Κυριακή, 5 Μαΐου 2019

Η ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ

Του Γιώργου Κακλίκη, πρέσβη επί τιμή και
Υποψήφιου Ευρωβουλευτή με το Ποτάμι
 
Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρώπης, ένας συνασπισμός ετερόκλητων   αρνητών της δείχνει να ενισχύεται και να σπρώχνει το μεγάλο ευρωπαϊκό δημιούργημα στο κενό. Αστοχίες, κενά και λάθη των Βρυξελλών έδωσαν  ευκαιρίες σε αμφισβητίες  σαν τους Φαράζ, Λεπέν, Σαλβίνι και Όρμπαν, που μέμφονται τους πάντες και τα πάντα, να βρουν  δεκτικούς ακροατές.
Οι Ευρεκλογές που πλησιάζουν έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία από αυτή που φαντάζονται οι περισσότεροι πολίτες της Ευρώπης. Σημαντικός ο ρόλος του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου για το καθένα από τα Ευρωπαϊκά κράτη. Ρόλος που ενισχύεται σταδιακά.  Και βέβαια, για να μπορούμε να μιλάμε για αναγεννημένη Ευρώπη πρέπει να στείλουμε σε αυτό δημιουργούς προοπτικών. Όχι αρνητές. Ο εθνικιστικός λαϊκισμός είναι επικίνδυνος διότι οδηγεί στην εθνική περιχαράκωση που θα αποτελέσει την αρχή του τέλους του ευρωπαϊκού  οράματος.  Και δεν είναι καθόλου   άστοχη η επισήμανση  πως “όποιος δεν ψηφίσει σε αυτές τις ευρωεκλογές,  δίνει επιπλέον όπλα σε όσους ονειρεύονται την καταστροφή της Ευρώπης”.

Ένας ευρωπαίος ηγέτης, με μια σειρά από συγκεκριμένες προτάσεις, έκανε έκκληση για πορεία ανόρθωσης και αναγέννησης της Ευρώπης. Προτάσεις για το κλίμα, τη φορολογία, την ενέργεια,  την εξωτερική πολιτική,  το  μεταναστευτικό και πολλά άλλα.

 
Όμως μίλησε και για την άμυνα της Ευρώπης.  Μερικοί αντέδρασαν  αρνητικά  θεωρώντας ότι η Γαλλία επιδιώκει την πρωτοκαθεδρία στην άμυνα και την πώληση αμυντικού υλικού. Όμως, ο κόσμος που δεν βλέπει τον εχθρό για τον οποίο πρέπει η Ευρώπη να  προετοιμάζεται, πρέπει να ξέρει πως σ’ ένα κόσμο όπου τα σαρκοφάγα πληθύνονται, τα χορτοφάγα δεν πρέπει να αισθάνονται ασφαλή. Ας σκεφτούμε πόσο  άστοχος ήταν  ο ευρωπαικός εφησυχασμός σε μια σειρά   περιπτώσεων όπως τα πολλαπλά τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ευρώπη,  και τα επακόλουθα των κρίσεων στη Λιβύη και τη Συρία από όπου ξεχύθηκαν μάζες προσφύγων με κατεύθυνση  την γηραιά ήπειρο.
 
Με  τη στροφή του αμερικανικού ενδιαφέροντος προς την Άπω Ανατολή,   με την αρνητική ρητορική  του αμερικανού προέδρου  έναντι των ευρωπαίων, με  τη Μόσχα να επιστρατεύει ό,τι διαθέτει (προπαγάνδα, εκκλησία, ηλεκτρονικά μέσα) για να ανακτήσει το αυτοκρατορικό μεγαλείο της, με το Ιράν και την Τουρκία που,  θέλοντας να  ασκήσουν επιρροή στην Ευρώπη μέσω του πολιτικού Ισλάμ, γίνονται παράγοντες αστάθειας, με την τζιχαντιστική απειλή και πολλά άλλα, η Ευρώπη χρειάζεται δική της  άμυνα και κοινή στρατηγική κουλτούρα. Για τη διασφάλιση  των εξωτερικών της συνόρων και για την ίδια την αυτονομία της.  
 
Τώρα που  πολλά δείχνουν πως η Ευρώπη αρχίζει να μοιάζει μ΄εκείνη του μεσοπολέμου, η έκκληση  Μακρόν είναι μοναδική και δεν πρέπει να  περάσει στη λήθη. Ηγέτες και πολίτες της Ευρώπης  πρέπει  να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη που έχει η ΕΕ να ξεπεράσει τα πάθη της και να ανασυνταχθεί. Η ευρωπαϊκή  περιπέτεια δεν ξεκίνησε για να γίνει  άθυρμα στα χέρια ανερμάτιστων μάγων που απεργάζονται τη μετατροπή της σε ζώνη ελευθέρων συναλλαγών. Ξεκίνησε με το όραμα της ειρήνης και της ευμερίας μιας Ευρώπης που, παράλληλα, θέλει να είναι και ασφαλής και σεβαστή στον υπόλοιπο κόσμο. Όσο κι αν αυτό φαντάζει μακρινό,  αξίζει να προσπαθήσουμε να το πετύχουμε. Μην πάνε χαμένες τόσων ετών προσπάθειες και θυσίες. Και η ευκαιρία που έχουμε μπροστά μας.