσεων σε βάρος οντοτήτων που υποστήριζαν τα προγράμματα βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν. Τελικά δεν έγινε τίποτα. Πράγματι, μια πιο προσεκτική ματιά στο ιστορικό της Ευρώπης αποκαλύπτει ότι η τελευταία δέσμη κυρώσεων της ΕΕ κατά του Ιράν σε σχέση με πυρηνικά και πυραύλους ήταν πριν από έξι χρόνια.
Ένα πράγμα που άλλαξε, ωστόσο, από το 2012 είναι το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν. Εκτός από τη διατήρηση του μεγαλύτερου οπλοστασίου στην περιοχή, το ιρανικό καθεστώς βελτιώνει επιλεγμένα συστήματα και εστιάζει στην μεγαλύτερη ακρίβεια. Ιρανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι δηλώνουν ότι δεν βλέπουν τεχνικά εμπόδια για την κατασκευή πυραύλων μεγαλύτερης εμβέλειας. Επιπλέον, η Τεχεράνη έχει στείλει πυραύλους εδάφους-εδάφους, μικρής εμβέλειας σε νέους "παίκτες" σε ζώνες πολέμου, όπως οι Χούτι της Υεμένης και οι σιιτικές παραστρατιωτικές δυνάμεις στο Ιράκ.
Τα ιρανικά μίντια φαίνεται να έχουν σταματήσει να αναφέρουν όλες τις δοκιμαστικές εκτοξεύσεις, πιθανότατα για να αποφύγουν το δημόσιο έλεγχο. Αμέσως μετά τη δοκιμή αυτού του μήνα, η ανταπόκριση της Τεχεράνης ήταν ασαφής, δίνοντας την υπόσχεση να συνεχίσει τις δοκιμές πυραύλων και κατσαδιάζοντας τις ΗΠΑ. Και όταν οι Ιρανοί αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν την εκτόξευση, το έκαναν χωρίς να αναφέρουν τον τύπο του πυραύλου.
Για να πειστεί πραγματικά το Ιράν να επανεξετάσει τον υπολογισμό των πτητικών δοκιμών του - καθώς και την προμήθεια τεχνολογίας, την παραγωγή και τις εξαγωγές πυραύλων στην περιοχή - η Ευρώπη και οι ΗΠΑ χρειάζονται ένα νέο πλαίσιο. Αυτό απαιτεί την επανεκκίνηση των προσπαθειών για την "επιδιόρθωση" της πυρηνικής συμφωνίας από το σημείο  που σταμάτησαν. Αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει τουλάχιστον τα ακόλουθα τρία στοιχεία.
Το πρώτο είναι μια σαφής και αποφασιστική δέσμευση να αποτραπεί το Ιράν από το να αποκτήσει ένα διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο -ο οποίος θα μπορούσε να έχει στην εμβέλειά του ολόκληρη την Ευρώπη- ανεξάρτητα από το αν έχει κατασκευαστεί εγχώρια ή έχει αποκτηθεί από το εξωτερικό. Ενώ το Ιράν διαθέτει ήδη πυραύλους που μπορούν να χτυπήσουν το νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης, ένας ICBM θα απειλούσε ολόκληρη την ήπειρο. Για να αποφευχθεί αυτό, η Ευρώπη και οι ΗΠΑ πρέπει να συγχρονίσουν τα μηνύματά τους και τις πιέσεις κατά του προγράμματος εκτόξευσης δορυφόρων του Ιράν, το οποίο πιθανότατα αποτελεί κάλυψη για τις φιλοδοξίες πυραύλων μεγάλης εμβέλειας του καθεστώτος.
Το δεύτερο είναι η σύσταση μιας πολυεθνικής ομάδας εργασίας για την ανταλλαγή πληροφοριών και την αναχαίτιση των τεχνολογικών προμηθειών του Ιράν και της χρηματοδότησης της προσπάθειάς του για γρήγορη εξάπλωση. Οι πύραυλοι του Ιράν χρήζουν το ίδιο βαθμό διατλαντικής προσοχής και διπλωματίας υψηλού επιπέδου με το ζήτημα των πυρηνικών. Παρά την ισχυρή αμυντική βιομηχανία του Ιράν και την προσπάθεια για αυτάρκεια, το καθεστώς συνεχίζει να κάνει αγορές στο εξωτερικό, εκμεταλλευόμενο εταιρείες-βιτρίνα και επωφελούμενο από τη δικαιοδοσία μιας αδύναμης κεντρικής εξουσίας για την επέκταση της συλλογής πυραύλων και των δυνατοτήτων του.
Τελευταίο, και ίσως πιο σημαντικό, είναι μια δέσμευση για κυρώσεις που να μπορούν να επιβάλλονται αυτόματα ως απάντηση σε μια ποικιλία πυραυλικών ενεργειών από το Ιράν. Οι κυρώσεις πρέπει να συνδέονται με όλες τις γνωστές δυνάμεις πυραύλων του Ιράν, ανεξάρτητα από την εμβέλεια. Η σοβαρότητα κάθε ποινής θα πρέπει να εξαρτάται είτε από το αν πρόκειται για την απάντηση σε μια δοκιμή, μια στρατιωτική επιχείρηση ή μια μεταφορά, είτε από τις γνωστές ιδιότητες του πυραύλου και από ποιες σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας παραβιάζει.
Οι Ιρανοί αξιωματούχοι είναι πολύ σαφείς σχετικά με την αξία του αναπτυσσόμενου οπλοστασίου τους. Η Ευρώπη, με ισχυρή υποστήριξη από τις ΗΠΑ, πρέπει επιτέλους να μετατρέψει τα λόγια της σε πράξεις