Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

Η ακροδεξιά, ο Σαλβίνι και το ρίσκο ``Λιβύη`` λίγο πριν τις ευρωεκλογές.


Γράφει ο Ανδρέας Τσιλογιάννης

   Μιλάνο, Κυριακή 7 Απριλίου 2019.

Ο Ματέο Σαλβίνι, ηγέτης της αποσχιστικής Λέγκα του Βορρά, Αντιπρόεδρος και αναπληρωτής πρωθυπουργός της ιταλικής κυβέρνησης, υπουργός των Εσωτερικών της Ιταλίας εγκαινιάζει την Κυριακή 7 Απριλίου 2019 το νέο σήμα της Λέγκα του Βορρά, στο Μιλάνο, τη γενέτειρα της ακροδεξιάς και του φασισμού.

Ο ηγέτης της ιταλικής ακροδεξιάς τονίζει με κάθε τρόπο  πως ήρθε η ώρα να ενωθούν όλοι μαζί οι ακροδεξιοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να ελέγξουν τη νέα σύνθεση της Ευρωβουλής η οποία θα προκύψει από τις «ιστορικές ευρωεκλογές  της Κυριακής 26 Μαΐου 2019.
Ο Ματέο Σαλβίνι παράλληλα μιλάει για τα αναγκαία  κλειστά σύνορα και στέκεται στο μεταναστευτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ιταλία και δημιουργούν οι ανεξέλεγκτες ροές, προερχόμενες από τη Βόρεια Αφρική και συγκεκριμένα από την πολύπαθη και περίεργη Λιβύη.
Η  νέα πορεία των ακροδεξιών για την Ευρώπη αρχίζει και αυτή τη φορά από το Μιλάνο στην εκδήλωση της Λέγκα του Βορρά στην οποία παρευρίσκονται προσκεκλημένοι η ηγέτιδα της γαλλικής ακροδεξιάς Μαρί Λεπέν, ο  Αλεξάντερ Γκάουλανγκ της γερμανικής «Afd» και οι ηγέτες της φινλανδικής και νορβηγικής ακροδεξιάς.
Ας σημειωθεί και ας κρατηθεί πως η πρώτη πορεία ακροδεξιών στην Ευρώπη ήταν η λεγόμενη «Marcia su Roma», η πορεία προς τη Ρώμη των μελανοχιτών του Μουσολίνι, η οποία ανέβασε τον Ντούτσε στην εξουσία και γέννησε τον φασισμό αλλά και τον ναζισμό στην Ευρώπη φέρνοντας τον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κοινά χαρακτηριστικά των δυο εποχών η κατάρρευση των οικονομιών και η ανέχεια του πληθυσμού.
Ρώμη 17 Φεβρουαρίου 2019
Νωρίτερα στη Ρώμη, την αιώνια πόλη από την οποία γεννιούνται δημοκρατικά και μη κινήματα, ανοίγει στην Στρογγυλή Τράπεζα της Βιβλιοθήκης του Πολιτιστικού Κέντρου της Αρχαίας Κοιλάδας, ένα νέο τραπέζι διαβούλευσης, προβληματισμού και διαλόγου.
Στη συγκεκριμένη συζήτηση συμμετέχουν σοβαροί πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, η στρατιωτική ηγεσία αλλά και γνωστοί πολιτικοί αναλυτές, κάτι σαν το κονκλάβιο των ισχυρών πάλαι ποτέ πεφωτισμένων.
Ο  τίτλος του πολυεπίπεδου τραπεζιού, είναι  «Η Ιταλία, οι Ευρωεκλογές και το ρίσκο που λέγεται Λιβύη».
Λιβύη. Το πρόβλημα
Η Λιβύη χώρα κοντά στις ιταλικές ακτές, πάντα στη σφαίρα της ιταλικής επιρροής αλλά και κέντρο μεταναστευτικών ροών από την Αφρική  προς την Ιταλία, γίνεται αντικείμενο σχολιασμού αφενός στην Ιταλία, όπου υφίσταται το πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζεται από μια φοβική ακροδεξιά κυβέρνηση, αφετέρου από τους αξιωματούχους των Βρυξελλών, σχεδόν ένα μήνα πριν τις κρίσιμες  ευρωεκλογές.
Ο προβληματισμός έντονος στους κόλπους τις ιταλικής φοβικής κυβέρνησης και στις τάξεις της Ε.Ε.  προς τις προκλήσεις και προοπτικές πάνω στο  πολύπλοκο και άλυτο σενάριο που ακούει στο όνομα Λιβύη.
Ας κατανοήσουμε, όσο το δυνατό γρηγορότερα, πως η Λιβύη είναι ένα καθοριστικό αλλά υπερβολικά προβλεπόμενο  κομμάτι της διεθνούς γεωπολιτικής.
Η γέννηση και η ανάπτυξη του ISIS στη Συρία και στο Ιράκ σήμαινε ότι όλη η προσοχή των αναλυτών και των σχολιαστών αλλά και των ισχυρών κυβερνήσεων  επικεντρώνεται στη Μέση Ανατολή, ξεχνώντας τη νότια όχθη της Μεσογείου όπου  από το 2011 έχουμε την δραστηριοποίηση αρκετών ομάδων τζιχαντιστών ή εθνικιστών εξτρεμιστών.
Από την πτώση του Καντάφι και μετά στο έδαφος της Λιβύης  συναντιόνται οι χιλιάδες παραλλαγές της διεθνούς τρομοκρατίας  και συχνά συγχωνεύθηκαν με αποτέλεσμα η Λιβύη να  θεωρείται ως «παρθένο» έδαφος στο οποίο θα δημιουργηθούν ή δημιουργήθηκαν  βάσεις τρομοκρατών.
Η «αλγεροποίηση της Λιβύης»  και η πτώση του Καντάφι βοηθούν στη γέννηση και στην δημιουργία εξτρεμιστικών ομάδων τζιχαντιστών.
Επτά χρόνια από την πτώση του Καντάφι στη Λιβύη έχουμε πολιτικές συγκρούσεις, τρομοκρατία, που σημαίνει έκτακτη, άρα χωρίς έλεγχο ανάγκη για μετανάστευση.
Η Λιβύη απέχει πολύ από την επίτευξη εσωτερικής σταθερότητας, παραμένοντας μια σοβαρή πηγή ανασφάλειας για τη Μεσόγειο, την Ιταλία, την Ελλάδα, αλλά και για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.
 Στο επόμενο διάστημα οι πολίτες της Ευρωπαϊκές Ένωσης καλούνται να αποφασίσουν και να ψηφίσουν στην κάλπη των Ευρωεκλογών  της Κυριακής 26 Μαΐου 2019  αν επιθυμούν μια Ευρώπη της προόδου ή θα επιλέξουν να μεγιστοποιηθούν αντιλήψεις ξενοφοβικές ενισχύοντας την ακροδεξιά αλλά και το όνειρο του Ματέο Σαλβίνι, ο οποίος θέλει μια Ευρωβουλή ελεγχόμενη από ομοϊδεάτες  φασίστες και ακροδεξιούς και με σύνορα κλειστά.
Τι  προτιμάτε ;
Δημοκρατία ή ακροδεξιά, φασισμό, ναζισμό και  βαρβαρότητα ;

Ο αρθρογράφος κ. Ανδρέας Τσιλογιάννης είναι δημοσιογράφος - πολιτικός αναλυτής.
@mail: Andreas.tsilogiannis@gmail .com
Twitter: TsiloyannisAnd
Facebook:  Andreas Tsiloyannis