Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Η εξωτερική πολιτική του Trump δεν είναι πλέον απρόβλεπτη


21012019-1.jpgΠέρασαν οι ημέρες της διχασμένης διοίκησης



Έχει γίνει σύνηθες να περιγράφεται η εξωτερική πολιτική του προέδρου των ΗΠΑ, Donald Trump, ως απρόβλεπτη. Αλλά με τον τρόπο αυτό χαρακτηρίζεται εσφαλμένα και ο άνθρωπος και η πολιτική. Σήμερα, για πρώτη φορά, είναι δυνατόν να εντοπιστεί μια μοναδική εξωτερική πολιτική της διοίκησης Trump, καθώς η ομάδα του προέδρου συσπειρώνεται γύρω από τις ιδέες του.

Έχει γίνει σύνηθες να περιγράφεται η εξωτερική πολιτική του προέδρου των ΗΠΑ, Donald Trump, ως απρόβλεπτη. Αλλά με τον τρόπο αυτό χαρακτηρίζεται εσφαλμένα και ο άνθρωπος και η πολιτική. Στην πραγματικότητα, παρόλο που οι ενέργειες του Trump συχνά είναι συγκλονιστικές, σπάνια προκαλούν έκπληξη. Οι πιο αμφιλεγόμενες θέσεις του -η αμφισβήτηση του ΝΑΤΟ, η επιδίωξη να αποχωρήσει από την Συρία, το ξεκίνημα εμπορικών πολέμων- είναι όλες σύμφωνες με την κοσμοθεωρία που έχει υιοθετήσει δημοσίως από την δεκαετία του '80.
Ο απρόβλεπτος χαρακτήρας αυτής της διοίκησης δεν προήλθε από τις απόψεις του Trump, αλλά από την αντιπαλότητα μεταξύ του προέδρου [1] και των πολιτικών συμβούλων του, αφενός, και του κατεστημένου της εθνικής ασφάλειας, αφετέρου. Μέχρι πρόσφατα, αυτά τα δύο στρατόπεδα ανταγωνίζονταν για την υπεροχή, και ήταν δύσκολο να γνωρίζουμε ποιο θα κέρδιζε για το εκάστοτε θέμα.
Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο, και ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, John Bolton, σε συνέντευξη Τύπου μετά την συμμετοχή τους στην Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, τον Ιούλιο του 2018. YVES HERMAN / REUTERS
----------------------------------------------------------------

Στο όριο των δύο ετών [της θητείας του], είναι πλέον σαφές ότι ο πρόεδρος κυριαρχεί στον αγώνα αυτόν, ακόμα κι αν δεν έχει κερδίσει ακόμα ξεκάθαρα. Για πρώτη φορά, είναι δυνατόν να εντοπιστεί μια μοναδική εξωτερική πολιτική της διοίκησης Trump, καθώς η ομάδα του προέδρου συσπειρώνεται γύρω από τις ιδέες του. Η πολιτική αυτή συνίσταται σε μια στενή σχέση συναλλαγής με άλλα έθνη, σε μια προτίμηση των αυταρχικών κυβερνήσεων έναντι των άλλων δημοκρατιών, μια μερκαντιλιστική προσέγγιση της διεθνούς οικονομικής πολιτικής, μια γενική αδιαφορία για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου, και την προώθηση του εθνικισμού και της μονομέρειας εις βάρος της πολυμέρειας.
ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΤΡΑΜΠ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ
Πολλοί πρόεδροι των ΗΠΑ έχουν εκλεγεί χωρίς πραγματική εμπειρία εξωτερικής πολιτικής. Ορισμένοι είχαν ιδέες που έρχονταν σε αντίθεση με μια βασική αξία της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ -για παράδειγμα, η θέση του Τζίμι Κάρτερ υπέρ της απομάκρυνσης των στρατευμάτων από την Κορέα. Ο Τραμπ όμως είναι διαφορετικός. Είναι ο μόνος πρόεδρος που εξελέγη ποτέ με μια πλατφόρμα που απέρριψε ρητά όλους τους πυλώνες της στρατηγικής των ΗΠΑ.
Αν και ο Trump έχει αλλάξει γνώμη σε πολλά θέματα, έχει σαφή, συνεπή, ενστικτώδη εξωτερική πολιτική που χρονολογείται ήδη τρεις δεκαετίες. Έχει από καιρό απορρίψει τις συμμαχίες ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών ως άδικες για τους φορολογούμενους και κατηγόρησε συμμάχους ότι οδήγησαν την Ουάσινγκτον στο να τους υπερασπίζεται δωρεάν. Έχει από καιρό θεωρήσει τα εμπορικά ελλείμματα ως απειλή για τα συμφέροντα των ΗΠΑ και έχει απορρίψει σχεδόν όλες τις εμπορικές συμφωνίες που έχουν διαπραγματευτεί οι Ηνωμένες Πολιτείες από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και έχει ιστορία στο να εκφράζει θαυμασμό για τους αυταρχικούς σε ολόκληρο τον κόσμο: Για παράδειγμα, το 1990, παραπονιόταν σε συνέντευξή του ότι ο Σοβιετικός ηγέτης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ δεν είχε πατάξει τους διαδηλωτές όπως είχε κάνει το Πεκίνο στην πλατεία Τιενανμέν έναν χρόνο πριν.
Κατά την διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, ο Trump όχι μόνο αρνήθηκε να αποκηρύξει αυτά τα ένστικτα, αλλά τα ενέτεινε. Υποστήριξε μια ηθική ισοδυναμία μεταξύ του Κρεμλίνου υπό τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν και της κυβέρνησης των ΗΠΑ˙ επέκρινε το ΝΑΤΟ˙ επαίνεσε την σκληρότητα του Σαντάμ Χουσεΐν απέναντι στους τρομοκράτες και την ανάρρηση του Βορειοκορεάτη ηγέτη Kim Jong Un στην εξουσία [2]˙ και αντιτάχθηκε στο ελεύθερο εμπόριο. Η θέση του για την εξωτερική πολιτική είχε άμεσο και διαρκές αποτέλεσμα: Ώθησε δεκάδες Ρεπουμπλικανούς ειδικούς επί της εξωτερικής πολιτικής να τον καταδικάσουν δημόσια.
Στερημένος από συμβούλους του κατεστημένου, ο Trump κατάφερε να βρει μια χούφτα αγνώστους και μερικούς πρώην αξιωματούχους -για παράδειγμα, τον Michael Flynn και τον Walid Phares- αλλά αυτό ήταν σε μεγάλο βαθμό για την εικόνα. Καθ’ όλη την διάρκεια της εκστρατείας του, ο Trump στηρίχθηκε στα δικά του ένστικτα και πρόσθεσε μερικά νέα ζητήματα, ιδιαίτερα την έντονη αντίθεσή του στην παράνομη μετανάστευση και την κριτική του για το εμπόριο με την Κίνα.
Αφού κέρδισε, ο Trump αντιμετώπισε ένα πρόβλημα. Ήταν εντελώς απροετοίμαστος να κυβερνήσει και δύσκολα κάποιος στην ομάδα του είχε τα προσόντα να κατέχει υψηλό αξίωμα σε θέματα εθνικής ασφάλειας. Αυτή η έλλειψη, σε συνδυασμό με την συνεχιζόμενη μνησικακία του εναντίον των ειδικών του κατεστημένου που του αντιστάθηκαν κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, τον οδήγησαν να στραφεί σε συνταξιούχους στρατηγούς και ηγέτες της βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένου του James Mattis ως υπουργό Άμυνας, του Rex Tillerson ως υπουργό Εξωτερικών, του Gary Cohn ως διευθυντή του Εθνικού Οικονομικού Συμβουλίου και, ύστερα από λίγες εβδομάδες στο αξίωμα, του HR McMaster ως σύμβουλο για την εθνική ασφάλεια.
ΟΙ ΔΥΟ ΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
Η πρώτη φάση της θητείας του Trump -αυτή της συγκράτησης- διήρκεσε από την ανακήρυξή του μέχρι τον Αύγουστο του 2017. Κατά την διάρκεια αυτών των επτά μηνών, ο Trump είπε και έκανε πολλά αμφιλεγόμενα πράγματα. Αρνήθηκε [3] να υποστηρίξει το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ όταν έκανε μια ομιλία στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, και ανακοίνωσε την απόσυρση των ΗΠΑ από την συμφωνία του Παρισιού για την αλλαγή του κλίματος. Όμως, ως επί το πλείστον, η διοίκηση ακολούθησε μια διαδικασία δια-υπηρεσιακή (όπου οι αποφάσεις λαμβάνονταν μέσω της επίσημης διαδικασίας διαβούλευσης με τις αρμόδιες υπηρεσίες και τμήματα, με αποκορύφωμα τις συναντήσεις της εθνικής ομάδας ασφαλείας στην «Αίθουσα Καταστάσεων» [Situation Room]) και ο Τραμπ αποδεχόταν με δυσθυμία τις συμβουλές του υπουργικού συμβουλίου του. Δεν αποσύρθηκε από την Βορειοαμερικανική Συμφωνία Ελεύθερων Συναλλαγών (North American Free Trade Agreement, NAFTA). Μετέβαλλε στάση για το ΝΑΤΟ. Προσέγγισε ασιατικούς συμμάχους. Και παρέμεινε στην πυρηνική συμφωνία με το Ιράν.
Σύντομα, ωστόσο, ο πρόεδρος άρχισε να απομακρύνεται από τους συμβούλους του. Στα μέσα Ιουλίου του 2017, παραπονέθηκε έντονα ότι έπρεπε να ανανεώσει τις παρεκκλίσεις ως τμήμα του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης (στμ: δηλαδή, να μην εφαρμόσει τις κυρώσεις όπως προβλεπόταν από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, την Joint Comprehensive Plan of Action, JCPA) και κατηγόρησε τους συμβούλους του ότι δεν του έδωσαν την επιλογή να αποσυρθεί. Λίγες εβδομάδες αργότερα, σε μια συνάντηση στο Camp David για να αποφασίσει για την πολιτική για το Αφγανιστάν, απογοητεύθηκε [4] από την θεληματικότητα του McMaster στο να υποστηρίξει ότι τα αμερικανικά στρατεύματα πρέπει να μείνουν στην θέση τους. Ο Τραμπ το αποδέχθηκε δύσθυμα, αλλά άφησε να γίνει γνωστή η δυσαρέσκειά του.
Μέχρι το φθινόπωρο του 2017, ξεκίνησε η δεύτερη φάση της εξωτερικής πολιτικής της διοίκησης του Trump –εκείνη της μονομερούς δράσης. Σε αυτή την περίοδο, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ο Trump προσπάθησε να παρακάμψει την επίσημη συμβουλευτική δια-υπηρεσιακή διαδικασία στην λήψη αποφάσεων και έκανε σαφείς τις προτιμήσεις του. Τον Δεκέμβριο του 2017, παρά τις αντιρρήσεις της ομάδας του, ανακοίνωσε ότι μετακινεί στην Ιερουσαλήμ την πρεσβεία των ΗΠΑ στο Ισραήλ. Τον Μάιο του περασμένου έτους, αποχώρησε από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν. Επέβαλλε δασμούς σε φίλους και αντιπάλους. Ανανέωσε την κριτική του για το ΝΑΤΟ στην διάσκεψη κορυφής του 2018 στις Βρυξέλλες και πίεσε σκληρά να αποσυρθούν τα στρατεύματα των ΗΠΑ από την Συρία. Ίσως πιο διαβόητα, αποφάσισε να συναντηθεί με τον Κιμ στην Σιγκαπούρη χωρίς να συμβουλευτεί την ομάδα του επί της εθνικής ασφάλειας, και επίσης έλαβε την μονομερή απόφαση να συναντηθεί με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στο Ελσίνκι και προτίμησε να αψηφήσει [5] τους συμβούλους του με το να αγκαλιάσει τον Ρώσο ηγέτη στην συνέντευξη Τύπου της συνόδου κορυφής.
Για να διευκολύνει αυτήν τη μετατόπιση, ο Trump χρειαζόταν μια νέα ομάδα που θα τον ενίσχυε, χωρίς να στέκεται στον δρόμο του. Αυτή ήταν η ιστορία του 2018. Ξεκίνησε με την απομάκρυνση των Tillerson, McMaster και Cohn σε μια περίοδο τριών εβδομάδων τον Μάρτιο και τον Απρίλιο. Οι αντίστοιχοι αντικαταστάτες τους -ο Mike Pompeo, ο John Bolton και ο Larry Kudlow- είχαν όλοι ένα πράγμα κοινό: Την προσωπική πίστη στον Trump. Η τάση συνεχίστηκε με την αποχώρηση της πρέσβειρας στον ΟΗΕ, Nikki Haley, και ολοκληρώθηκε με την παραίτηση του Μάττις στις 21 Δεκεμβρίου μετά την ανακοίνωση του Trump σχετικά με την αποχώρηση του στρατού των ΗΠΑ από την Συρία.
Ο διορισμός του Μπόλτον ήταν ιδιαίτερα σημαντικός για την αυτονομία της εξωτερικής πολιτικής της Trump. Όσο ένα μέλος του κατεστημένου της εθνικής ασφάλειας κατείχε την θέση του συμβούλου εθνικής ασφάλειας, ο Trump στερείτο της δύναμης καθορισμού της ατζέντας που συνεπάγεται ο έλεγχος της δια-υπηρεσιακής διαδικασίας. Ο Μπόλτον του έδωσε αυτή την εξουσία. Υπήρχαν, φυσικά, συγκρούσεις. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Μπόλτον [6] έπρεπε να υποσχεθεί στον Trump ότι δεν θα τον έσερνε σε έναν νέο πόλεμο, και αρκετές εβδομάδες μετά την έναρξη της θητείας του Μπόλτον, ο Τραμπ τον κατηγόρησε ότι προσπάθησε να σαμποτάρει την αμερικανική προσέγγιση στον Κιμ. Σε γενικές γραμμές, όμως, ο Trump έχει τώρα μια ομάδα που προσπαθεί να μην ελαχιστοποιεί τον αντίκτυπο των αποφάσεών του, αλλά να τον μεγιστοποιεί.
Έχουν σημειωθεί κάποιες θετικές εξελίξεις κατά την διάρκεια αυτής της φάσης της εξωτερικής πολιτικής του Trump. Για παράδειγμα, τον Δεκέμβριο του 2017 και τον Ιανουάριο του 2018 η διοίκηση δημοσιοποίησε μια Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας (National Security Strategy) και μια Εθνική Αμυντική Στρατηγική (National Defense Strategy), οι οποίες μετατόπισαν την εστίαση από την τρομοκρατία στον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων, μια εξέλιξη που καλωσόρισαν πολλοί ειδικοί της εξωτερικής πολιτικής στην Ουάσινγκτον. Οι στρατηγικές αναγνώρισαν την πρόκληση που έθεσε η Ρωσία και η Κίνα στην υπό την ηγεσία των ΗΠΑ διεθνή τάξη και επιβεβαίωσαν την σημασία των συμμαχιών. Ο πρόεδρος, ωστόσο, δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για την αλλαγή της έμφασης, αφού μίλησε για αυτό μόνο μια φορά. Στην ομιλία του [7] για την παρουσίαση της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας, ο Trump είπε μόνο μια πρόταση σχετικά με τις αντίπαλες δυνάμεις -αμέσως ακολουθούμενη από μια έκκληση για την σημασία της συνεργασίας με την Ρωσία.
ΜΙΑ ΕΝΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Η αντιπαλότητα μεταξύ του προέδρου και της ομάδας του καθόρισε τα πρώτα δύο χρόνια του [στην προεδρία]. Παρόλο που εξακολουθεί να υπάρχει σημαντικό χάσμα μεταξύ τους, υπάρχει τώρα επίσης σημαντική ευθυγράμμιση. Για πρώτη φορά, οι παρατηρητές μπορούν να εντοπίσουν μια ενοποιημένη, αν και ακόμα ατελή, εξωτερική πολιτική του Trump στην οποία η διοίκηση διευθετεί τις παρορμήσεις του προέδρου και επιδιώκει να ενεργήσει επ’ αυτών.
Αυτή η ενιαία εξωτερική πολιτική είναι μια πολιτική στην οποία η διοίκηση Trump δεν έχει μόνιμους φίλους ούτε μόνιμους εχθρούς [8]. Υιοθετεί μια συναλλακτική προσέγγιση με όλα τα έθνη, δίνει λίγη αξία στους ιστορικούς δεσμούς και επιδιώκει άμεσα οφέλη που κυμαίνονται από το εμπόριο και τις προμήθειες έως την διπλωματική υποστήριξη. Όπως συμβαίνει, οι αυταρχικές κυβερνήσεις είναι πιο διατεθειμένες να προσφέρουν τέτοιες γρήγορες παραχωρήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, με αποτέλεσμα η διοίκηση του Trump να το βρίσκει ευκολότερο να αντιμετωπίσει αυτούς παρά τους δημοκρατικούς συμμάχους. Δείτε την αντίθεση μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιαπωνίας. Η Σαουδική Αραβία μπόρεσε να μειώσει την τιμή του πετρελαίου [9] για να κατευνάσει τον πρόεδρο, αφού ο πρόεδρος το υποστήριξε αυτό μετά την δολοφονία του δημοσιογράφου Jamal Khashoggi. Αντίθετα, η Ιαπωνία έχασε, παρά τις αρχικές προσπάθειες του πρωθυπουργού Shinzo Abe να κολακέψει τον πρόεδρο -η αγκαλιά του Τραμπ στον Κιμ έχει εκνευρίσει Ιάπωνες αξιωματούχους, και [ο Τραμπ] συνεχίζει να απειλεί να επιβάλει δασμούς στα ιαπωνικά αυτοκίνητα.
Η κυβέρνηση Trump είναι τώρα ενωμένη στην προθυμία της να χρησιμοποιήσει δασμούς, ακόμα και εναντίον συμμάχων και εταίρων, για να προωθήσει την οικονομική της ατζέντα. Μπορεί να υπάρχουν κάποιες διαφορές σε σχέση με άλλες τακτικές, αλλά η μεγάλη συζήτηση για την διεθνή οικονομική στρατηγική, η οποία μαινόταν το 2017, έχει τελειώσει. Η διοίκηση επιδιώκει τακτικά να χρησιμοποιεί τη μόχλευση των ΗΠΑ για να κερδίσει οικονομικό πλεονέκτημα έναντι άλλων χωρών. Δείτε, για παράδειγμα, το πώς η ομάδα του Trump διαχειρίστηκε την προσπάθεια της Πολωνίας να πληρώσει για μια αμερικανική στρατιωτική βάση στην χώρα και πώς η κυβέρνηση πίεσε [10] το Ηνωμένο Βασίλειο να επιδιώξει ένα σκληρό Brexit, ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες να μπορέσουν να ενθυλακώσουν παραχωρήσεις στις συνομιλίες για μια διμερή συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών ΗΠΑ-Βρετανίας.
Η διοίκηση έχει αγκαλιάσει τον εθνικισμό και περιφρόνησε την πολυμέρεια ως μέρος του γενικότερου κυρίαρχου φιλοσοφικού πλαισίου της -κάτι που είναι εμφανές στις ομιλίες του Trump, του Bolton και του Pompeo. Η διοίκηση επίσης έχει λίγο σεβασμό για την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, εκτός από τις περιπτώσεις της Κούβας, του Ιράν και της Βενεζουέλας. Αυτή η κοσμοθεωρία είναι έκδηλη στην αντίθεση της Ουάσινγκτον με την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην υποστήριξη των αυταρχικών ηγετών που αψηφούν τα διεθνή πρότυπα και στην απόσυρση από διεθνείς οργανισμούς και συνθήκες. Την ίδια στιγμή, η σκέψη της διοίκησης παραμένει ad hoc και απλοϊκή -η διοίκηση στηρίζεται έντονα στην Γερμανία για την ακύρωση του αγωγού Nord Stream 2, αλλά σύμφωνα με το δόγμα η γερμανική κυβέρνηση πρέπει να ακολουθήσει μόνο τα δικά της συμφέροντα.
Η προσέγγιση του Trump στην Ευρώπη ποικίλλει ανάλογα με την περιοχή. Η κυβέρνηση δεσμεύεται άνευ όρων στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, όπου παρέχει πολιτική στήριξη στον Ούγγρο αυταρχικό Βίκτορ Όρμπαν και εργάζεται για την αύξηση των εξαγωγών υγροποιημένου φυσικού αερίου ως αντιστάθμισμα της ρωσικής επιρροής. Αντιθέτως, η ατζέντα της με την Δυτική Ευρώπη ήταν πολύ πιο εχθρική και φαίνεται να συνίσταται μόνο σε σημεία διαφωνίας, μεταξύ των οποίων η αντίθεση στον αγωγό Nord Stream 2, το ελεύθερο εμπόριο με την Ευρώπη και οι αμυντικές δαπάνες στο ΝΑΤΟ, καθώς και οι διαφωνίες της με την Ευρωπαϊκή Ένωση για το Ιράν.
Στην Ανατολική Ασία, η πολιτική του Trump έχει δύο βασικά στοιχεία -την Κίνα και την Βόρεια Κορέα. Σχετικά με την πρώτη, η επιθυμία του Trump να κερδίσει τον εμπορικό πόλεμο με το Πεκίνο τον οδήγησε να στηρίξει τις ευρύτερες προσπάθειες για να εξισορροπήσει την Κίνα που υποστήριξαν ορισμένοι από τους συμβούλους του, οι οποίες περιλαμβάνουν την αντιμετώπιση της κινεζικής πολιτικής επιρροής και τον αναπροσανατολισμό του αμερικανικού στρατού για να ανταγωνιστεί την Κίνα. Αλλά αυτή η στήριξη θα μπορούσε να δοκιμαστεί καθώς η ρητορική του Κινέζου προέδρου Xi Jinping για την Ταϊβάν θερμαίνεται και, ιδίως, αν ο εμπορικός πόλεμος επιλυθεί -θα αντισταθεί ο Τραμπ στην Κίνα για την Ταϊβάν εάν αισθανθεί ότι υπερασπίζεται μια εμπορική συμφωνία που προσφέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες σημαντικές παραχωρήσεις; Η πολιτική της κυβέρνησης για την Βόρεια Κορέα, εν τω μεταξύ, συνίσταται σε μια άτυπη συμφωνία με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτρέπουν την απόψυξη των σχέσεων, εφόσον ο Kim συμφωνεί να μην δοκιμάζει πυραύλους ή πυρηνικά όπλα, ακόμη και αν αυτό δεν επιφέρει σημαντική πρόοδο στην αποπυρηνικοποίηση. Ορισμένοι αξιωματούχοι της διοίκησης, ιδίως ο Μπόλτον, έχουν επιφυλάξεις σχετικά με αυτήν την στρατηγική διευθέτησης, αλλά σέβονται τον πρόεδρο.
Διαφορές παραμένουν μεταξύ του προέδρου και της ομάδας του. Το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα είναι η πολιτική των ΗΠΑ για τη Μέση Ανατολή. Ο Trump και οι σύμβουλοί του συμφωνούν να υιοθετήσουν μια σκληρή γραμμή εναντίον του Ιράν. Ωστόσο, ο πρόεδρος είναι βαθιά απρόθυμος να δεσμεύσει πόρους από τις ΗΠΑ για να ανατρέψει την ιρανική επιρροή στην Συρία και θα ήθελε να δει μια περιστολή από την περιοχή. Κατά την άποψή του, οι προσπάθειες των ΗΠΑ πρέπει να περιορίζονται στην στήριξη συμμάχων για να λάβουν οποιαδήποτε μέτρα κρίνουν κατάλληλα για την αντιμετώπιση του Ιράν (όπως ο πόλεμος της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη), στην επιβολή κυρώσεων και την απόσυρση από το Joint Comprehensive Plan of Action. Αυτό είναι το θέμα στο οποίο η σημερινή ομάδα του προέδρου έχει κάνει δηλώσεις που φαίνεται να του αντιτίθεται. Για παράδειγμα, σε ένα ταξίδι στη Μέση Ανατολή, ο Μπόλτον δήλωσε [11] ότι τα στρατεύματα των ΗΠΑ δεν θα φύγουν από την Συρία έως ότου το Ισλαμικό Κράτος (γνωστό και ως ISIS) καταστραφεί πλήρως και οι Κούρδοι προστατευτούν. Σε γενικές γραμμές, όμως, η εξωτερική πολιτική του Trump είναι πιο ενοποιημένη από ποτέ.
ΤΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Παραδόξως, η έλευση μιας πιο ενιαίας και προβλέψιμης εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ είναι πιθανό να αποδυναμώσει την αμερικανική επιρροή και να αποσταθεροποιήσει την διεθνή τάξη. Μια βαθιά διχασμένη διοίκηση Trump ήταν η καλύτερη περίπτωση για όσους πιστεύουν στη μεταπολεμική στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως καθορίζεται από τις ισχυρές συμμαχίες, μια ανοικτή παγκόσμια οικονομία και την ευρεία υποστήριξη προς την δημοκρατία, το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επειδή ο Trump δεν επρόκειτο ποτέ να αλλάξει την κοσμοθεωρία του, η διοίκησή του έπρεπε να χαρακτηριστεί είτε από διαίρεση είτε από συμφωνία με τους όρους του. Τώρα έχουμε το τελευταίο. Έτσι ξεκινά η τρίτη φάση -ο αντίκτυπος μιας ενοποιημένης διοίκησης Trump στον κόσμο.
Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/world/2019-01-18/trumps-foreign-...
Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2018-12-11/trump-v...
[2] https://abcnews.go.com/Politics/trump-north-korean-leader-kim-jong-gotta...
[3] https://www.theatlantic.com/international/archive/2017/05/trump-declines...
[4] https://www.washingtonpost.com/politics/its-a-hard-problem-inside-trumps...
[5] https://www.washingtonpost.com/politics/very-much-counter-to-the-plan-tr...
[6] https://twitter.com/kaitlancollins/status/976955650667417600
[7] https://www.whitehouse.gov/briefings-statements/remarks-president-trump-...
[8] https://www.theatlantic.com/politics/archive/2018/06/a-senior-white-hous...
[9] https://www.cnbc.com/2018/11/21/trump-thanks-saudis-for-lower-oil-prices...
[10] https://www.politico.com/magazine/story/2018/07/12/trump-backed-brexit-t...
[11] https://www.theguardian.com/world/2019/jan/06/trump-bolton-syria-withdra...


 https://www.foreignaffairs.gr/