Δευτέρα, 6 Μαΐου 2019

Το νέο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας

Του Γιώργου Κακλίκη, πρέσβη ε.τ. και
Υποψήφιου Ευρωβουλευτή με το Ποτάμι

 Με τα Βαλκάνια να μην έχουν ακόμη πλήρως σταθεροποιηθεί, με την Τουρκία να προκαλεί στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, με την Ελλάδα να είναι μέλος της ΕΕ και υπολογίσιμος παράγων στη διεθνή σκηνή, η ανάγκη για συγκροτημένες κινήσεις του πολιτικού μας κόσμου είναι αδήριτη. Έτσι, τον Νοέμβριο του 2017 ένα μικρό κόμμα διατύπωσε την πρόταση για τη σύσταση Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, καταθέτοντας σχέδιο νόμου στη Βουλή.
Εύσημα για παρόμοια πρωτοβουλία - όχι όμως και για κατάθεση νομοσχεδίου - διεκδίκησαν και άλλα κόμματα.  Πρόσφατα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε τη θεσμοθέτηση ενός  Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας αλλά με εντελώς διαφορετική μορφή. Το νέο όργανο θα έχει κυβερνητικό χαρακτήρα και θα διαθέτει Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας.

Η πρωτοβουλία είναι ευπρόσδεκτη. Βρίσκεται όμως σε μεγάλη απόσταση από εκείνη του 2017. Που στόχο είχε την διακομματική συνεννόηση και συναίνεση όμοια με εκείνη που επιδιώκεταιται κατά το μη θεσμοθετημένο ”Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών”. Σύμφωνα με την πρόταση του 2017,  στο νέο όργανο θα προΐστατο ο πρωθυπουργός, οι πρώην κοινοβουλευτικοί πρωθυπουργοί και οι εν ενεργεία αρχηγοί κομμάτων της Βουλής, οι εν ενεργεία υπουργοί Εξωτερικών, Άμυνας, Προστασίας του Πολίτη και, κατά περίπτωση, όσοι άλλοι των οποίων η παρουσία θα κρινόταν αναγκαία. Ένα όργανο που θα είχε στην αρμοδιότητά του και την παρακολούθηση των αποφάσεων που θα λαμβάνονταν σε αυτό ενώ θα λειτουργούσε παντελώς αδάπανα μια και όλα τα μέλη του θα ήταν πολιτικές ή υπηρεσιακές προσωπικότητες.


Το σχέδιο νόμου που προωθεί η κυβέρνηση, δεν διαθέτει το διακομματικό στοιχείο ούτε εμπεριέχει τα στοιχεία της εθνικής συναίνεσης. Η δυνατότητα του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας να προβαίνει σε ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών δεν προεξοφλεί την συναίνεση.

Οι περισσότερες εκτιμήσεις που ακούστηκαν για τη λειτουργία του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας βρίσκονταν μακριά από μία πραγματιστική προσέγγιση η οποία θα προσέφερε εκείνο που όλοι δημόσια επαινούν αλλά στην πράξη δεν επιδιώκουν, τη διακομματική συναίνεση. Προφανώς με τη σκέψη ότι εκείνη που κυβερνά είναι η κυβέρνηση χωρίς να πέφτει καθοριστικός λόγος στην αντιπολίτευση...

Αν για θέματα μεγάλης εθνικής σημασίας και με τους υπαρκτούς γύρω από την Ελλάδα κινδύνους, εξακολουθήσει να θεωρείται συναίνεση της αντιπολίτευσης ευκταία αλλά όχι απαραίτητη και πως αρκεί η, μετά την λήψη των αποφάσεων, ενημέρωσή της,  οι πιθανότητες να εμφανίζεται η χώρα διεθνώς με ενιαία και  στιβαρή διεθνή εικόνα, θα είναι ελάχιστες.  Έχουμε πρόσφατα παραδείγματα που κόμματα και κοινή γνώμη διχάστηκαν για θέματα για τα οποία όλη σχεδόν η κοινωνία, διατύπωνε την εκτίμηση ότι διαφορετικά θα ήσαν τα πράγματα αν είχε επιδιωχθεί η πολυθρύλητη αλλά ανύπαρκτη εθνική συνεννόηση.
 Το ΕΘΝΟΣ, 5/5/2019