Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2019

Αποφασιστικότητα απέναντι στην επιθετικότητα

Γράφει ο Γιώργος Κακλίκης, πρέσβης επί τιμή

Η αιφνίδια σύγκληση του ΚΥΣΕΑ προκαλεί ενδιαφέρον τόσο στο εσωτερικό της Ελλάδας όσο στον διεθνή χώρο.  Η Άγκυρα προετοιμάζει τη διεθνή κοινή γνώμη για τις προθέσεις της, ισχυριζόμενη την δήθεν παραγνώριση των δικαιωμάτων της από την ελληνική πλευρά. Στις ομοβροντίες επιθετικών δηλώσεων του κ. Ερντογάν και της αυλής του προστέθηκαν αλυσιδωτές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, παραβάσεις των κανόνων διεθνούς αεροπλοίας ενώ ακολούθησαν μεγάλες ναυτικές επιδείξεις στις θάλασσες που περιβάλλουν την Τουρκία.


Η  Άγκυρα επιδιώκει να περάσει στην Αθήνα το μήνυμα ότι είναι έτοιμη για ένοπλη δράση αν αμφισβητηθούν τα δικαιώματα της ίδιας και των τουρκοκυπρίων. Αιχμή του δόρατος, τα  ερευνητικά πλοία με τα πειρατικά ονόματα Μπαρμπαρός και Ορούτς Ρείς. Συνεχίζοντας την παράδοση,  η γείτων προσπαθεί να καλύψει με μανδύα νομιμότητας την πειρατική της πολιτική στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Αποσκοπεί στον εξαναγκασμό της Ελλάδας είτε να υποκύψει στις απαιτήσεις της είτε να  να απαντήσει προκειμένου η Τουρκία να προβάλει  την ελληνική αντίδραση ως επιθετική ενέργεια. Για τη στιγμή πάντως, η Άγκυρα διερευνά την ελληνική αποφασιστικότητα.

Απομονωμένη σήμερα η Τουρκία, αδυνατεί να αντιληφθεί τις αντιδράσεις των συμμάχων της στις προκλητικές της μεθοδεύσεις  και επιχειρεί να τους ωθήσει στην ικανοποίηση των απαιτήσεών της έχοντας κατα νουν τη δυτική εκτίμηση ότι είναι γεωπολιτικά αναντικατάστατη. Σήμερα όμως, με την εμπειρία της “ακύρωσης”, το 2003, της βάσης του Ιντζιρλίκ, της ρήξης της με το Ισραήλ, της ιδιότυπης μνηστείας της με τη Μόσχα, της εμμονής σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες στο Συριακό και της επικίνδυνης αστάθειας που η ίδια συντηρεί στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι αμφίβολο αν μερικοί θα συνεχίσουν για πολύ να εκπέμπουν το παλιό μήνυμα περί της “τουρκικής αναγκαιότητας”.

Επειδή όμως ανά πάσα στιγμή η Άγκυρα μπορεί να επιφυλάξει εκπλήξεις, δεν αρκεί η σύνοδος του ΚΥΣΕΑ. Τον Μάρτιο του 1987 ο Ανδρέας Παπανδρέου έστειλε τον τότε Υπουργό Εξωτερικών στη Σόφια. Μία πρωτοβουλία που είχε συμβολικό κυρίως χαρακτήρα αλλά που, σε συνδυασμό με την ελληνική αποφασιστικότητα και άλλες κινήσεις, ανάγκασε τον Τούρκο Πρωθυπουργό Οζάλ να ανακρούσει πρύμνα.

Σήμερα, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών δεν θα ταξιδέψει για τη Σόφια. Ξέρουμε όμως ότι, πέρα από την Λευκωσία, υπάρχουν πόρτες ανοιχτές στο Τελ Αβίβ, την Ουάσιγκτον, το Παρίσι, τους Διεθνείς Οργανισμούς και στις πολυφωνικές Βρυξέλλες. Και παράλληλα με αυτό, είναι ανοιχτή η πόρτα της πολύτιμης ομογένειας των ΗΠΑ που, με ψύχραιμη και εμπεριστατωμένη ενημέρωση, μπορεί πολλά να προσφέρει στη σταθερότητα της γύρω μας περιοχής.-

ΕΘΝΟΣ, 18 Ιουνίου 2019