Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ: Η σιωπηλή ανάσταση ενός λαού!

 Μετάφραση- Επιμέλεια: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος
H Γαλλία βρίσκεται σήμερα στην τελική φάση αποχριστιανισμού της και η πολιτική του Προέδρου Μακρόν όχι απλώς την επιταχύνει αλλά αλλάζει τα στερεότυπα της χώρας με τον ευρωπαϊσμό του και την αθρόα είσοδο μουσουλμάνων. Χρειάστηκε – δυστυχώς – η καταστροφή του ναού της Παναγίας των Παρισίων για να θυμηθεί ο γαλλικός λαός τις χριστιανικές του ρίζες.
Γενική είναι η εντύπωση ότι η καταστροφή αυτή αποτελεί «σημείο» προς αποκρυπτογράφηση. Το δήλωσε μάλιστα και η πρώτη κυρία της Γαλλίας, η Μπριζίτ Μακρόν, προσερχόμενη στο ναό του Αγίου Σουλπικίου, στον οποίο εκκλησιάστηκε: « Μας στέλνει ένα μήνυμα… Κάτι μας λέει, το όλο θέμα είναι να το ακούσουμε.» Ο Χριστός δεν παραβιάζει την ελευθερία κανενός. Και αν αυτοπροσκλήθηκε στην οικία του Ζακχαίου είναι γιατί είχε βρει ήδη μια θέση στην καρδιά του. Και αν έφυγε από τη χώρα των Γεργεσηνών είναι γιατί «ιδόντες αυτόν παρεκάλεσαν όπως μεταβή από των ορίων αυτών». Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τη Γαλλία. Επειδή ο Θεός «ουκ εν χειροποιήτοις ναοίς κατοικεί» επέτρεψε, κατά την ταπεινή μας γνώμη, αυτή την καταστροφή, όπως παλαιότερα, επέτρεψε τη βεβήλωση του ιερού ναού της Αγίας Σοφίας. Ε.Δ.Ν.]
του Michel Maffesoli

Γάλλοι-και μάλιστα νέοι- προσεύχονται αντικρύζοντας το ναό της Παναγίας των Παρισίων να καίγεται.
Aυτή την ολέθρια νύχτα καιγόταν η Παναγία των Παρισίων! Και παντού γύρω της, σιγά-σιγά, συγκεντρωνόταν ένα τεράστιο πλήθος. Ανίσχυρο, αλλά σαν σε κοινό πεπρωμένο με το καιόμενο οικοδόμημα. Σιωπηλοί άνθρωποι. Τότε, ξαφνικά, αρχίζουν να ψάλλουν ή να λένε το “Χαίρε Mαρία”. Στην Πλατεία Σαιν Μισέλ,, στο Σταθμό Ορλεάνη, στη Γέφυρα Σαιν Λουί, η συγκίνηση μετουσιώθηκε σε ένα ύμνο που δεν είχε τίποτε το επιθετικό, αλλά τον ακούγαμε ως ηχώ μιας συλλογικής ψυχής, η οποία, από τον Μεσαίωνα, περιβάλλει αυτή την προστάτιδα μορφή της πόλης.
Πολλοί είναι αυτοί που την έχουν υμνήσει, όπως ο Βικτόρ Ουγκώ στο «Η Παναγία των Παρισίων» (1831). Δεν υπογραμμίζουν ότι οι καμπάνες της, ειδικά η μεγάλη βαρύτονη καμπάνα, συγκινούν τα πιο ορθολογικά μυαλά και κάποιες μέρες, πυρπολούν ολόκληρη την πόλη.
Αυτό που εντυπωσιάζει είναι το κλίμα ευσέβειας που επικρατεί γύρω από τον καθεδρικό ναό. Κάτι από στοχαστική σκέψη. Έρχεται στο μυαλό μου η παρατήρηση του Χάιντεγκερ, ο οποίος θεωρεί τη “σκέψη ως ευσεβιστική άσκηση”. Ευσέβεια (Piété) χαρακτηριστική αυτών που είναι ευσεβείς (pieux). Ο πάσσαλος (pieu) είναι, επίσης, το ίσιο ξύλο που εγγυάται σιγουριά και σταθερότητα.
Η Παναγία μας ως πάσσαλος χώθηκε στο έδαφος για να χρησιμεύσει ως βάση για να είμαστε όλοι μαζί.
Η ενημερωτική μάστιγα που ενδημεί στα μεγαλύτερα ΜΜΕ, αδιάφορη γι’ αυτή την καταστροφή, εξέφραζε τη λύπη της, επειδή απειλούσε την έλξη που ασκούσε αυτός ο παγκοσμίου φήμης ναός, – 14 εκ. τουρίστες ετησίως. Βάζοντάς την στο ίδιο επίπεδο με τη Ντίσνεϋλαντ.
Κοντόθωρη χρησιμοθηρική υποτίμηση, χωρίς να συλλαμβάνει τη δύναμη του φαντασιακού, αιτία και αποτέλεσμα μιας τέτοιας κατασκευής. Οι οικοδόμοι των καθεδρικών ναών κινούνταν από έναν άλλο στόχο: την ενσάρκωση του ιερού. Και η συλλογική συγκίνηση που βιώνει ο καθένας, βλέποντας αυτό τον καθεδρικό ναό να καίγεται, δεν είναι παρά η ακαταμάχητη ανθεκτικότητα αυτού που ο Ζοζέφ ντε Μαίστρ ονόμαζε “το θεϊκό υπόλειμμα“.
Υπόλειμμα ως στερεό υπόστρωμα κάθε κοινωνίας, και μάλιστα κάθε πολιτισμού. Υπόλειμμα που, όπως ο πάσσαλος της ευσέβειας, είναι ασφαλώς ριζωμένο σε ένα δεδομένο μέρος, αλλά δεν παύει να ακτινοβολεί με τρόπο όσο γίνεται ευρύτερο. Και ήταν αρκετό να ακούσουμε, στο πυκνό πλήθος, τι ψιθύριζαν στις λατινογενείς μας γλώσσες, για να κατανοήσουμε την “ενότητα των διαφορών” που συμβολίζει η Παναγία των Παρισίων. Συνενώνει τα διάσπαρτα. Είναι το πρωτότυπο του δυναμικού ριζώματος. Αυτό της «συναναστροφής», με την ευρεία έννοια, την προ-νεωτερική, και που σίγουρα θα είναι και μετανεωτερική.
“Συναναστροφή” που συναντούμε στο μυθιστόρημα του Βικτόρ Ουγκό, όπου ο Κουασιμόδο, η Eσμεράλδα, ο Τσιγγάνος και ο όμορφος Φοίβος ανακατεύονται σε μια μπαρόκ συμφωνία, όπου οι διαφορετικές γλώσσες υπογραμμίζουν ωστόσο τη θεμελιώδη μοναδικότητα γύρω από μια κοινή αρχή. Τη νοσταλγία για αλλού, εκείνη του ανθρώπου της επιθυμίας, που βασανίζεται πάντα από την υπέρβαση.
Αυτό εξέφραζαν οι προσευχές, οι ύμνοι που ξεπηδούν αυθόρμητα, τα δάκρυα που ρέουν χωρίς ντροπή: μια έμμονη υπερβατικότητα, ανακουφιστική, τονωτική ενός συγκεντρωμένου λαού.
Ο Ντυρκάιμ μίλησε για «εξιλεωτικές τελετές»: τελετουργίες δακρύων. Στιγμές όπου η συλλογική συγκίνηση έχει μια χαρισματική λειτουργία, δηλαδή μια ενωτική, ταυτοτική λειτουργία. Αναγέννηση μιας σχέσης που ο σύγχρονος ατομικισμός δεν κατάφερε να σπάσει τελείως και που μερικές φορές ξαναβρίσκει αναμφισβήτητη δύναμη και σθένος. Σίγουρα η πολυλογία των ΜΜΕ και των πολιτικών ρίχνει το βάρος στην τουριστική έλξη του καθεδρικού ναού, η οποία πολύ απέχει από το να είναι το σημαντικότερο. Επειδή πέρα από ή πάνω από τον τουρισμό, η πραγματική έλξη είναι πνευματική ή ακόμα και μυστηριακή. Αφού μυστήριο είναι ό,τι καθιστά ορατή μια αόρατη δύναμη. Η ανάγκη για ένα πέρα από τον εγωιστικό εγκλεισμό που χαρακτηρίζει τη νεωτερικότητα. Διάλογος του ορατού και του αόρατου, αγνοώντας την κυρίαρχη εμπορευματοποίηση.
Έτσι, πέρα από την καταστροφή ενός κοσμήματος της κληρονομιάς της ανθρωπότητας, ο φόβος που εξέφραζαν τα πρόσωπα ήταν που έβλεπαν να εξαφανίζεται ένα πραγματικό συλλογικό ” matrimonium “. Τόπος – πνευματική μήτρα για κάθε ζωή εν κοινωνία.
Αλλά όπως και σε μια ανθρώπινη σταδιοδρομία, είναι απαραίτητο, σύμφωνα με τα λόγια του Αγίου Αυγουστίνος: «in te ipsum redi», να επιστρέφει κανείς στον εαυτό του για να ξαναγεννηθεί ακόμα μεγαλύτερος. Όλα είναι σύμβολα. Στο ναό, ο φωτεινός σταυρός στο ιερό συνέχισε να λάμπει. Ίσως πρέπει να δούμε αυτή τη φωτιά ως “κατάβαση”. Η κάθοδος στον Αδη είναι το σημάδι μιας ανάστασης που έρχεται. Αυτό αισθανόμασταν με τη συλλογική ευσέβεια γύρω από την καιγόμενη Παναγία των Παρισίων!
Πηγή: https://www.atlantico.fr/decryptage/3570722/notre-dame–la-silencieuse-resurrection-du-peuple-francais-michel-maffesoli

http://www.anixneuseis.gr/