Δευτέρα, 20 Μαΐου 2019

USS America: Η πρώτη και μοναδική βύθιση αμερικανικού “Supercarrier”


Στις 14 Μαΐου 2005 βυθίστηκε σε άσκηση το αμερικανικό supercarrier USS America (CV-66). Ήταν η πρώτη και μοναδική φορά μέχρι σήμερα που οποιοδήποτε αεροπλανοφόρο της κατηγορίας βυθίστηκε, αφού διατέθηκε προκειμένου να χρησιμοποιηθεί (αναλωθεί) ως στόχος.

Η συγκεκριμένη άσκηση σχεδιάστηκε προσεκτικά για μεγάλο διάστημα προκειμένου να αποκομιστούν τα μέγιστα δυνατά δεδομένα που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για την σχεδίαση και ναυπήγηση μελλοντικών κλάσεων αεροπλανοφόρων όσον αφορά την απορρόφηση πληγμάτων αλλά και την διαχείριση αυτών από τα πληρώματα.
Είχαν υπάρξει τότε μεγάλες αντιδράσεις λόγω του ονόματος του αεροπλανοφόρου. Πολλοί και κυρίως βετεράνοι ναυτικοί που είχαν υπηρετήσει σ’ αυτό το αεροπλανοφόρο θεωρούσαν απαράδεκτη την σκέψη σε συμβολικό επίπεδο να βυθιστεί ένα πλοίο με το όνομα America.
Για την περίσταση πάντως δεν υπήρχε άλλο supercarrier διαθέσιμο. Η συνήθης μοίρα τους ήταν η πώληση για μέταλλο (σκραπ) ή η μετατροπή τους σε πλωτά μουσεία αν και λόγω κόστους κανένας δεν έχει τολμήσει να μετατρέψει κάποιο supercarrier σε μουσείο μέχρι σήμερα.

Έτσι η απόφαση να διατεθεί ως στόχος το USS America παρά τις αντιδράσεις δεν ακυρώθηκε. Ως ένα είδος «αποζημίωσης» για την απώλεια αυτή, το όνομα δεσμεύθηκε για το USS America (LHA-6), που ήταν το πρώτο αεροπλανοφόρο μίας νέας κλάσης αμφίβιων σκαφών ειδικά σχεδιασμένων για να επιχειρούν με το νέο μαχητικό αεροσκάφος F-35B.
Η άσκηση τελικά πραγματοποιήθηκε, διήρκησε σχεδόν ένα μήνα κατά την διάρκεια του οποίου το πλοίο δέχθηκε σημαντικά πλήγματα από κάθε είδους όπλο, από τορπίλες μέχρι αντιπλοϊκούς πύραυλους αλλά και επιθέσεις με πλοιάρια φορτωμένα εκρηκτικά – ασύμμετρη απειλή ως σύγχρονα «πυρπολικά» που όμως ακόμα και σήμερα δεν είναι απίθανο σενάριο.

Στο τέλος, η κατασκευή του USS America αποδείχθηκε «πολύ σκληρή για να πεθάνει» με αποτέλεσμα να χρησιμοποιηθεί εκρηκτικός μηχανισμός προκειμένου να βυθιστεί, σε ένα σημείο με βάθος 17.000 πόδια, ενδεικτικό της μυστικότητας της συγκεκριμένης άσκησης και της βούλησης να μην μείνουν αποδεικτικά στοιχεία για αδιάκριτα μάτια που θα ήθελαν να εξετάσουν τα αποτελέσματα των χτυπημάτων.
Σημείωση: Ως supercarrier αναφέρονται οι κλάσεις αμερικανικών αεροπλανοφόρων μεγάλου εκτοπίσματος που ναυπηγήθηκαν μετά τον Β’ ΠΠ, πυρηνοκίνητων και μη. Το USS America άνηκε στην κλάση Kitty Hawk κι είχε εκτόπισμα σχεδόν 85.000 τόνους.
Μία σπάνια φωτογραφία τεσσάρων διαφορετικών αμερικανικών supercarrier, λίγο μετά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου το 1991, όπου είχαν συγκεντρωθεί συνολικά 6 αεροπλανοφόρα και αρκετά αμφίβια ελικοπτεροφόρα, μόνο από αμερικανικής πλευράς. Κάτω δεξιά το USS America (CV-66) κλάσης Kitty Hawk, άνω αριστερά το «μικρό» USS Midway (CV-41) της ομώνυμης κλάσης, άνω δεξιά το πυρηνοκίνητο USS Theodore Roosevelt (CVN-71) κλάσης Nimitz και τέλος κάτω αριστερά το USS Ranger (CV-64) κλάσης Forrestal.


Μετά την ανάδυση το 2010 της ύπαρξης του τουρκικού σχεδίου «Balyoz» αποκαλύφθηκε στους πάντες, με τον πλέον προφανή τρόπο, αυτό για το οποίο τα ελληνικά επιτελεία προειδοποιούσαν επί χρόνια: Οι Τούρκοι έχουν εδαφικές επιδιώξεις/διεκδικήσεις στην ελληνική Θράκη και υπάρχουν λεπτομερείς τουρκικοί στρατιωτικοί σχεδιασμοί για την κατάληψή της. Τον Αύγουστο του 2016, μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα ανατροπής του προέδρου Ερντογάν, επιβεβαιώθηκε για δεύτερη φορά ότι οι τουρκικές εθνικές επιδιώξεις προς δυσμάς εντάσσονται και στο εσωτερικό μέτωπο σύγκρουσης των δύο «κόσμων» εντός της τουρκικής επικράτειας, των νέοοθωμανών και των κεμαλιστών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν οι πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας και ανέφεραν ότι σε περίπτωση επιτυχίας του πραξικοπήματος και για να αποφευχθούν περαιτέρω συγκρούσεις και λουτρό αίματος στο εσωτερικό της Τουρκίας, οι πραξικοπηματίες σχεδίαζαν «προβοκατόρικη» αιφνιδιαστική επιθετική ενεργεία κατά της ελληνικής Θράκης με σκοπό την επόμενη μέρα οι πάντες να συσπειρωθούν για να αντιμετωπίσουν τον κοινό εχθρό, τους Έλληνες.
Οι επιδιώξεις και οι σχεδιασμοί του Σχεδίου «Βαριοπούλα» δεν έχουν αλλάξει. Δυστυχώς, λόγω της οικονομικής κρίσης η Ελλάδα έχει κάνει πολύ λίγα από το 2010 για να τους εξουδετερώσει-ανατρέψει. Η άλλη πλευρά όμως έχει ενισχύσει τη θέση της, έχει αναβαθμιστεί εξοπλιστικά και κυρίως αισθάνεται ότι έχει «το πάνω χέρι». Αν και απευκταίο, είναι πολύ πιθανό στο μέλλον οι ένοπλες δυνάμεις να χρειαστεί να αντιμετωπίσουν τα παρακάτω σενάρια σύγκρουσης, τόσο στον Έβρο όσο και στο ανατολικό Αιγαίο.
ΣΕΝΑΡΙΟ 1: Έβρος 2020…
Η Ανατολική Θράκη είναι η περιοχή ευθύνης της 1ης Τουρκικής Στρατιάς με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Σε αυτήν υπάγονται τρία Σώματα Στρατού (ΣΣ):
-Το 2ο με έδρα την Καλλίπολη στην ομώνυμη Χερσόνησο, το 5ο με έδρα την Τυρολόη (Τσορλού) και το 3ο με έδρα το Σισλί της Κωνσταντινούπολης, που αποτελεί και την εφεδρεία της Στρατιάς. Το 2ο ΣΣ αποτελείται από 4 ταξιαρχίες, την 4η, την 8η και τη 18η Μηχανοκίνητη και την 95η Τεθωρακισμένη και είναι προσανατολισμένο στη νότια περιοχή του Έβρου, απέναντι από την ελληνική ΧΧΙΙ Μηχανοκίνητη Μεραρχία.
-Το 5ο ΣΣ αποτελούμενο και αυτό από 4 ταξιαρχίες, την 54η (στην Αδριανούπολη), την 55η (στις Σαράντα Εκκλησίες) και την 65η (στην Αρκαδιούπολη-Λουλέ Μπουργκάζ) Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία και την 1η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία (στο Μπαμπάεσκι) και είναι προσανατολισμένο στον Βόρειο Έβρο, απέναντι από τη ΧVI Μηχανοκίνητη Μεραρχία και την 50η Ταξιαρχία Πεζικού.
-Το 3ο ΣΣ διαθέτει την 66η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία (στη Ραιδεστό και στην Τυρολόη) και τις 2η (πρόσφατα μετακινήθηκε στη ΝΑ Τουρκία) και 3η (στο Τσερκέζγκιοϊ) Τεθωρακισμένες Ταξιαρχίες. Διαθέτει επίσης το 6ο, το 23ο και το 47ο Μηχανοκίνητο Σύνταγμα πεζικού.
Το Σχέδιο Επίθεσης
Η κύρια επιθετική ενέργεια, σύμφωνα με το σχέδιο «Βαριοπούλα», αναλαμβάνεται από το 5ο ΣΣ ενισχυόμενο από μία έως δύο ταξιαρχίες του 3ου ΣΣ και υλοποιείται κατά του κεντρικού τμήματος του νομού Έβρου. Η περιοχή της κύριας επιθετικής ενέργειας προσδιορίζεται στην περιοχή βόρεια της κωμόπολης του Σουφλίου και μέχρι το Διδυμότειχο. Ουσιαστικά πρόκειται για την περιοχή που οριοθετείται μεταξύ των δύο παραποτάμων του Έβρου, του Ποτιστικού Ρέματος και του Ερυθροποτάμου. Εκεί, το εύρος μεταξύ των ελληνοτουρκικών και των ελληνοβουλγαρικών συνόρων προσεγγίζει μόλις τα 20 χιλιόμετρα και συνεπώς γεωγραφικά είναι εύκολο να αποκοπεί και να απομονωθεί επιχειρησιακά το βόρειο τμήμα του Νομού. Το πυκνό και μεγάλης χωρητικότητας οδικό δίκτυο της Ανατολικής Θράκης, που βελτιώθηκε εξαιρετικά την περίοδο Ερντογάν, επιτρέπει στις τουρκικές εφεδρικές ταξιαρχίες, αφενός να παραμένουν σε ικανή απόσταση από τα ελληνοτουρκικά σύνορα, απρόσβλητες από τα πυρά του ελληνικού πυροβολικού, αφετέρου να είναι διεσπαρμένες σε περιοχές που γεωγραφικά δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό το πού προορίζονται τελικά να ενεργήσουν. Τέλος, όλες οι τουρκικές δυνάμεις και σε όλο το μήκος της μεθορίου θα ενεργούν επιθετικά για να απασχολούν τις απέναντι ελληνικές δυνάμεις και ταυτόχρονα να μην επιτρέπουν την όποια «μετάγγισή» τους στην περιοχή που τελικά θα εκδηλώσουν την κύρια προσπάθειά τους.
Η κύρια επιθετική ενέργεια θα είναι καταλυτική. Σε μέτωπο που αμύνονται 1 έως 2 ελληνικά τάγματα πεζικού θα επιτεθούν δύο τουρκικές Μηχανοκίνητες Ταξιαρχίες και τα αποτελέσματα της διάσπασης της αμυντικής γραμμής θα τα εκμεταλλευτούν δύο ακόμη Ταξιαρχίες (η μία τουλάχιστον θα είναι Τεθωρακισμένη), για να διευρύνουν το ρήγμα και σε σύντομο χρόνο να φτάσουν στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα κόβοντας τον νομό Έβρου στη μέση. Μέχρι και λίγες ώρες πριν από την εμπλοκή των εφεδρικών τουρκικών ταξιαρχιών η ελληνική πλευρά, λόγω της αδυναμίας εκτίμησης της περιοχής που θα ενεργήσουν, θα συνεχίζει να αμφιβάλλει για το πού τελικά θα επέμβουν και συνεπώς για το πού εκδηλώνεται η κύρια προσπάθεια του αντιπάλου (αφού, όπως ήδη αναφέραμε, επιθετικές ενέργειες αντιπερισπασμού θα εκδηλώνονται σε πολλά σημεία της ελληνοτουρκικής μεθορίου).
Η κρισιμότερη φάση της κύριας τουρκικής επιθετικής ενέργειας είναι αυτό το μικρό χρονικό παράθυρο 1-2 ωρών, κατά τη διάρκεια του οποίου οι εφεδρικές ταξιαρχίες εισέρχονται στο προγεφύρωμα που πέτυχαν να δημιουργήσουν οι Ταξιαρχίες του «πρώτου κύματος», προκειμένου να συνεχίσουν την επιθετική ενέργεια ακάθεκτες, με νέα ορμή και «φρέσκιες δυνάμεις». Πρόκειται για την κρισιμότερη φάση όπου θα «παίζονται όλα»: Εκεί και τότε η ελληνική και η τουρκική αεροπορία θα μάχονται άνωθεν της ευρύτερης περιοχής, για να επιβάλλει η καθεμία αεροπορικό αποκλεισμό (Interdiction). Εκεί και τότε οι ελληνικές και οι τουρκικές εφεδρείες θα κινούνται, για να ακυρώσουν οι μεν τις επιδιώξεις των δε, και οι δε για να εκμεταλλευτούν τις μέχρι τότε εδαφικές επιτυχίες τους.
OH-58D Kiowa Warrior σε Antonov AN-124 cargo (U.S. Army photo Sgt. Duncan Brennan, 101st CAB public affairs)
Τα ελληνικά επιθετικά ελικόπτερα ως αμυντικός πολλαπλασιαστής
Τότε ακριβώς είναι ο ιδανικός χρόνος επέμβασης στον αγώνα των ελληνικών επιθετικών ελικοπτέρων. Η επιθετική κρούση εφαρμόζεται πάντα στα πλευρά του προγεφυρώματος και δεν περιορίζεται στη δυτική πλευρά του Έβρου, αλλά σε βάθος προκειμένου να πλήξει τις τουρκικές εφεδρικές μηχανοκίνητες μονάδες που βρίσκονται σε κίνηση προς δυσμάς. Την αποστολή θα αναλάβει ένας ΛΕΕΠ αποτελούμενος από 6 Apache A+ και 4 Kiowa Warrior, που θα ενεργήσει κατά του νοτίου πλευρού του προγεφυρώματος. Τα επιθετικά ελικόπτερα, εκμεταλλευόμενα το λοφώδες και ημιορεινό του εδάφους στα δυτικά του ποταμού, θα προσβάλλουν στόχους σε βάθος 4-6 χιλιομέτρων στο εσωτερικό τού προγεφυρώματος.
Τα Apache A+ και τα Kiowa Warrior παραμένουν καλυμμένα και μόνο οι 4 «μπάλες» MMS των τελευταίων εκτίθενται στον ορίζοντα. Το ένα MMS ανήκει στο Kiowa και επιβαίνει ο διοικητής του ΛΕΕΠ που μάχεται και διοικεί τα πυρά του Λόχου. Με την εντολή του κάθε Apache εκτοξεύει 2 Hellfire, πάντα από καλυμμένη θέση, με χρονικό διαχωρισμό μόλις 5 ή και λιγότερων δευτερολέπτων. Στα επόμενα 15-20 δευτερόλεπτα τα πρώτα βλήματα θα κατευθύνονται κατά των στόχων που καταυγάζουν τα λέιζερ των MMS, βαθιά μέσα στο τουρκικό προγεφύρωμα. Μετά τη στιγμιαία λάμψη της έκρηξης και την αναφώνηση «ΣΤΟΧΟΣ» από τον συγκυβερνήτη που παρατηρεί συνεχώς την οθόνη του FLIR, το MMS θα στραφεί ελάχιστα δεξιά ή αριστερά για να καταυγάσει για τα επόμενα 2-3 δευτερόλεπτα τον επόμενο στόχο, ώστε ο επόμενος Hellfire που έχει ήδη εκτοξευτεί να τον εξουδετερώσει.
Θα ακολουθήσει μια ακόμη διπλή προσβολή στόχων και αμέσως μετά τα επιθετικά ελικόπτερα θα μετακινηθούν κάποιες εκατοντάδες μέτρα σε νέες θέσεις, για να επαναλάβουν την 8πλή προσβολή. Αυτό θα επαναληφθεί αρκετές φορές μέχρι τα 6 Apache A+ να καταναλώσουν τους 16 Hellfire, που απαιτείται από την κρισιμότητα των καταστάσεων να φέρει τo καθένα τους, και θα αναχωρήσουν για ανεφοδιασμό. Στο μεταξύ, τα Kiowa Warrior θα συνεχίσουν τις προσβολές βάλλοντας και αυτά τους 4 Hellfire που το καθένα διαθέτει, καταυγάζοντας στόχους και εκτοξεύοντας εναλλάξ πυραύλους, πάντα από καλυμμένη θέση. Μετακινούμενα συνεχώς θα παραμένουν στην περιοχή αναμένοντας την επιστροφή των εκ νέου «φορτωμένων» Apache A+, για να συμπληρώσουν -εφόσον χρειαστεί- το καταστροφικό τους έργο. Η στοχευμένη εκτόξευση 112 Hellfire (16×6 των Apache A+ και 4×4 των Kiowa Warrior) θα έχει «πιάσει σίγουρα τόπο»!
Τα ελικόπτερα μπορούν να φέρουν πυραύλους Hellfire
Η σύγκρουση στον Βόρειο Τομέα
Αντίστοιχα στον βόρειο τομέα του προγεφυρώματος ένας ακόμη ΛΕΕΠ των 4 Apache DHA αυτή τη φορά και 4 Kiowa Warrior θα ενεργήσει με αντίστοιχο αλλά πιο αποτελεσματικό τρόπο. Το Apache-φορέας Longbow με τον διοικητή του ΛΕΕΠ στη θέση του συγκυβερνήτη/πυροβολητή κατοπτεύει το πεδίο εμπρός του, αρχικά σε εύρος 90 μοιρών. Η οθόνη γεμίζει σύμβολα απεικόνισης πληθώρας διαφορετικών οπλικών συστημάτων. Αυτός, όμως, επισημαίνει και αναθέτει πρώτα την καταστροφή των 4 αυτοκινούμενων αντιαεροπορικών Atilgan που με τον 4πλό εκτοξευτή αντιαεροπορικών πυραύλων Stinger αποτελούν και τον κύριο αντίπαλο του Apache στο πεδίο. Οι εκτοξεύσεις των τεσσάρων πρώτων Hellfire εκμηδενίζουν αυτά ακριβώς τα στίγματα. Ο διοικητής του ΛΕΕΠ επιβεβαιώνει την καταστροφή τους με συνεχείς μεγεθύνσεις, μέχρι και 126x, στο FLIR του.
Οι επόμενες αναθέσεις-καταστροφές ακολουθούν τη μέθοδο που περιγράφηκε παραπάνω, ενώ το Longbow θα περάσει σε διαμόρφωση έρευνας 360 μοιρών και θα συνεχίσει να ψάχνει χαμηλά για τουρκικά επιθετικά ελικόπτερα ή/και για αεροσκάφη σε μικρό ύψος. Κάποιες χιλιάδες πόδια παραπάνω άλλωστε στην ευρύτερη περιοχή διεξάγεται η αεροπορική μάχη, αλλά αυτόν τον ενδιαφέρουν τα τουρκικά F-16 πoυ πιθανόν θα λάβουν τη δύσκολη ειδική αποστολή να κινηθούν εναντίον τους. Τα 30 έως 50 πόδια ύψος από το έδαφος, όπου αιωρούνται οι σχηματισμοί των ΛΕΕΠ, αποτελούν την αποκλειστική δική τους εναέρια περιοχή στην οποία διατηρούν το τακτικό πλεονέκτημα.
Η καταστροφή και αποδιοργάνωση των δύο τουρκικών εφεδρικών Ταξιαρχιών, που επιχείρησαν να εισέλθουν και να διευρύνουν το προγεφύρωμα, είναι καταλυτική για τα αμυνόμενα ελληνικά τμήματα. Μία και μόνο ώρα αρκεί στα επιθετικά ελικόπτερα για να αλλάξουν τους εκεί συσχετισμούς ισχύος. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβουν οι χερσαίες ελληνικές εφεδρικές δυνάμεις που ήδη προσεγγίζουν στην περιοχή με αποστολή την υπέρβαση, αντεπίθεση και διεκπεραίωση εκείθεν του ποταμού για επιθετική επιστροφή. Οι δύο ΛΕΕΠ επιστρέφουν για ανεφοδιασμό και σύντομη ανάπαυση στους Προκεχωρημένους Χώρους Διασποράς, ενώ ένας τρίτος βρίσκεται «καθ’ οδόν» για ανάληψη αποστολής επιθετικής αναγνώρισης και κάλυψης των πλευρών των αντεπιτιθέμενων δυνάμεων…
Το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο ptisidiastima.com στις 13/1/2018