Τρίτη, 14 Μαΐου 2019

ΤΟ ΣΟΚ ΤΗΣ ΕΚΛΕΙΨΗΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Στο λυκαυγές του εικοστού πρώτου αιώνα, κοιτάζοντας πίσω στον χρόνο της ιστορίας του πολιτισμού, θα διαπιστώσουμε ότι... «εν αρχή ην η περιέργεια», όπως θάλεγε ο Ισαάκ Ασίμωφ. Η ακατανίκητη περιέργεια να γνωρίσουμε τον «απαγορευμένο καρπό», κάτι που δεν χαρακτηρίζει την άψυχη ύλη και άλλες μορφές ζώντων οργανισμών. Πρόκειται για το μοναδικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης που επέτρεψε στον βιβλικό όφι να έχει την πιο εύκολη αποστολή του από καταβολής κόσμου... όταν παραπλάνησε την Εύα.
Ο άνθρωπος ποθούσε πάντα να σηκωθεί ψηλότερα για «να φθάσει τ’ αστέρια», ένα πάθος που κορυφώθηκε ιδιαίτερα μετά την Αναγεννησιακή περίοδο και τους αιώνες της αδιάκοπης αναζήτησης και αμφισβήτησης που ακολούθησαν.

Στην πρώτη σκηνή του περίφημου έργου του Μάρλοου, «Δόκτωρ Φάουστους», ο ήρωας εμφανίζεται να λέει: «Διάλεξε, Φάουστους, ένα συγκεκριμένο πεδίο σπουδών και αρχίνα. Να ερευνάς τα βάθη αυτών που θα διδάξεις και θα διαπρέψεις».
Σήμερα γνωρίζουμε όλοι ότι εμείς, η Γή, το Σύμπαν υπάρχουμε χάρη σ’ έναν άλλο κόσμο, τον μικρόκοσμο, τα σωματίδια του οποίου κατάφεραν να δαμάσουν μέσα στις τεράστιες αίθουσες «βασανιστηρίων» της ύλης οι «ζογκλέρ» της Φυσικής του Ψυχρού Πολέμου.
Όλα μοιάζουν πάλι με το περιβάλλον του σπουδαστηρίου του Φάουστους καθώς «αυθάδεις» και φιλόδοξοι πυρηνικοί επιστήμονες, γενετιστές βιολόγοι, αστρονόμοι και προγραμματιστές αφιερώνουν την ζωή τους στην έρευνα για τα συμφέροντα των εταιρικών κολοσσών του είδους, με τον κίνδυνο πάντα ενός ολοκαυτώματος.
Οι σημερινοί αυτο-αποκαλούμενοι Τεχνομάγοι (η ελίτ της τεχνολογίας) υποδουλώνουν την ανθρωπότητα με ένα συνδυαστικό δόγμα επιστήμης, κέρδους και εξουσίας.

Τους επιτρέψαμε να κυριαρχήσουν μετά τον Διαφωτισμό πιστεύοντας ότι υπήρχε περισσότερη ελπίδα στην δύναμη της ανθρώπινης λογικής να κάνει καλύτερο τον κόσμο και αυτοί παρέδωσαν την γνώση σε μια εγκληματική συμμαχία κατεστημένων συμφερόντων που επιδίδονται σε μυστικές έρευνες από τα διαστημικά κέντρα της Φλόριντα έως τα υπόγεια εργαστήρια του CERN και άλλων επιστημονικών εγκαταστάσεων του πλανήτη. Αν δεν αντιστραφεί αυτή η κατάσταση, τότε η μεγαλύτερη απειλή του 21ου αιώνα θα προέλθει από τη νέα, τρομακτική, ανισότητα ανάμεσα σ’ αυτούς τους λίγους που θάχουν πρόσβαση στην κρυμμένη γνώση και στην πλειοψηφία εκείνων των πληβείων που θα αποκλειστούν.
Αυτός ο φόβος για μια μελλοντική τεχνο-επιστημονική δυστοπία υπερτερεί σταδιακά αλλά αισθητά της ιδέας της προόδου και της διαρκούς ανάπτυξης.

Η χρεωκοπία της ιδεολογίας της προόδου παράγει μια έκλειψη του μέλλοντος..., όπως υποστηρίζει ο Γάλλος φιλόσοφος Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ (L’effacement de l’ avenir, 2000). Οι πολιτικές μεγα-ιδεολογίες δεν έχουν πια την δυνατότητα να δώσουν το όραμα ενός μέλλοντος που να φαντάζει ελκυστικό και ταυτόχρονα πραγματοποιήσιμο. Όσο για τον κυρίαρχο νεοφιλελευθερισμό, υπόσχεται μια ζωή χωρίς νόημα στην πιο μαύρη εκδοχή για το μέλλον. Το σοκ για τις Κοινωνίες της Δύσης είναι καταλυτικό από την κατάρρευση της ιστορικής αισιοδοξίας σε όλες τις εκδοχές της (αστική-βιομηχανική, μαρξιστική ή σοσιαλδημοκρατική).
Στον Φάουστ του Γκαίτε, ο καθηγητής Βάγκνερ πειραματίζεται στο επιστημονικό του εργαστήριο για να κατασκευάσει στον δοκιμαστικό σωλήνα ένα είδος ανθρώπου, τον homunculus, απαλλαγμένο από μνήμη, συναίσθημα και πάθος. Κατ’ αντιστοιχίαν, στα πολυπολιτισμικά εργαστήρια των Σόρος-Ροκφέλλερ και ΣΙΑ επιχειρείται να κατασκευαστεί το νέο «έθνος» των αποστειρωμένων μετανθρώπων, που δεν θάχει παρελθόν, ιστορία, ταυτότητα και θα ζει στο «αιώνιο παρόν» προς δόξαν των σημερινών αποδομητών.