Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019

Οι Πρέσπες και ο ρόλος που η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να παίξει αν θέλει να κερδίσει

Ένα χρόνο τώρα το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων προκάλεσε στην ελληνική πολιτική σκηνή και στην ελληνική κοινωνία ισχυρές αναταράξεις. Ο διχασμός που πάντα καιροφυλακτεί έκανε με εμφατικό τρόπο την εμφάνισή του στην καθημερινότητά μας. Μαζί και η απόλυτη υποκρισία ενός κομματικού συστήματος που εκτός ελαχίστων περιπτώσεων άλλα πίστευε κι άλλα έλεγε στον κόσμο. Γιατί οι επιδιώξεις του κομματικού κατεστημένου, δυστυχώς, πολλές φορές τοποθετούνται πάνω και από τα εθνικά θέματα.

Η συμφωνία των Πρεσπών είναι πλέον ενεργή . Αυτό είναι μια πραγματικότητα που θα πρέπει να την αντιμετωπίσουμε. Όχι με συναισθηματισμό, αλλά με λογικό, ρεαλισμό, στόχευση και σχέδιο. Δεν έχει κανένα νόημα να συνεχίζουμε να διχαζόμαστε για το αν ,τι και πόσο χάσαμε ή κερδίσαμε. Η συμφωνία βάζει νέα δεδομένα στο τραπέζι, αλλά ο στόχος της Ελλάδας θα πρέπει να είναι ένας: να αποδεχτεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο που της ανήκει στα Βαλκάνια και να τον παίξει όσο το δυνατόν πιο ενεργά και αποτελεσματικά για τα συμφέροντά της. Ακόμη και μετά από τη λαίλαπα της οικονομικής κρίσης, η Ελλάδα δεν έχει απολύτως τίποτα και κανέναν να φοβηθεί. Δεν της αξίζει η “θυματοποίηση” στην οποία κομματικοί παλιάτσοι που φωνασκούν θέλουν να την καταδικάσουν.
Μετά από 30 χρόνια κυριαρχίας μιας αδιέξοδης πολιτικής που είχε στόχο να μεταφέρει την “καυτή πατάτα” στα χέρια της επόμενης κυβέρνησης, υποχρεωθήκαμε προφανώς από τους ισχυρούς “συμμάχους” μας , να βάλουμε υπογραφή σε μια συμφωνία την οποία ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινής γνώμης δεν εγκρίνει ή στην καλύτερη περίπτωση έχει πολλές επιφυλάξεις για όσα προβλέπει. Δεν είναι όμως μια καταστροφική συμφωνία που “σκοτώνει” την Ελλάδα. Κι ως γνωστόν ,ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Αυτό που οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες δεν είπαν ποτέ στον κόσμο είναι πως με την τακτική που ακολούθησαν 30 χρόνια δεν θα μπορούσε να υπάρξει καμία καλή λύση ,όπως την είχαν “χτίσει” στο μυαλό των πολιτών. 30 χρόνια ήταν αρκετά για να διαμορφωθούν και στην Ελλάδα και στα Σκόπια, απόψεις οι οποίες ήταν φανερό ότι δεν θα άφηναν να υπάρξει οποιαδήποτε λύση που θα μπορούσε να ικανοποιήσει και τους δύο. Σ΄ ότι μας αφορά το μόνο που πετύχαμε αρνούμενοι να λύσουμε το πρόβλημα στην αρχή του ,ήταν να επιτρέψουμε να μεγαλώσει μία ακόμη γενιά στη γειτονική χώρα, με την πεποίθηση ότι είναι “μακεδόνες” και “απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου”.
Το θέμα είναι λοιπόν η επόμενη μέρα. Προς αυτή πρέπει να κοιτάξουμε και να αποδεχτούμε επιτέλους ότι ο ρόλος που μας ανήκει είναι αυτός της χώρας που οδηγεί τις εξελίξεις στην περιφέρειά της. Μια ηγέτιδα δύναμη σε μια μικρή αλλά εξαιρετικά ταραγμένη “γειτονιά” όπως αυτή των Βαλκανίων.
Θα το καταλάβουμε ή θα συνεχίσουμε να χάνουμε πριν ακόμη “παίξουμε” στο παιχνίδι;